Blogiem z Krytej

Po zwolnieniu Jana Urbana ze stanowiska trenera, szefostwo Legii bardzo chętnie nazywało nadchodzące zmiany rewolucją. Cel rewolucji nie był już tak chętnie nakreślany, choć można zakładać, że zmiana oblicza drużyny miała służyć lepszej grze, a nawet być nawet krokiem ku wielkiemu sukcesowi. Historia pokazuje, że rewolucje rzadko kiedy prowadzą ku czemuś lepszemu niż “stary system”. Czy więc obawiać się rewolucji, której właśnie jesteśmy świadkami?

Na pierwszy rzut oka, tak. To, co teraz dzieje się w Legii, to eksperyment którego próżno szukać w cywilizowanej piłce. Chętnie przyjrzę się drużynie, która w tym samym czasie wymieniła pół składu, trenera i osiągnęła sukces. Ja nie potrafię takiej znaleźć. Pewnie można znaleźć przykłady radykalnych zmian na ławce trenerskiej ALBO ławce zawodników prowadzące do sukcesu w krótkim czasie, ale zmiany tu I tu prowadzące do sukcesu? Real Madryt po pierwszym Perezie? Chelsea za wczesnego Abramowicza i Man City za szejków odpadają, bo starzy managerowie jednak, choć przez krótki czas, prowadzili stare-nowe drużyny.

Może więc odrzucić założenie, że Skorża jest radykalnym zwrotem? Wierząc, że eksperyment “Legia 2010/11″ ma większe szanse powodzenia tylko przy względnej stabilności na ławce trenerskiej, należałoby przyjąć założenie, że myśl i warsztat Skorży nie powinny odbiegać znacząco od myśli i warsztatu Urbana. Zwolennik koncepcji trenerskiej Beniteza opartej na ścisłym egzekwowaniu skomplikowanych układów taktycznych, fan filozofii posiadania piłki najlepiej reprezentowanej obecnie przez Barcelonę, człowiek, dla którego mecz jest partią szachów podlegającą drobiazgowej analizie. Trener, który widział już w swoich zespołach Gizę i Grzelaka.  W wielu aspektach blisko Skorży do “wielkiego poprzednika”. Jeśli więc system Amisco będzie się przegrzewał a my zastanawiać się skąd w pierwszym składzie faworyci Urbana to… jakaś szansa na sukces w nadchodzącym sezonie jest.

Tylko, w takim razie, skoro mamy trochę lepszą wersję Urbana, po co było robić rewolucję w składzie?

Umieść na Twitterze 

W sobotę spojrzałem na zawodników Legii najbardziej obiektywnie jak tylko mogę i ze smutkiem dostrzegłem grupę przeciętnych, pozbawionych celu i wiary w sukces piłkarzy. Lech nie gra źle, Wisła musi wreszcie odpalić. Za 2-3 kolejki w sprawie mistrzostwa będzie dla nas pozamiatane. Chyba, że Białas osiągnie swój największy sukces w trenerskiej karierze i zmieniając nastawienie psychiczne piłkarzy nie pozwoli na ucieczkę poznańsko-krakowskiego duetu.

Pomóc mu w tym mogą trybuny. Jestem ciekaw, w jakim klimacie Białas ponownie zadebiutuje na Łazienkowskiej. Ze względu na swoje uczucie do Legii, ma na Łazienkowskiej spore pokłady sympatii. Może dostać potężne, wzmocnione złością na Urbana, wsparcie. Nie wierzę oczywiście, że nagle stadion zacznie śpiewać przez cały mecz, ale dobry, spontaniczny doping, jest jak najbardziej możliwy. Szkoda, że nie będę mógł być na tym meczu.

Przemysław Rudzki powiedział w dzisiejszej Lidze+, że kolejnym po Białasie trenerze będzie obcokrajowiec. Nie rozumiem tego założenia. Zagraniczny trener to próba wdrażania kolejnej koncepcji. Co jeśli po dwóch latach okaże się, że podobnie jak w przypadku hiszpańskiego pomysłu na Legię, kolejna słuszna w założeniach koncepcja padła w zderzeniu z rzeczywistością? Czy nie lepiej zrobić wszystko, by przyciągnąć jedyny w polskiej myśli szkoleniowej Autorytet?

PS. Zapraszam na Facebooka. Blogiem z Krytej pozostanie tutaj w obecnej formie, a na stronie fejsbukowej postaram się komentować częściej (i krócej) sprawy bieżące.

Umieść na Twitterze 

Dawno temu wchodzący dopiero do pierwszej drużyny piłkarz Manchesteru United dziwił się głośno w szatni, że jego ojciec, górnik zarabia w ciągu miesiąca tyle co Bobby Charlton w ciągu jednego dnia. Charlton odpowiedział mu, że jego ojciec nie musi na oczach tysięcy kibiców grać przeciwko Bobby Moore’owi.

O Legii mówi się, że dla piłkarzy jest krainą mlekiem i miodem płynącą. Mają wszystko poza wynikami i nie muszą martwić się o nic, poza presją trybun. Oczywiście, wpływ na boiskowe wydarzenia ma także atmosfera na trybunach. Jednak wskazywanie przyczyn porażki brakiem dopingu, przyznawanie się do słabej psychiki, w ustach trenera brzmią groteskowo.

Jęczenie Urbana kompromituje go jako trenera. Może zamiast koncentrować się na okrzykach z trybun, jego piłkarze skupią się na, nawiązując do klasyka, dwóch celnych podaniach. A jeśli ma tak fatalnych piłkarzy, jeśli ma tak fatalnych kibiców, niech pokaże klasę gdzie indziej. Może, skoro Urban ciągle nie może przyzwyczaić się do atmosfery, zatrudnić trenera, dla którego atmosfera nie będzie przeszkodą w rozwinięciu skrzydeł? Może nowy trener, zamiast żalić się na kibiców oczekujących gry na poziomie cen biletów (a więc europejskim), mógłby ich zawstydzić “każąc” cieszyć się im po golach, składnych akcjach i walce bez narzekania na zbyt ciężkie piłki.

A na marginesie. Wiecie co po dzisiejszej porażce jest najsmutniejsze? Że drużyna, która przegrała jest na drugim miejscu w tabeli z dużymi szansami (tak, tak, mimo wszystko) na mistrza. Wyobrażacie sobie przerażenie Gizy na myśl o grze na jakimś czterdziestotysięczniku?

Umieść na Twitterze 

Nie chcę, żeby zabrzmiało to jak żal po wygranej, ale pomijając stare prawdy w stylu niewykorzystane sytuacje się mszczą, naprawdę nie wiem jak to się stało, że wywieźliśmy z Krakowa trzy punkty. Jeszcze dwa, trzy wygrane w ten sposób mecze i odszczekam całą moją krytykę Urbana. Bo co można powiedzieć o trenerze, który wygrywa przegrane? Przyznać, że to geniusz. I natychmiast potem postawić się w pozycji absolutnego dyletanta.

Póki jednak Urban nie wygra pozwolę sobie opisać moje przemyślenia:). Po pierwsze, jeśli nie będziemy mieli w przyszłym sezonie bramkarza klasy (i fartu) Muchy, nawet defensywny pomocnik za 2 mln euro nie zagwarantuje nam udziału w pucharach. Po drugie, Urban ma kilku piłkarzy włączających waleczność kosztem rozsądku, czyli idealnie pasujących do poszukiwanego profilu a’la Sobolewski. Po trzecie Rachwał. Po czwarte, już spoza naszego podwórka – widać pierwsze symptomy odrzucenia przez polski piłkarski organizm kolejnej próby przeszczepu hiszpańskiej myśli szkoleniowej. Czuję, że Polonia może powtórzyć przypadek Górnika.

Umieść na Twitterze 

Gdzieś pod koniec studiów poszedłem do poważnej pracy. Kilka miesięcy później moja szefowa zmieniła pracę. Na jej miejsce przyszła nowa. Ale zanim pojawiła się osobiście, do naszego biura trafił jej wizerunek. Ostrej, wymagającej, surowej i cholernie skutecznej menedżerki. I rzeczywiście taka była. Przynajmniej przez kilka pierwszych miesięcy. Później, nawet gdy już mocno złagodniała, wszyscy czuli do niej szacunek. Nie chcę powiedzieć, że się jej bali. Miała posłuch. Zapracowała na to.

Dziś czytam, że Urban jest surowy jak nigdy. Że daje w kość prawie jak Okuka. Kibice się cieszą.

Zastanawiam się, co myślą podwładni trenera Legii. Ja bym pomyślał, że albo zwariował, albo przestał być fajny,odwrócił się od nas. Jeśli się niech zmieni, niech spada. Idę o zakład, że jeśli Urban wytrzyma w surowości, gdzieś koło kwietnia wszyscy będą znowu pomstować na kopaczy grających przeciwko trenerowi.

Umieść na Twitterze 

Jest chyba tylko jeden argument, który przekonuje mnie, że Urban na stanowisku trenera Legii nie jest zły. To Kasperczak w czarnym dresie z “elką” i napisem HK.

Henry jest dla mnie trenerskim fenomenem. Przychodził do polskiej ligi jako zbawca Wisły, opromieniony sukcesami na Czarnym Lądzie (osiągnięcia we Francji to prehistoria). Siedem lat temu. Przejął maszynkę do wygrywania zaprogramowaną przez Smudę i mimo prób, nie udało mu się jej zbytnio zepsuć. Dzięki niemu o Valerendze Oslo usłyszała cała Polska. Po Wiśle zasłynął ucieczką z Senegalu a następnie spuszczeniem Górnika do drugiej ligi (po roku zapewniania, że wszystko jest OK).  Fascynujący przykład trenera, który na polskich boiskach udowodnił, że tworzenie drużyny go przerasta a mimo to wciąż ma pokaźną grupę zwolenników.

Być może łączenie go z Legią jest jakimś zabiegiem mającym pokazać, że Kasper ciągle jest w biznesie. Oby. Niestety, równie dobrze może być tak, że ktoś na Łazienkowskiej (Wiertniczej?) marzy o trenerze, który osiągnął największe sukcesy z polskim klubem w europejskich pucharach w ostatnim dziesięcioleciu, który prawie został selekcjonerem reprezentacji Polski, a kiedyś zdobywał podium w Pucharze Narodów i puchar we Francji. Który jest, zaraz po Smudzie, najbardziej znanym i najlepszym polskim trenerem. Który przyciągnie na nowy stadion mnóstwo kibiców, bo ma “nazwisko”. Niestety,bo w KP większy wpływ na decyzje o zatrudnianiu trenera ma jego medialność i popularność wśród mas niż fachowość.

Wcale bym się nie zdziwił, gdyby do grona medialnych wydmuszek pokroju Wdowczyka, Trzeciaka czy Urbana dołączyła kolejna. Mam nieodparte wrażenie, że takiej “personie” znacznie bliżej do ławki trenerskiej Legii niż, dajmy na to Ulanowskiemu;) Ulatowskiemu.

PS. Trener Legii zorientował się, że dobrym rozwiązaniem dla Palucha byłoby wypożyczenie. Szkoda, że jakieś półtora roku po czasie.

Umieść na Twitterze 

“Teraz mamy piłkarzy o takich, a nie innych umiejętnościach. Oni są tak wyszkoleni, że nie zagrają lepiej. Nie wymagajmy od nich niemożliwego. Jeżeli w ciągu sezonu obejrzymy kilka ciekawych meczów w lidze, to cieszmy się, bo taki właśnie jest potencjał polskiej piłki.[...] Mój zespół nie notuje progresji, bo cały czas się osłabia. Świetnie wyszkolony był Edson, ale z powodów zdrowotnych grał pięć meczów w sezonie. Nie mogliśmy go trzymać. Bardzo dobry technicznie był Roger, ale stracił motywację do gry w Polsce. Na ich miejsce nie przyszli porównywalni technicznie piłkarze. My nie mamy pieniędzy na takie transfery.”

Tako rzecze, aspirujący (!) trener (!!!) klubu piłkarskiego po kolejnym kompromitującym jego drużynę meczu. Człowiek, który uciekł, przynajmniej na kilka dni, spod zawodowego topora.

Sandomierski, Skerla, Glik, Marcelo, Mijajlovic, Bruno, Vukovic, Djurdjevic, Peszko, Niedzielan, Olszar. Jedenastu zawodników, którzy przyszli do swoich obecnych klubów w czasie, gdy Urban jest trenerem Legii. Za darmo.

Z drugiej strony mógłbym ustawić jedenastkę: Skaba, Komorowski, Kumbev, Jędrzejczyk, Descarga, Ekwueme, Grosicki, Giza, Iwański, Ostrowski, Arruabarena. To zawodnicy, którzy przyszli do Legii od kiedy Urban został trenerem. Poza Jędrzejczykiem i Descargą wszyscy kosztowali razem jakieś 1,8 mln Euro. Ciekaw jestem gdzie po meczu z “darmową drużyną” Urban szukałby usprawiedliwienia. Stawiam na zbyt ostrą grę przeciwnika i zaskakujący pressing na całym boisku.

Nie sztuką jest wydać pieniądze, sztuką jest wydać pieniądze mądrze. Trzeciak z Urbanem tego nie potrafią, ale ten drugi sugeruje, że bez pieniędzy nic nie poradzi. Każdy jako tako rozgarnięty właściciel klubu nie dałby mu złotówki na transfery a ci bardziej rozgarnięci szukaliby już kolejnego trenera.

Urban ma rację w jednym. Trzeba zejść na ziemię. Szkoda, że sam, będąc trenerem Legii, orbituje w gdzieś wysoko w przestrzeni.

Umieść na Twitterze 

Jakiś przeraźliwie nudny ten listopad. Nawet zwycięstwo nad Wisłą nie wzbudza wielkich emocji, nie wspominając już o występach reprezentacji. Wielkiego napięcia nie czuć także przed meczem piątkowym, choć to akurat nie powinno dziwić. Niby derby Warszawy, a jednak to tylko spotkanie z Dyskobolią grającą obecnie w Stolicy. Gorąco może być dopiero po meczu. Chociaż, gorąco to za dużo powiedziane. Może być letnio.

Zastanówmy się. Absencja Rzeźniczaka, kontuzje Szali i Gizy, zmęczenie kadrą Rybusa, brak formy Chinyamy, nie do końca sprawni Grzelak i Mięciel to same tylko problemy kadrowe. Do tego dojdzie fatalna murawa połączona z kiepską zapewne pogodą, efekt Bakero, wypłacone przez Wojciechowskiego zaległości i szopki na trybunach. Zapowiada się najwyżej jeden punkt.

Zwycięstwo nad Wisłą smakowało jak szampan pity z brudnego szkła. Treść ok, ale forma fatalna. Ta forma, jak przypuszczam, da o sobie znać w piątek. Nie zdziwię się jednak, jeśli po weekendzie będziemy mieć tyle samo punktów straty do Wisły co dzisiaj. Urbanowi można zazdrościć osobistego farta i jestem przekonany, że szczęście nie opuści go w najbliższym czasie.

Wrażenie, że idziemy do przodu znowu stanie się złudne.

Umieść na Twitterze 

Po ostatniej kolejce byłem przekonany, że komentarze płynące z Łazienkowskiej podkreślać będą, poza klasą zawsze trudnego przeciwnika z Gliwic, malejącą stratę do lidera. Wypowiedzi Miklasa pozwalają jednak na odkurzenie resztek nadziei, że jednak jesteśmy gdzieś bardzo blisko dna i o wiele gorzej nie będzie. A może nawet, chociaż tutaj już mój optymizm graniczy z naiwnością, będzie tylko lepiej.

Krzesło pod Urbanem goreje. Jeśli Miklas będzie mógł zrealizować to o czym dziś mówi, to obecny trener nie doczeka na stanowisku Świąt. I, według mnie, dobrze. Są co prawda tacy, którzy broniąc Urbana twierdzą, że brak chęci zwycięstwa wynika z mentalności piłkarzy a nie trenera. Czy jednak – trzymając się powiedzenia o rybie psującej się od głowy – można powiedzieć, że ważnym elementem osobowości Urbana jest żądza zwycięstwa? Mam do niego szacunek za życzliwość, optymizm i otwartość na ludzi. O ile jest, być może, w stanie przekazać zawodnikom te wartości, to nie jest w stanie przekazać im tej w sporcie najważniejszej. Instynktu zwyciężcy. Nie jest, bo go zwyczajnie nie ma.

Mam wrażenie, że Urban będzie jedyną osobą, która zapłaci za trzyletnie stanie w miejscu. Trzeciak, fatalny w sprowadzaniu piłkarzy, osiągnął jednak sporo w ich sprzedaży. Obawiam się, że to może być argument, żeby go zostawić na stanowisku dyrektora. Jeśli jednak szefostwo Legii pójdzie po rozum do głowy, sprowadzi Trzeciaka do roli administracyjno-sprzedażowych a główne decyzje będzie podejmował nowy trener. Ktoś z doświadczeniem (oby także z wymiernymi sukcesami) charyzmą i wolą zwycięstwa. Znacie kogoś takiego?:)

PS. Nie mogę się doczekać pierwszego wywiadu z Urbanem po zwolnieniu. Jeśli będzie chciał uratować twarz, będzie zmuszony zrzucić z siebie winę. Ciekawe, co powie o Trzeciaku.

Umieść na Twitterze 

Po meczu z Jagą, chyba pierwszy raz widziałem tak zdenerwowanego Urbana. Oglądanie obecnego trenera Legii znajdującego się w takim stanie psychicznym, wyrażającego się tak ostro o podopiecznych, w pierwszej kolejności wzbudza we mnie jakąś dziwną, niczym nieuzasadnioną nadzieję. Może jednak z wiecznie uśmiechniętego, sympatycznego gościa czytającego dzieciom bajki przemieni się w trenera potrafiącego zmotywować kilkunastu mężczyzn, by dali z siebie więcej niż myślą, że mogą? Z drugiej jednak strony, po chwili zastanowienia, wobec konstatacji, że mamy trenera który dopiero teraz zrozumiał, iż skonstruowana przez niego drużyna to zlepek pozbawionych charakteru piłkarzy potrafiących wznieść się na ponadligowy poziom dwa, trzy razy w sezonie, wiara gaśnie.

Czy zmiana na stanowisku trenera coś zmieni? Obawiam się, że nie. Urban to kwintesencja koncepcji, która powstała gdzieś w biurach na Wiertniczej, a której wykonawcą jest Mirosław Trzeciak. Koncepcja, której podstawowe założenie wypowiedział, zapewne podświadomie, trener Legii tuż po meczu. Brak charakteru, woli walki, głodu zwycięstwa… Chcemy wygrywać, ale nie musimy.

Czy ta koncepcja może się zmienić? W wyniku zaplanowanego działania raczej nie. Nie przypuszczam, by Trzeciak, Miklas, Kosmala doszli do wniosku, że to co robili przez ostatnie kilka lat należy przekreślić zatrudniając trenera, który już na wstępie zakwestionuje warunki panujące przy Łazienkowskiej. Kogoś, kto przełamie kółko wzajemnej adoracji, poklepywania się po plecach i złudnej wiary w lepszą przyszłość opartą na rychłym oddaniu do użytku nowego stadionu.

Jedyna szansa na zmianę, bo nie wierzę w serię porażek, która sprowadzi Legię na dno tabeli, jest moment szaleństwa samego Waltera. Odruch wściekłości w stylu Cupiała, który zrujnuje to co jest teraz po to, by na zgliszczach zbudować coś nowego. Co jednak musi się stać, by nadszef choć na chwilę oszalał? Kibice, prasa, byli piłkarze… Wszystko było a Walter pozostaje niewzruszony. Pozostaje już tylko desperacki wybuch Urbana…

Umieść na Twitterze