Blogiem z Krytej

Dawno temu wchodzący dopiero do pierwszej drużyny piłkarz Manchesteru United dziwił się głośno w szatni, że jego ojciec, górnik zarabia w ciągu miesiąca tyle co Bobby Charlton w ciągu jednego dnia. Charlton odpowiedział mu, że jego ojciec nie musi na oczach tysięcy kibiców grać przeciwko Bobby Moore’owi.

O Legii mówi się, że dla piłkarzy jest krainą mlekiem i miodem płynącą. Mają wszystko poza wynikami i nie muszą martwić się o nic, poza presją trybun. Oczywiście, wpływ na boiskowe wydarzenia ma także atmosfera na trybunach. Jednak wskazywanie przyczyn porażki brakiem dopingu, przyznawanie się do słabej psychiki, w ustach trenera brzmią groteskowo.

Jęczenie Urbana kompromituje go jako trenera. Może zamiast koncentrować się na okrzykach z trybun, jego piłkarze skupią się na, nawiązując do klasyka, dwóch celnych podaniach. A jeśli ma tak fatalnych piłkarzy, jeśli ma tak fatalnych kibiców, niech pokaże klasę gdzie indziej. Może, skoro Urban ciągle nie może przyzwyczaić się do atmosfery, zatrudnić trenera, dla którego atmosfera nie będzie przeszkodą w rozwinięciu skrzydeł? Może nowy trener, zamiast żalić się na kibiców oczekujących gry na poziomie cen biletów (a więc europejskim), mógłby ich zawstydzić “każąc” cieszyć się im po golach, składnych akcjach i walce bez narzekania na zbyt ciężkie piłki.

A na marginesie. Wiecie co po dzisiejszej porażce jest najsmutniejsze? Że drużyna, która przegrała jest na drugim miejscu w tabeli z dużymi szansami (tak, tak, mimo wszystko) na mistrza. Wyobrażacie sobie przerażenie Gizy na myśl o grze na jakimś czterdziestotysięczniku?

Umieść na Twitterze 

Obiecałem sobie, że więcej nie napiszę o konflikcie, bo już nic nowego w tym temacie napisać się nie da. Można oczywiście opisywać w jak przykry sposób upada ruch kibicowski na Łazienkowskiej, tylko po co? Robią to inni.

Mogę tylko napisać, że ci, którzy widzieli wyprowadzanego ze stadionu Starucha, widzieli symbol końca ruchu kibicowskiego. Kto wie, czy nie tylko na Legii, ale i w całej Polsce. Od wielu lat to właśnie Warszawa wyznaczała trendy w kibicowaniu. Wyznacza je nadal.

Przez dość długi czas liczyłem, że przedstawiciele ruchu kibicowskiego zrozumieją sytuację w której się znaleźli. I nawet jeśli nie zrozumieją, to zostaną zmuszeni do zmian, które pozwolą im zachować kibicowskiego ducha. Reakcje po sobotniej żenadzie nie pozostawiają złudzeń. Nie ma na to szans.

Umieść na Twitterze 

Zakazują antykomunizmu, grzmi Gazeta Polska a za nią legijne portale. Skandal, według bohaterów artykułu tym większy, że antykomunizm to żadna postawa polityczna. To postawa patriotyczna.

Bzdura. Antykomunizm jest postawą polityczną. Próby przekonania, że tak nie jest to akcja w stylu “ciemny lud to kupi”.

Paradoks polega na tym, że piłka nożna to sport o korzeniach proletariackich i kiedyś, za czasów choćby Liverpoolu Shanklyego, mocno się z tymi korzeniami utożsamiający. Komercjalizacja piłki to próba zwrócenia się w kierunku klienta bardziej zamożnego, przedstawiciela liberalnej a może nawet konserwatywnej klasy średniej. Ten proces jest możliwy tylko w sytuacji wyrwania socjalistycznych korzeni piłki nożnej, czyli pozbawienia jej robotniczego rodowodu. W Polsce, gdzie społeczna lewica głosuje na prawicę, obecność lewicowych organizacji gdzieś w tle kontroli nad tym co na stadionie można wywiesić a czego już nie, nie powinna nikogo dziwić.

Mówi się, że stadion to nie miejsce dla polityki. A dlaczego nie? Polityka powinna mieć własne miejsce na stadionie, ale raczej być na nim duchem przejawiającym się we wspólnocie, braterstwie i równości. Gdy zaczyna być słowem, a już w szczególności orężem walki, z podmiotu staje się przedmiotem. Zawsze ubrudzonym w błocie. Antykomunizm staje się narzędziem walki z KP. Szczytne idee lądują miedzy ochroniarzami a chuliganerką. Co wspólnego z konfliktem kibiców z KP mają powstańcy? Nic. Kto po raz kolejny wyciąga ich do walki? Niestety, kibice.

Działania KP, czy PZPNu starających się podejść do tematu polityki na stadionie są miarą ich żałości. Ale jak w takim razie nazwać to, co robią w tej sprawie kibice? Wydaje mi się, że jedni są warci drugich.

Umieść na Twitterze 

Wiktor na swoim blogu poruszył temat na tyle ciekawy, że komentarz urósł mi aż do poziomu blognotki. Wiktor ubolewa (? – nie wiem, czy to dobre słowo) nad poziomem dziennikarska sportowego w Polsce. Popełnia jednak zasadniczy błąd. Dziennikarstwo sportowe istniało w Polsce za czasów świetności radia i gazet drukowanych. Obecnie mamy coś co można nazwać dziennikarstwem portalowym, a czego poziom nigdy nie był i nie będzie wysoki. Internet kieruje się bowiem żelazną logiką klikalności, a dziennikarze portalowi w tę logikę wpisują się idealnie. Sensacyjny tytuł, kontrowersje jako podstawowe założenie treści, wnioski udowadniające z góry założoną tezę… Klik, klik, klik… Ale przecież zasady, którymi kieruje się liczący na wysoką oglądalność bloger, nie pasują do kierującego się zawodową etyką dziennikarza. Gdy dziennikarz prowadzący bloga traci orientacje co jest wpisem, a co artykułem, pojawia się problem. Jest gorzej, gdy wpisy blogowe stają się redakcyjnymi komentarzami. Skrajnie subiektywna wizja blogera-dziennikarza, staje się rzeczywistością większości, która na stadionach nigdy nie była. Ich postrzeganie zaczyna się i kończy tam, gdzie zaczynają się i kończą spostrzeżenia dziennikarza. A to, najczęściej, obszary odrażające, brudne, złe. Tylko takie się sprzedają.

Problem jest jednak szerszy. Czy z loży prasowej nie widać rzeczywistości polskich stadionów? Zapyziałych w większości kurników, których stan sam w sobie prowokuje agresję? Brutalności policji, która odpowiedzialnością zbiorową odgrywa się za własną nieudolność? Lekceważącego stosunku piłkarzy do kibiców płacących przecież za bilety ciężkie pieniądze? Tę rzeczywistość widać doskonale z każdego miejsca na stadionie. Nie dostrzega jej tylko ten, którego na stadionie nie ma. Albo ten, który będąc tam próbuje zaprzeczyć, że do tej rzeczywistości należy. Brzydzi się nią. Jeśli więc taki ktoś stara się odpowiedzieć na pytanie „Skąd w nich tyle nienawiści?”, to nie dlatego, by poznać prawdę, ale po to, by podkreślić własną pogardę dla cuchnącej rzeczywistości.

Kwintesencją wstrętu dziennikarza do opisywanej przez niego rzeczywistości jest namiętne obrzucanie wszystkiego co żyje obelgą. Kibolem jest już nie tylko ten, który krzyczy na trybunach, ale też ten, który zarządza własnym klubem. Kibolem może być każdy kto nie spodoba się policji.  Wszystko, co nie przypomina fałszywych wzorów z Zachodu jest wstrętne i obrzydliwe. Kto nie kibicuje na The Kop, ten ma pecha. Jest elementem odrażającym, problemem, który należy ostatecznie rozwiązać. 

Dziennikarz portalowy postrzega świat przez pryzmat linku na stronie głównej. Nigdy nie zrozumie, że to nie kibol zrodził niechęć do rzeczywistości. To niechęć do rzeczywistości zrodziła kibola.

Umieść na Twitterze 

… niż po meczu z Wisłą. No, ale sami przyznacie, że łatwiej znaleźć dobre strony.

1. Odwaga Urbana. To nie jest trener, który pozwala sobie na jakiekolwiek ryzyko. Dlatego trzeba docenić, że zamiast Rockiego zagrał od pierwszej minuty Paluch. Trzeba docenić także to, że przez ostatnie kilka minut Legia grała z dwoma napastnikami z przodu. Pamiętacie taką sytuację? Jak na Urbana, ustawienie ultraofensywne. Brawo.

2. 0 minut  Chinyamy, 30 Radovica, 61 Rogera, 90 Paluchowskiego. Nieobecność Tejksia posłużyła drużynie, a kto wie może i kibicom. Rado to żywy przykład, że niektórym zawodnikom w wykorzystaniu ich potencjału potrzebne są zaciśnięte zęby. Miro gra jak Polak. Jest dobry wtedy, gdy musi coś udowodnić. Dobra rada dla Urbana – nie chwalić Serba! Wszystkim z pewnością ulżyło, gdy z murawy zszedł Roger. Mam nadzieję, że Urban nie będzie nas (i siebie) katował Rogerem od początku meczu na Oporowskiej. Na drugim biegunie znalazł się Paluch. Wreszcie zagrał na, wierzę w to, swoim poziomie. Oczywiście wiele mu jeszcze brakuje do najlepszych napastników Ekstraklasy, ale gdy nie będzie grał, nigdy do nich nie dołączy. Pamiętacie Pawła Brożka w wieku 22 lat?

3. Sojusz rocko-kibicowski. Głośny sąsiad z C Dolnej otwarcie przyznał, że Rockiego nie lubi. Jest w mniejszości. I cieszę się, bo lubię Rockiego za jego niepoprawny charakter. A niech klnie, robi miny i gesty. Jest z nami i to ważne. Przy okazji, zobaczcie jeszcze powtórkę sytuacji z 94. minuty. Ten człowiek ma przyspieszenie jak czarnoskóry sprinter (nie, Chini to nie sprinter).

4. Giza na środku. Jak za najlepszych lat u Stawowego. Ciekawe jak będzie grał, gdy Urban nie będzie mógł ustawić Rogera w centrum Wszechświata.

5. 11 minut warszawskiego ataku. Paluchowski i Rocki to pierwszy duet Warszawiaków w ataku Legii od czasów – chyba – Śliwowskiego i Kowalczyka. Gdyby zagrał jeszcze Jarzębowski, mógłbym powiedzieć, że ten sezon wcale nie był taki zły;)

Ale, żeby nie było za słodko, piątka przypałów.

1. Odwaga Urbana. Pierwsze zdanie o Urbanie w plusach będzie przekleństwem tego trenera w Legii. Powtórzę, to nie jest trener, który pozwala sobie na jakiekolwiek ryzyko. Każda większa zmiana jest zawsze wymuszona kontuzją, kartkami bądź brakami na ławce. Zachowanie Urbana nie powinno jednak nikogo dziwić. Jeśli powinie mu się noga, poleci. Nie ma czasu na eksperymenty. Niestety dla niego, eksperyment może czasem okazać się zbawienny (vide Paluchowski). Dlatego gra urbanowej Legii, to gra na alibi. Bez szaleństw. Bez sukcesów.

2. Gwizdy na Rogera. Uzasadnione, to fakt. Ale jeśli zagra podobnie z Ruchem, pożegna się z Łazienkowską w niemiłej atmosferze. Szkoda, bo powiedzieć, że zrobił dla Legii sporo dobrego, to zdecydowanie zbyt mało.

3. Transparent przed trybuną B. Głośny doping pomaga drużynie? Ciekawe, czy ktoś kto to wymyślił brał udział w proteście. Hipokryzja przez duże H.

4. Maciej Rybus idący drogą Radosława Wróblewskiego. Tamtem też strzelał gole Wiśle i był bardzo szybki. Ostatnio siedział na ławce w Arce. Żeby nie podzielić losu starszego skrzydłowego powinien popracować nad dośrodkowaniami ze stojącej piłki. Tak ze trzy godziny dziennie.

5. Niemy spiker. Czy regulacje Ekstraklasy S.A. zabraniają spikerom podawania minuty meczu? Szczególnie tym, którzy pracują na stadionach bez tablicy świetlnej.

Ogólnie nie było źle. Źle będzie dopiero po Ruchu. Coś tak czuję.

Umieść na Twitterze 

Sprzedającego rozumiem. Chciałbym jednak wiedzieć, jakimi motywacjami kierują się kupujący:)

Umieść na Twitterze 

Od jakiegoś czasu Legia zaprasza na swojej stronie do wypełnienia ankiety kibica Legii. Motywacja jest dosyć prosta – poznać profil kibica Legii. Cel godny pochwały. Nie mogę się jednak nie przyczepić do reszty.

Generalnie ankiety w internecie to pic na wodę. Brak możliwości doboru próby czyni z tych badań – pod względem metodologicznym – bezużyteczną masę liczb. Rzetelny wniosek z tego typu badania jest tak samo prawdopodobny jak to, że przed Mistrzostwami Europy Włosi naprawdę obawiali się polskiej jedenastki. Wystarczy powiedzieć, że właśnie wyczyściłem cookies i wypełniłem ankietę drugi raz. Jedna ankieta, włącznie z wyczyszczeniem cookies zajmuje mi coś około minuty. Gdybym posiedział nad tym 8 godzin dziennie, mógłbym dodać prawie 500 wskazań na Wisłę, Polonię i Lecha jako kluby, którym kibicuję. Wniosek z mojej manipulacji byłby pewnie mniej więcej taki: „Kibice Legii kibicują także Wiśle, Polonii i Lechowi”. Nie sądzę, żeby interpretator ankiety popełnił jakieś dalej idące przemyślenia.

Nie wierzę, że nad ankietą czuwał ktoś, komu survey nie kojarzy się jedynie z zabawą w ekstremalnych warunkach. Nawet jeśli pytania sprawiają wrażenie dobrze postawionych, to i tak dyskwalifikuje je forma ankiety. Biorąc pod uwagę, że nad całością nie czuwa żadna pracownia badań społecznych, nie można mieć nawet pewności, czy przedstawione wyniki będą tymi, które naprawdę zebrano. Ankieta jest według mnie czysto propagandowym działaniem. 1 lipca klub ogłosi, że frekwencja w wyborach wyniosła 99,87%.

Jeśli KP naprawdę zależy na poznaniu profilu kibica Legii, to proponuję skorzystać z badań rzetelnych agencji badawczych. Odpowiednia próba, wyselekcjonowanie na jej podstawie osób kojarzących Legię, staranna rekrutacja i ustrukturyzowane wywiady indywidualnych z wybranymi. I najważniejsze – wyniki interpretowane przez kogoś kto ma pojęcie czym się zajmuje.

Umieść na Twitterze 

Karnety na Legię drożeją drastycznie co sezon. Dla sporej zapewne grupy kibiców koniec sezonu to okres nerwowego przewidywania skali kolejnej podwyżki. Z reguły rzeczywistość znacznie przekracza wyobrażenia. Wszystko w imię wychodzenia naprzeciw prośbom i wymaganiom nas, kibiców, klientów. Z zeszłym roku klub uszczęśliwił grupę karneciarzy

wycinką pod sektor rodzinny, w tym roku poszedł szerzej uszczęśliwiając już wszystkich –możliwością nabycia karnetu Premium. Rozumiem, że tegoroczna podwyżka może mieć swoje uzasadnienie – w wyniku remontu stadionu, frekwencja zmniejszy się radykalnie. Mogę więc zrozumieć podwyżkę, ale nie mogę zrozumieć, dlaczego w stosunku do tych, którzy kupują coraz droższe karnetu klub postępuje nie fair. Co więcej – nie jestem prawnikiem, ale na mój rozum – pewne decyzje klubu mogą łamać prawo.

Już sama procedura kupowania karnetu powoduje wątpliwości. Biorąc pod uwagę fakt, że w tym sezonie chętnych na karnety będzie prawdopodobnie więcej niż karnetów, wprowadzono na nie zapisy, także przez internet. Złożyłem zamówienie dość dawno, jednak nie mam żadnej informacji zwrotnej że zgłoszenie dotarło. Co więcej, formularz zamówienia nie daje mi możliwości potwierdzenia, że zamówienie zgłosiłem. Co mam robić, jeśli po określonym terminie nikt się do mnie z klubu nie zgłosi? Nie ma żadnej procedury odwoławczej.

Przed zeszłym sezonem pisałem o braku wglądu do warunków zakupu karnetów. W tym roku, także nie znalazłem żadnego dokumentu, który byłby chociąż namiastką umowy między klubem a nabywcą karnetu. Dalej nie wiem, kiedy i na jakich warunkach mogę karnet zwrócić, zmienić miejsce lub w jakich sytuacjach karnet stracić. Krótko mówiąc nie wiem do czego zobowiązuję się ja i klub w momencie gdy kupuję karnet.

Brak umowy powoduje dalsze konsekwencje, najczęściej niekorzystne dla strony kupującej, i według mnie stanowi dla klubu pole do nadużyć. Klub wprowadził na przykład ograniczenia w rodzajach karnetów, pozostawiając tylko jeden – Premium. Sama nazwa jest już kontrowersyjna. Wydawać by się mogło, że to znana z poprzednich lat „najbardziej wypasiona” opcja karnetowa. Nic z tych rzeczy. W stosunku do karnetu Premium z zeszłego roku, usunięto jeden z bardziej atrakcyjnych elementów – mecze Pucharu UEFA (sparingi pominę). Można więc powiedzieć, że karnet Premium nie jest tym samym produktem co w zeszłym roku. Dobre obyczaje niewprowadzania w błąd nakazywałyby zaproponowanie innej nazwy dla innego produktu.

Ta sama nazwa dla innego produktu? To jeszcze nic. Zróżnicowanie karnetu występuje tylko ze względu na miejsce na trybunach. Można więc powiedzieć, że mam wybór – mogę kupić karnet tańszy lub droższy. Ale czy koniecznie z tego samego miejsca muszę oglądać mecze Ekstraklasy i Pucharu Polski? Tak, bo klub oferując mi tylko jeden rodzaj karnetu, zmusza mnie do tego. Rozgrywki Ekstraklasy i Pucharu Polski są organizowane przez różne instytucje, grają w nich inne drużyny, inna jest nagroda, nawet kartki dla piłkarzy liczone są w tych rozgrywkach oddzielnie. Ekstraklasa i Puchar Polski to więc dwa oddzielne produkty. Można powiedzieć, że kupując karnet na ligę zostaję zmuszony kupić karnet na Puchar Polski. Czy nie jest to niedozwolona w Polsce sprzedaż wiązana?

Sprawa jest poważna. Na bezprawne działania klubu zwrócił już przecież uwagę Rzecznik Praw Obywatelskich, kładąc nacisk między innymi na sprawy braku możliwości odszkodowania za unieważniony przez klub karnet. Poza Rzecznikiem działaniami Legii muszą jak najszybciej zająć się prawnicy z Federacji Konsumenta albo UOKiKu.

Umieść na Twitterze