Blogiem z Krytej

Maciej Iwański. Nie można napisać, że jest na ustach wszystkich, ale z pewnością przeżywa właśnie największe zainteresowanie własną osobą w karierze. Wspaniały moment, by zbudować interesujący wizerunek. Potrzeba tylko jednego. Poprowadzenia Legii do zwycięstwa na Bułgarskiej.

Iwański słynie z tego, że pęka w trudnych momentach. A to w eliminacjach Ligi Mistrzów, a to w reprezentacji. W Legii tak naprawdę nie miał jeszcze ani trudnego momentu. Do dziś. Film Węgrzyna i gest Kozakiewicza wyprowadziły Iwańskiego na szczyt popularności, ale tej negatywnej. W tym sensie, to moment dla Iwańskiego najtrudniejszy. I właśnie w tym momencie, były kapitan Legii dostaje szansę przekucia skupionej na nim, negatywnej uwagi kibiców na coś, co może być początkiem drogi ku galerii najbardziej kontrowersyjnych, a więc i największych piłkarzy Legii.

Mecz z Lechem może być przełomem w karierze wielu zawodników, ale szczególny wymiar będzie miał tylko dla Iwańskiego. Wystarczy tylko, że stanie się bohaterem wieczoru. Bohaterem pozytywnym.

Umieść na Twitterze 

Dawno temu wchodzący dopiero do pierwszej drużyny piłkarz Manchesteru United dziwił się głośno w szatni, że jego ojciec, górnik zarabia w ciągu miesiąca tyle co Bobby Charlton w ciągu jednego dnia. Charlton odpowiedział mu, że jego ojciec nie musi na oczach tysięcy kibiców grać przeciwko Bobby Moore’owi.

O Legii mówi się, że dla piłkarzy jest krainą mlekiem i miodem płynącą. Mają wszystko poza wynikami i nie muszą martwić się o nic, poza presją trybun. Oczywiście, wpływ na boiskowe wydarzenia ma także atmosfera na trybunach. Jednak wskazywanie przyczyn porażki brakiem dopingu, przyznawanie się do słabej psychiki, w ustach trenera brzmią groteskowo.

Jęczenie Urbana kompromituje go jako trenera. Może zamiast koncentrować się na okrzykach z trybun, jego piłkarze skupią się na, nawiązując do klasyka, dwóch celnych podaniach. A jeśli ma tak fatalnych piłkarzy, jeśli ma tak fatalnych kibiców, niech pokaże klasę gdzie indziej. Może, skoro Urban ciągle nie może przyzwyczaić się do atmosfery, zatrudnić trenera, dla którego atmosfera nie będzie przeszkodą w rozwinięciu skrzydeł? Może nowy trener, zamiast żalić się na kibiców oczekujących gry na poziomie cen biletów (a więc europejskim), mógłby ich zawstydzić “każąc” cieszyć się im po golach, składnych akcjach i walce bez narzekania na zbyt ciężkie piłki.

A na marginesie. Wiecie co po dzisiejszej porażce jest najsmutniejsze? Że drużyna, która przegrała jest na drugim miejscu w tabeli z dużymi szansami (tak, tak, mimo wszystko) na mistrza. Wyobrażacie sobie przerażenie Gizy na myśl o grze na jakimś czterdziestotysięczniku?

Umieść na Twitterze 

1. Młodzież. Sądząc po ostatnich wypowiedziach z klubu, przyszłość Legii nie jawi się w jasnych barwach. Jakby na przekór, młodsi piłkarze pozwalają na wiare w lepsze jutro. Pierwsza bramka w Lidze Rzeźniczaka to dobre podsumowanie sezonu tego zawodnika. Rybus zagrał o niebo lepiej niż z Polonią Bytom, a odbiory piłki i długie krosowe podania dowodzą, że Ariel Borysiuk może być piłkarzem kompletnym jeszcze przed dwudziestką.

2. Jakub Rzeźniczak. Kubę muszę wyróżnić oddzielnie. Jego kariera, dzięki charakterowi i zaangażowaniu w grę,  konsekwentnie zmierza w kierunku dobrej, zagranicznej ligi. Przyszły sezon będzie dla niego przełomowy.

3. Gra w pierwszej połowie. Kilka akcji zasłużyło na szacunek Mirka Szymkowiaka. Momentami, naprawdę dobrze się na to patrzyło. Przechwyty w środku, dobre prostopadłe podania, gra skrzydłami, liczne celne strzały. Po szybkich zagraniach z klepki zawodnicy Śląska nie wiedzieli gdzie jest piłka.

4. Puchary. No cóż, zawsze lepiej w nich grać niż w nich nie grać. Pytanie tylko z czym do Europy?

5. Radość do 69. minuty. Idealny układ skończył się, gdy Wisła wyszła na prowadzenie a Gancarczyk strzelił w okno bramki Muchy. To była taka skondensowana do kilkudziesięciu minut radość z bycia mistrzem. Szkoda, że ulotna.

Po takim meczu zdecydowanie łatwiej przychodzą na myśl minusy. Jakby się  zastanowić mogłoby być ich całe mnóstwo, ale skoncentruję się na kilku.

1. Charakter. A właściwie jego brak. Zdaję sobie sprawę z tego, że jeśli chcę oglądać drużynę grającą w miarę szybkim tempem przez całe 90 minut powiniem przerzucić się na Premiership. Nie oczekuję takiej gry od Legii. Ale jeśli w trakcie jednej połowy Legia przyspiesza na 15-20 minut oczekuję, że w tym czasie zapewni sobie decydującą przewagę. To właśnie w tym czasie, przyspieszająca drużyna powinna doskoczyć przeciwnikowi do gardła, wytrącić go z równowagi i zadać ciosy po których ciężko będzie mu się podnieść. Później rzeczywiście można liczyć na kontrataki. Legia nie potrafi przeciwnika dobić. To nie jest drużyna z charakterem zwyciężcy. To jest drużyna bez charakteru.

2. Zmiany. Mniej więcej od 60. minuty Legia zaczęła tracić inicjatywę. 10 minut później straciła bramkę. Trener dobrze czytający grę, miałby zmianę gotową chwilę po tym, jak dostrzegłby pierwsze symptomy gorszej gry. Urban czekał i doczekał się bramki dla ekipy Tarasiewicza. Dlaczego czekał dodatkowe 10 minut na pierwszą zmianę? I dlaczego drugi napastanik wszedł dopiero kilka minut przed końcem meczu?

3. Relacje Urbana i Rogera. Guerreiro pełni na boisku rolę głównego wykonawcy myśli trenerskiej. To na nim Urban opiera prowadzenie gry. W sobotę zagrał dobry mecz. Dlaczego znalazł się po stronie minusów? Bo udowodnił tym samym, że jego kiepska postawa w poprzednich meczach nie jest kwestią spadku formy. Nie sądzę też, żeby nie chciało mu się grać. Rozwiązanie tkwi gdzieś w głowie Rogera. Problem polega na tym, że Urban nie potrafi do niego dotrzeć.

4. Maciej Iwański. Gdy przyszedł na Łazienkowską, widziałem w nim charyzmatycznego kapitana. Obniżył poziom i widać to także w jego zachowaniu, gdy nie jest przy piłce. Trudno jednak mobilizować resztę drużyny, gdy samemu gra się kiepsko. Jeśli w przyszłym sezonie nie wróci do formy, będzie miał.

5. Strata szans na Mistrza. Niby największy minus, ale w sumie pogodziłem się z faktem, że nie będziemy mistrzami już po meczu z Wisłą. Cieszyłem się co prawda, gdy patrzyłem na tabelę w przerwie meczu, ale czułem, że widok jest zbyt piękny, żeby był prawdziwy.

Umieść na Twitterze 

Oglądanie powtórek meczów które widziało się na żywo, wnosi czasami zupełnie odmienny punkt widzenia na to, co obejrzało się z trybun. Czasami emocjonujący, szybki i efektowny mecz obejrzany z C Dolnej, okazuje się w telewizorze meczem nudnym, powolnym i ogólnie mało atrakcyjnym. Wczorajszą powtórkę meczu z Wisłą obejrzałem więc z  niepewnością. Gdzieś z tyłu głowy majaczył mi poza tym komentarz na temat meczu, jaki przeczytałem w poniedziałkowym dodatku sportowym do „Dziennika”. Mecz określono tam jako nudny i nie spełniający oczekiwań piłkarskiej Polski.

Mecz ,”nawet w telewizji” wyglądał naprawdę dobrze. Na spokojnie mogłem też zwrócić uwagę na rzeczy, które trudno zauważyć, gdy emocje osiągają szczyty mniej więcej co 10 minut. Wnioski są dwa.

Pierwszy – mamy słabe skrzydła. Lewa strona to Wawrzyniak, który obok Muchy był graczem meczu, wyłączając prawą stronę Wisły i umiejętnie (potrafi to jako jedyny gracz Legii) uruchamiając atak długimi piłkami do ofensywnych pomocników lub napastników. Rybus w meczu nie istniał, bardzo często sprawiał wrażenie zagubionego. Prawa strona to zupełnie inny przypadek. Radovic rzadko dostawał od Rzeźniczaka wsparcie w ataku, natomiast w obronie stawał się największym zagrożeniem. Jego dwie straty blisko własnej bramki oraz jedno zbyt krótkie wybicie piłki z pola karnego (ostatnia minuta meczu) skutkowały czterema strzałami (Niedzielan strzelał dwa razy), które Mucha cudem wybronił. Urban powinien przekonać Serba, by ten grał w defensywie o wiele bardziej zdecydowanie. Albo liczyć na szybki powrót Szałachowskiego i pieniądze na lepszego niż Radovic pomocnika.

Drugi wniosek jest bardzej optymistyczny. Legia już niedługo będzie miała charyzmatycznego kapitana z prawdziwego zdarzenia. Iwański asystował przy bramce Grzelaka. Bramce strzelonej największemu rywalowi, bramce strzelonej po długiej przerwie. Wielokrotnie oglądałem powtórkę tej sytacji w internecie. Skupiłem się jednak nie na samym podaniu czy strzale, ale na zachowaniu piłkarzy po strzelonej bramce. Spójrzcie, co Ajwen robi po dobiegnięciu do Grzelaka. Nie gratuluje mu, nie namawia do odegrania pacynki…

…on Grzelaka motywuje. I to w sposób, który cechuje charyzmatycznych liderów. Wygląta to mniej więcej tak, jakby Iwański mówił Grzelakowi “Widzisz? Możesz!”.

Umieść na Twitterze 

Transfer Macieja Iwańskiego wzbudza spore nadzieje wśród kibiców Legii. Najwyższa w historii ligi kwota odstępnego, spore jak na ligowca doświadczenie i kapitańska opaska na ramieniu tego piłkarza w sezonie, gdy jego klub zdobywał rok temu tytuł mistrza Polski to konkretne powodu, które każą traktować przejście tego piłkarza w kategorii transferowego hitu. Z pewnością tak jest. Tylko czy 650 tysięcy Euro to kwota, którą za dwa lata będą wspominać na Łazienkowskiej jako świetną inwestycję?

Jeśli Urban wykorzysta spore jak na polską ligę możliwości techniczne Iwańskiego pieniądze z pewnością nie zostaną wyrzucone w błoto. Gorzej, jeśli Urban wpadnie na pomysł, aby na Iwańskim opierać drużynę, czynić go liderem, mózgiem i kołem zamachowym. Jestem przekonany, że to nie wypali. Iwański jest bowiem doskonałym produktem polskiej piłki – gwiazdą pozorną.

Iwański wybija się ponad poziom ligowy, ale miejscem gdzie oddziela się piłkarzy od kopaczy są europejskie puchary. Iwański nie grał w nich wiele, można powiedzieć, że nie grał w ogóle, bo w dwumeczu z Steauą ciężko było go zauważyć. Nie wiem, czy to kwestia psychiki czy rzeczywiście odejścia od założeń taktycznych, ale w jedyny jak do tej pory sprawdzian Iwański oblał.

Nie sposób oczywiście nie zauważyć kilku naprawdę ładnych goli czy podań, którymi Iwański czaruje od kilku lat w polskiej lidze. Mi jednak przed oczyma stoją przede wszystkim pady Iwańskiego po lekkich wejściach obrońców, szukanie winnych poza sobą, bluzganie na sędziów i komedię po starciu z Cabajem. Chciałbym się mylić, ale mam wrażenie, że Maciej Iwański to Łukasz Surma z lepiej ułożoną stopą.

Przed sezonem mówiło się o liście Urbana, który chciałby widzieć w swoim zespole konkretnych piłkarzy. Wierzę, że trener Legii zdaje sobie sprawę z zalet i wad Iwańskiego. W moim odczuciu sposobem na Iwańskiego jest sprowadzenie do z pozycji gwiazdy do pozycji piłkarza. Jeśli Urbanowi uda się ta reedukacja, z Iwańskiego może być spory pożytek. Kto wie, może za 2-3 lata nawet finansowy.

Umieść na Twitterze