Blogiem z Krytej

Oglądając, za pięknych licealnych czasów, któryś z meczów enbiej zorientowałem się, że typowy dla końcówek harmider zmienia się powoli w jakiś niebotyczny hałas. Kibice zaczynali krzyczeć, machać rękami i czym tam mieli na sobie, gwizdać, klaskać tworząc tumult godny ostatnich sekund finałów. Moje zdziwienie brało się stąd, że do końca było raptem kilka minut a mecz był już praktycznie rozstrzygnięty.

Zainteresowałem się tematem i dowiedziałem się, że podczas meczu jeden ze sponsorów, Pizza Hut, poinformował zebranych o zakładzie jak sam na siebie nałożył. Otóż, jeśli drużyna gospodarzy wygrałaby określoną, oczywiście trudną ale nie niemożliwą do osiągnięcia, liczbą punktów każdy kto jest na meczu dostałby pizzę za darmo.

Przypomniałem sobie o tej akcji zastanawiając się w jaki sposób, bez dogadywania się z SKLW KP mogłoby stworzyć na nowym stadionie atmosferę. Wyobrażacie sobie, co by działo, gdyby w 75 minucie, przy stanie 1:0 Królewskie obiecało każdemu dorosłemu posiadaczowi biletu duże piwo, jeśli Legia wygra co najmniej dwiema bramkami?

Wiem, że to kupowanie dopingu, ale jakieś takie sympatyczne.

Umieść na Twitterze 

Dawno temu wchodzący dopiero do pierwszej drużyny piłkarz Manchesteru United dziwił się głośno w szatni, że jego ojciec, górnik zarabia w ciągu miesiąca tyle co Bobby Charlton w ciągu jednego dnia. Charlton odpowiedział mu, że jego ojciec nie musi na oczach tysięcy kibiców grać przeciwko Bobby Moore’owi.

O Legii mówi się, że dla piłkarzy jest krainą mlekiem i miodem płynącą. Mają wszystko poza wynikami i nie muszą martwić się o nic, poza presją trybun. Oczywiście, wpływ na boiskowe wydarzenia ma także atmosfera na trybunach. Jednak wskazywanie przyczyn porażki brakiem dopingu, przyznawanie się do słabej psychiki, w ustach trenera brzmią groteskowo.

Jęczenie Urbana kompromituje go jako trenera. Może zamiast koncentrować się na okrzykach z trybun, jego piłkarze skupią się na, nawiązując do klasyka, dwóch celnych podaniach. A jeśli ma tak fatalnych piłkarzy, jeśli ma tak fatalnych kibiców, niech pokaże klasę gdzie indziej. Może, skoro Urban ciągle nie może przyzwyczaić się do atmosfery, zatrudnić trenera, dla którego atmosfera nie będzie przeszkodą w rozwinięciu skrzydeł? Może nowy trener, zamiast żalić się na kibiców oczekujących gry na poziomie cen biletów (a więc europejskim), mógłby ich zawstydzić “każąc” cieszyć się im po golach, składnych akcjach i walce bez narzekania na zbyt ciężkie piłki.

A na marginesie. Wiecie co po dzisiejszej porażce jest najsmutniejsze? Że drużyna, która przegrała jest na drugim miejscu w tabeli z dużymi szansami (tak, tak, mimo wszystko) na mistrza. Wyobrażacie sobie przerażenie Gizy na myśl o grze na jakimś czterdziestotysięczniku?

Umieść na Twitterze 

Przez pierwsze kilka lat mojego świadomego bywania na Łazienkowskiej oglądałem mecze Legii z Krytej (swoją drogą historia  o uczniu szkoły podstawowej żyjącym z miesięcznego kieszonkowego, oglądającym w miesiącu na 2-3 mecze Legii gdzieś z dzisiejszej B Dolnej, albo E Górnej brzmi jak czysta fantastyka…). Że to loża szyderców zdałem sobie jednak sprawę dopiero wtedy, gdy już siedząc na przeciwnej trybunie usłyszałem kilka soczystych komentarzy dotyczących gry Dariusza Czykiera. Dość zgryźliwie odnoszących się do jego zamiłowania do procentów. Od tamtej pory, szyderstwa i ironia ubierane w kaftan wymagania od piłkarzy dobrej gry mnie nie ruszają. Co więcej, sam zaczynam powoli traktować mecze jako dobrą okazję do pośmiania się. W takim samym stopniu z piłkarzy jak i z kibiców typu “Janek, obudź ich”…

Na własnej skórze przekonują się jak trudno z takim podejściem zaangażować się w mecz. Pewnie niedługo, żeby mnie ruszyć potrzeba będzie spełnienia wszystkich siedmiu punktów idealnego meczu . Póki co wystarczy jeszcze mecz w którym Legia skazana jest na porażkę, ale wygrywa albo taki, który decyduje o mistrzostwie Polski (nawet nie Legii). No, może gdybym widział w piłkarzach zaangażowanie godne Premiership… Ale to chyba marzenia ściętej głowy. Mój stan można określić mianem odrętwienia. Co gorsza, pogłębiającego się z sezonu na sezon.

Podejrzewam, że nie jestem sam, że część kibiców, jeszcze nie tak dawno żywo emocjonujących się wydarzeniami na boisku, popada w swoisty marazm. Ciężko stwierdzić ilu ich jest, bo ze zrozumiałych względów ich nie słychać, a coraz częściej zapewne nie widać. O wiele lepiej widoczna i słyszalna jest grupa, która zamiast w odrętwienie wpada we frustrację.

Nigdy nie było tak, żeby osoba na której Kryta skupiała swoją specyficzną uwagę w jakiś tam sposób sobie na to nie zasłużyła. Problem Urbana polega na tym, że sam ustawił na sobie celownik. Być może w ten sposób naprawdę chce udowodnić wszystkim, że ma jaja. Oby. W przeciwnym razie nie ma widocznie świadomości, że ataki ze strony Krytej to nie jest zwykła, znana wszystkim szydera. Kiedyś ataki na piłkarzy były formą swoistej rozrywki, przerywnika w odrętwieniu. Dziś biorą się z ogromnej, kumulowanej od półtora roku frustracji. Po tym co widziałem na twarzach osób życzących Urbanowi szybkiego powrotu do Zabrza, zaryzykowałbym nawet stwierdzenie, że i nienawiści.

Mam też wrażenie, że ów poziom agresji w stosunku do własnych zawodników przerósł inicjatorów protestu. Przedstawiciele ruchu kibicowskiego próbują jeszcze ogarnąć temat, ale jestem przekonany, że negatywne skutki protestu już dawno wymknęły się spod kontroli. Na meczu z Górnkiem zastanawiałem się nawet, jak Kryta zareagowałaby na gola dającego Legii zwycięstwo. Jestem przekonany, że radość trwałaby wyjątkowo krótko. Byłaby ledwie dostrzegalnym błyskiem w ciemności.

W którymś z wpisów, Wiktor dał do zrozumienia, że wkrótce może dojść do porozumienia na linii klub-kibice. Analogia między radością po strzelonej bramce a ewentualnym porozumieniem jest według mnie zupełnie adekwatna. Krótki, intensywny błysk rozświeci na chwilę Łazienkowską. Tylko po to, by w tej samej sekundzie spalić się i zgasnąć.

Umieść na Twitterze 

Kula żyjesz? Ja też prawie umarłem. Ze śmiechu. Serio.

Kiedyś w śmiesznych momentach nad Łazienkowską rozbrzmiewała melodia z Muppet Show. Dzisiaj byłaby naprawdę na miejscu. W końcu, jak nie ma co oglądać, to dobrze byłoby się przynajmniej pośmiać. Kibice to rozumieją. Nie rozumie tego trener. A szkoda, bo robi za inteligentnego człowieka. Czy nie byłoby fajnie gdyby Urban po meczu rzucił jakimś żarcikiem w Rockiego? To sympatyczny chłopak, pewnie by się nie obraził.

Panie Janku, jak grają kabaret, to się człowiek śmieje! Pan się lepiej ocknie, bo za niedługo zaczną się śmiać z pana, że pan taki niekumaty.

PS. Co do tytułu. Tylko mistrz ironii mógł na to wpaść. Szacunek.

Umieść na Twitterze 

Ostatni numer magazynu „Tylko Legia” przeczytałem z niedowierzaniem pomieszanym z satysfakcją. W biuletynie protestujących pojawiły się opinie nawołujące do refleksji nad formą lub nawet istotą protestu. Takie opinie cieszą mnie osobiście, bo mniej więcej od półtora roku – czyli od początku mojego bloga – namawiam do działań wynikających z rozsądku a nie będących jedynie ślepą reakcją na zewnętrzne, często niesprzyjające kibicom czynniki. Mam wrażenie, że opinie Karola Nowakowskiego czy Lolka, skądinąd słuszne, na niewiele się jednak zdadzą. Są bowiem o te półtora roku spóźnione.

Na meczu z Wisłą część kibiców gwizdała, gdy inna część intonowała antywłaścicielskie piosenki. Gwizdy miały się brać ponoć z tego, że na mecz przyszło dużo przypadkowych ludzi. Może i tak było. Jednak na meczu z Lechią też słychać było gwizdy. Część osób po prostu zrozumiała, że można manifestować także złe zdanie o proteście (a na pewno o jego formie). Konsekwencją tego jest już bardzo wyraźny podział wśród kibiców. Zauważcie, że krzyczący okrzyki anty-ITI nie są już kierowane w stronę loży honorowej, ale w stronę innych, gwiżdżących kibiców. Jestem przekonany, że na długi czas możemy pożegnać się z piosenką „Cała Legia zawsze razem”. Podstawa protestu – solidarność – właśnie na Łazienkowskiej umarła.

To, że protest umiera, nie oznacza, że umiera idea ruchu kibicowskiego. Właśnie takie głosy jak te ostatniej „Tylko Legii” mogą stanowić intelektualny zaczyn nowego ruchu. Uważam, że do refleksji, prędzej czy później dojdzie a osoby stawiające pytania i próbujące na nie odpowiedzieć będą zapleczem intelektualnym dla czegoś, co wyrośnie na zgliszczach obecnego ruchu kibicowskiego.

Umieść na Twitterze 

Już zabierałem się do analizowania tego, co wydarzyło się w niedzielny wieczór na boisku i trybunach stadionu przy Łazienkowskiej, gdy dostałem coś, czego zupełnie się nie spodziewałem. A nawet więcej. Legia ITI ujawniła nie tylko treść „mapy drogowej”, ale – i to największy smaczek – opisując jak do powstania tego dokumentu doszło, uchyliła rąbka tajemnicy „zza kulis” relacji KP-SKLW. Oczywiście, dla zdecydowanej większości kibiców, takie szczegóły są mało istotne, ale dla tych, którzy śledzą konflikt na bieżąco (w tym jak sądzę większość czytelników mojego bloga) to perełka. Ta perełka nie oznacza jednak, że do niedzielnych wydarzeń się nie odniosę;)

Idealna dla obiektywnego obserwatora – którym staram się być – sytuacja wyglądałaby tak, że obie strony przekonują mnie do swoich racji rzeczowymi argumentami. Dyskomfort polega na tym, że bardzo rzadko widzę takie argumenty, szczególnie – niestety – po stronie protestujących. Protestujący nawet ciągnięci za język, w większości, unikają konkretów. Druga strona, szczególnie ostatnio, sypie argumentami z którymi ciężko dyskutować. To na przykład, co w swoim oświadczeniu pisze Kosmala, jest do bólu (szczególnie protestujących) konkretne. Po przeczytaniu tekstu można śmiało postawić tezę, że protestującym nie zależy na zakończeniu konfliktu. Nie wiem, czy tak jest w istocie, czy – tak jak sugerowałem w poprzednim wpisie – SKLW popełniło w negocjacjach kardynalny błąd, który jak by się mogło wydawać Kosmala natychmiast wykorzystał. Wiem natomiast, że cała weekendowa sytuacja porozumienie o wiele bardziej oddaliła, niż przybliżyła. Nie wierzę w „ostateczne zatrzaśnięcie uchylonych drzwi do rozmów”, bo w negocjacjach nigdy nie mówi się nigdy. Jestem jednak przekonany, że pokojowe rozwiązanie konfliktu jest obecnie tak prawdopodobne, jak to, że Stefan Majewski jeszcze w tym sezonie poprowadzi Wisłę Kraków.

Jakie wnioski po meczu z Wisłą? Wygwizdanie „ITI spierdalaj” było symboliczne i biorąc pod uwagę poprzedni mecz z Wisłą, może potwierdzić trend anty-protestowy. Oczywiście, na mecz przyszło dużo więcej niż zwykle kibiców, ale z pewnością nie można o nich mówić, że to kibice przypadkowi (a jeśli już, to “przypadkowych” kibiców przyszło zapewne tyle samo po stronie protestujących i chcących dopingować). Zła atmosfera, niezbyt dobra gra Legii na początku sezonu, możliwość oglądania każdego meczu Legii w tv i przede wszystkim absurdalnie wysokie ceny biletów na mecze ze słabszymi przeciwnikami wszystkie te elementy wygoniły sporą część kibiców z Łazienkowskiej. Nie oznacza to jednak, że odwrócili się oni od Legii na stałe. Ci, którzy kiedyś chodzili na mecze regularnie, wrócili więc jak widać tęsknią za dobrą piłką. Słychać było że tęsknią też za dobrą atmosferą. Oczywiście, mecze z Lechią czy Jagiellonią znowu przebiegną pod dyktando protestujących, ale o dominację na meczu z Lechem, biorąc pod uwagę wyburzenie Żylety, protestującym będzie cholernie ciężko.

W jednym oświadczeniu Kosmala zawarł więcej konkretów niż protestujący we wszystkich numerach „Tylko Legii”. Zawsze twierdziłem, że tylko dostarczając konkretnych argumentów można zdobywać poparcie u niezaangażowanych. Ostatnio widać, że o nowych zwolenników o wiele intensywniej walczy KP. Marcin Żuk z Legia.com.pl pisze, że za dwa lata włodarze Legii będą mieli z kibicami taki sam problem jak dziś. Nie wierzę w to. Rzeczywistość mniej więcej od poprzedniego meczu z Wisłą wskazuje, że czas działa na na korzyść KP i za dwa lata protestujący albo przyjmą warunki KP „bez żadnych wstępnych ustaleń”, albo pozostaną tylko wstydliwym wspomnieniem.

Umieść na Twitterze 

Dyskusja na temat tożsamości polskiego kibica powoli się rokręca. To bardzo dobry znak, bo tylko żywa, otwarta wymiana poglądów wśród środowiska kibiców może zmienić myślenie kibiców o samych sobie, a w dalszej perspektywie zweryfikować stereotypowe postrzeganie fanów piłki nożnej.

Gdzieś na horyzoncie tej dyskusji pojawia się postrzeganie kibica jako klienta. Wizja ta jest jak na razie odległa ale bez wątpienia nieuchronna. Z jednej strony kusząca dbaniem klubu o względy swoich klientów, z drugiej grożąca kategoryzowaniem kibiców pod względem grubości portfela i eliminowaniem tych o najmniejszym potencjale. Przede wszystkim jednak, na razie jest to wizja niezrozumiała.

Gdy przeczytałem ten wpis, początkowo doszło do mnie, że ktoś spojrzał na temat zadziwiająco świeżo. Rzeczywiście, pomyślałem, przecież to klub powinien dbać o to, by kibice spędzali na stadionie czas, w sposób, który jest dla nich atrakcyjny. Jeśli są tam dla dopingu, to jego brak jest porażką przede wszystkim klubu, który nie ma prawa wymagać od kibiców dopingu i powinien robić wszystko, by kibice/klienci byli zadowoleni. Początkowo podpisałbym się pod tym obiema rękami, ale gdy zastanowić się nad tym dłużej, jest to myślenie niebezpieczne.

Jeśli ktoś narzeka na nieśpiewających kibiców, to są to trenerzy. Z tego kibice powinni się akurat cieszyć, bo oznacza to potwierdzenie głównego założenia kibicowania – widzowie są w stanie wpłynąć na wynik. Jeśli naprawdę narzeka się na zachowanie kibiców podczas meczów, to pomijając patologie, wskazuje się na wulgarne i szydercze okrzyki pod adresem piłkarzy własnego klubu. Jeśli natomiast kibice zaczęliby wymagać od klubu, by ten pozytywnie wpływał na stadionową atmosferę, szybko może okazać się, że za oprawy płaci klub, albo – co gorsza, puszcza doping z głośników. Klienci mają swoje prawa, ale mają też obowiązki. Są też ustalone zasady – standardy zachowań, często nieformalne, ale oczywiste. Jednym z takich zasad jest to, że kibice dopingują. Prawa i zasady przenikają się, ale nie wynikają jedna z drugiej.

Kim są w Polsce kibice? W cywilizowanych krajach klientami. Płacą, wymagają, chucha się na nich i dmucha. W zasadzie niewiele się różnią od klientów eleganckich sklepów, wokół których biegają sprzedawcy. Czy ktokolwiek słyszał, by piłkarze Barcelony skrytykowali fanów Barcelony, że… nie śpiewali? To mniej więcej tak, jakby w drogim butiku pracownik miał pretensje, że klient nie złożył przymierzanego ubrania w kostkę…

Porównanie chyba mimo wszystko jest nietrafne. Składanie przez klienta przymierzanego ubrania w kostkę nie jest zwyczajem, takim jak na przykład przymierzanie spodni w przymierzalni. Dlatego wymaganie od klienta by składał przymierzane ubranie rzeczywiście byłoby paranoją, ale już wymaganie, by przymierzał spodnie w odpowiednim miejscu, jest po prostu respektowaniem pewnych zasad.

Umieść na Twitterze 

Karol Nowakowski dziwił się ostatnio na własnym blogu, że nikt nie chce ruszyć z inicjatywą zakopania rowu dzielącego kibiców i KP. Wymagał jednocześnie od ultrasów by wzięli sprawy w swoje ręce, dystansując się od obu radykalnych stron konfliktu. Biorąc pod uwagę ostatnie działania klubu, ultrasi nie przestali według mnie mieć wybór. Muszą pójść na rękę klubowi i – paradoksalnie – samym sobie.

Nie wiem jak w rzeczywistości może wyglądać współpraca kibiców z klubem po wszystkim, co się stało do tej pory. Wiem tylko, że rzeczywistość zmieniła się radykalnie od czasu, gdy konflikt wydawał się być nierozwiązywalny. Przede wszystkim nie ma już skompromitowanego szefa bezpieczeństwa. Klub się stara choć ciągle popełnia błędy. Chciałbym widzieć podobne starania po stronie kibiców. Według mnie wystarczy doping w meczu z Lechią, która niedawno mocno zalazła Żylecie za skórę. Jestem przekonany, że tym gestem ultrasi zaskarbiliby sobie wdzięczność i szacunek zdecydowanej większości kibiców Legii. Kto wie, czy nie większy niż szacunek wynikający z legendarnych opraw.

Jeśli nie będzie dopingu to mogę się założyć, że już nikt z kibiców nie będzie wiedział o co w tym wszystkim chodzi.

Umieść na Twitterze 

Ktoś w klubie chyba naprawdę przejął się groźbami ludzi deklarujących chęć rozkręcenia awantur podczas przyszłych wyjazdowych meczów Legii. Przejął się do tego stopnia, że poszedł na rękę kibicom. Decyzja niby właściwa, kluby przecież żyją z kibiców, niezależnie od tego, czy są to kibice oglądający mecze w telewizji czy na stadionie – własnym i przeciwników. W profesjonalnym klubie umożliwianie własnym kibicom oglądania meczów na wyjazdach powinno być tak samo oczywiste jak możliwość rozstawienia kamer transmitujących mecze u siebie. Powrót do organizacji wyjazdów to, biorąc pod uwagę treść oświadczenia KP, odwieszenie zakazu nadanego po wydarzeniach w Wilnie. To stwierdzenie rzuca cień na pozytywną stronę całej inicjatywy.

Jeśli klub traktowałby organizację wyjazdów poważnie, to potencjalnych chętnych raczej zachęcałby niż ostrzegał. Trudno dziwić się, że tak robi. e jestem w stanie przypomnieć sobie kiedy klub samodzielnie organizował wyjazd. Jeśli organizacja wyjazdu będzie czymś więcej niż tylko dystrybucją biletów osobom z Kartą Kibica to wątpię, czy w KP znajdzie się ktoś, kto weźmie na siebie odpowiedzialność za wycieczki kibiców do innych miast. Można się spodziewać, że pierwsze wyjazdy będą jednym wielkim zamieszaniem. Tymczasem w atmosferze konfliktu nie ma miejsca na próby i błędy. Klub chce więc odpowiedzialność zrzucić na kibiców. Chce, a raczej musi.

Oczywiście, tylko jeżeli naprawde nie ma innego wyjścia. Teoretycznie można sobie wyobrazić przecież, że założeniem KP jest to, że nikt na oficjalny wyjazd nie pojedzie. W sytuacji gdy oficjalnej grupy kibiców nie ma, (mimo sprzedaży biletów, informacji o organizacji, itp.) za każdą nieoficjalną odpowiada gospodarz. KP umywa więc ręce od ewentualnych rozrób kibiców w barwach Legii. Nie zdziwiłbym się, jeśli byłaby to metoda na sabotażystów.

Zakładając jednak wariant optymistyczny, kibice – jako jedyni obecnie specjaliści od organizacji wyjazdów – są teraz klubowi niezbędni. I mogą swoją „specjalistyczną” wiedzę sprzedać na przykład za cenę zmiany w regulaminie stadionowym, zgodną z orzeczeniem RPO.

Oczywiście sytuacja przetargowa kibiców polepszyłaby się, gdyby kibice dali odczuć klubowi, że na wyjazdy chcą jeździć. Bojkot wyjazdów byłby na rękę KP. SKLW powinno (sorry Garm;)) nawoływać więc kibiców na „robienie popytu” na wyjazdy. Na przykład w postaci jakiejś listy społecznej.

Umieść na Twitterze 

Na moim ulubionym legijnym forum rozgorzała po raz kolejny dyskusja o proteście „.Żylety”. Argumenty w niej używane sięgnęły głębokiej kibicowskiej historii. Śledząc całą sytuację z perspektywy piknika z Krytej zaczynam dochodzić do smutnego wniosku. Jakie znaczenie ma jeszcze w tej sytuacji jakakolwiek dyskusja?

Wychodzę z założenia, że jeśli ktoś czegoś od tego klubu wymaga, to, tak jak to działa w wszędzie indziej, powinien zastanowić się co daje w zamian. Ja nie wymagam wiele, chce tylko dobrej gry i sukcesów. Jestem w stanie i płacę za to, kupując bilet na mecze, czy opłacacając abonament C+. Jednocześnie pamiętam jak wspaniałe chwile przeżywałem tworząc doping jako zwykły kibic z Żylety. Nie popierając protestu nie chodzi mi o to, żeby nie było dopingu. Wszyscy, od małych dzieci, które jeszcze tego nie wiedzą, do seniorów chodzących na mecze od lat 50., go chcemy. Tylko rozróżnijmy doping od patologii.

Jeśli ktoś chce od klubu czegoś więcej, to musi mieć świadomość, że z czegoś musi jednocześnie rezygnować. Jeśli ktoś chce pomocy w pasji jaką jest kibicowanie, traci swoją anonimowość. Chcesz być wodzirejem? OK, zachęcaj ludzi do śpiewania, ale w taki sposób, żeby nie stanowiło to łamania prawa! Chcesz być reprezentantem wszystkich kibiców? OK, ale pamiętaj, że skoro wszystkich reprezentujesz, to za wszystkich odpowiadasz! Nie może być tak, że wymagasz ale nie chcesz dać nic w zamian. Nie może być tak, że chcesz szacunku za swoje działania, ale nie bierzesz za nie odpowiedzialności. Do niedawna było tak, że ostatnią rzeczą, której wymagał bezsilny klub było wzięcie przez kibiców  odpowiedzialności za ich czyny. Ktoś wreszcie był na tyle silny, że powiedział  “Dość”. I co się stało? Ten ktoś stał się wrogiem numer jeden. Takie zachowanie to patologia, a nie miłość, wierność i szacunek dla Legii.

Nawet jeśli na początku pojawiały się jakieś sensowne postulaty, to z dnia na dzień, z meczu na mecz protest pozbawiany jest resztek sensu i logiki. Każdy kolejny argument uzasadniający ten strajk jest bardziej absurdalny od poprzedniego. W błyskawicznym tempie wszystko zmierza do odkrycia smutnej prawdy. “Żyleta” broni się przeciwko pociągnięciu jej do odpowiedzialności za  swoje czyny. Oznacza to, że w tym momencie ciągle jest nieodpowiedzialna. A z nieodpowiedzialnymi ludźmi się nie rozmawia.

Umieść na Twitterze