Blogiem z Krytej

Nie chcę, żeby zabrzmiało to jak żal po wygranej, ale pomijając stare prawdy w stylu niewykorzystane sytuacje się mszczą, naprawdę nie wiem jak to się stało, że wywieźliśmy z Krakowa trzy punkty. Jeszcze dwa, trzy wygrane w ten sposób mecze i odszczekam całą moją krytykę Urbana. Bo co można powiedzieć o trenerze, który wygrywa przegrane? Przyznać, że to geniusz. I natychmiast potem postawić się w pozycji absolutnego dyletanta.

Póki jednak Urban nie wygra pozwolę sobie opisać moje przemyślenia:). Po pierwsze, jeśli nie będziemy mieli w przyszłym sezonie bramkarza klasy (i fartu) Muchy, nawet defensywny pomocnik za 2 mln euro nie zagwarantuje nam udziału w pucharach. Po drugie, Urban ma kilku piłkarzy włączających waleczność kosztem rozsądku, czyli idealnie pasujących do poszukiwanego profilu a’la Sobolewski. Po trzecie Rachwał. Po czwarte, już spoza naszego podwórka – widać pierwsze symptomy odrzucenia przez polski piłkarski organizm kolejnej próby przeszczepu hiszpańskiej myśli szkoleniowej. Czuję, że Polonia może powtórzyć przypadek Górnika.

Umieść na Twitterze 

Miło sobie tutaj gadamy o kibicowaniu, a już w piątek katorga na Suchych Stawach rozpoczyna się Ekstraklasa.

Jeśli nawet pójdzie dobrze, nie obędzie się pewnie bez jakiegoś absurdu w stylu “Dong strzelił w końcówce dwie bramki, ale w 78. minucie się nie wrócił. Musi się nauczyć gry w defensywie. Nie skreślam go, ale jeśli kontuzja Grzelaka nie okaże się poważna, Dong będzie zaczynał mecze na ławce rezerwowych. Czekamy na powrót Tejksia.”.

To chyba najbardziej zdołowany początek rundy od czasów Etmanowicza. Po drużynie Urbana nie spodziewam się nic. Długie podania wracającego Wawrzyniaka poprawią pewnie trochę grę do przodu, ale trójka Iwański-Mięciel-Grzelak raczej nie przełoży pykania piłeczki na gole.

Wygląda na to, że jedynym emocjonującym momentem tej rundy będą plotki “kto za Urbana”.

Umieść na Twitterze 

Jeszcze raz zebrało mi się na prywatę. Z góry przepraszam za długi i pewnie nudny dla wielu wpis, ale doszedłem do wniosku, że nadszedł chyba czas by zmierzyć się z naprawdę poważnym tematem. To próba zdefiniowania podstawowej kwestii – co to znaczy być kibicem (Legii oczywiście). Próba definicji czysto subiektywnej, oczekującej weryfikacji z Waszej strony.

Otóż tak jak już; kiedyś pisałem, Legię przyprowadził mnie mój ojciec, gdy miałem dwa lata. Mead powiedziałby, że Legia to ważny element mojej socjalizacji pierwotnej. Pewnie miałby rację, bo nic z pierwszych meczów nie pamiętam, ale ewidentnie pasja ojca zakorzeniła się u mnie głęboko. Moje pierwsze świadome wspomnienia mają charakter telewizyjny. Gdzieś od ‘93 siedziałem na Żylecie, i choć zdarzyło mi się pojechać na wyjazd, nigdy nie byłem ultrasem. Nigdy nie szukałem takiej możliwości. Nie potrzebuję pośrednika, kolegów, którzy nadadzą sens mojemu kibicowaniu. Dlatego też ciarki przechodzą mi po plecach wtedy, gdy kibice podłączają się pod spontaniczny doping, a nie wtedy, gdy cały stadion tańczy małego walczyka, bo tak zarządził zapiewajło. Relacja z Legią to dla mnie relacja osobista.

Nie oznacza to, że czuję się dobrze sam. Nawet najwspanialsze zwycięstwo nie cieszy, gdy nie mogę podzielić się radością z kimś, kto mnie rozumie. Dlatego pierwsza gol, który świadomie przeżyłem na stadionie Legi, zrobił na mnie kolosalne wrażenie, bo miałem wokół mnie ludzi, którzy tak jak ja cieszyli się z tego samego. Ale przeżycia są różne. Dołowanie w lidze za Etmanowicza, “Legia mistrz!” w Alejach Ujazdowskich, Fedoruk i trzy czerwone kartki, hymn Ligi Mistrzów, Kucharski w ostatniej minucie, siedem goli w derby – jeśli ktoś opowiada o tych wydarzeniach z pasją, wiem, że to ktoś podobny do mnie. Z drugiej strony nawet gdy nosimy te same barwy nie rozumiem kogoś, kto ekscytuje się polowaniami na czarnych, albo twierdzi, że prawdziwa Legia to CWKS. Po prostu mówimy o czym innym. Kibicujemy Legii, ale często mamy na myśli coś zupełnie innego, bo wspólnota kibiców to wspólnota podobnym wspomnień.

Ta wspólnota nie ma dla mnie charakteru wspólnoty krwi. Na stadionie czuję się częścią większej całości, ale całości anonimowej a nie bractwa po szalu. Oczywiście kiedy ktoś jest upokarzany bo jest kibicem Legii jestem z nim solidarny i pomogę mu jak tylko będę mógł, ale nie wstawię się za człowiekiem popełniającym przestępstwo tylko dlatego, że nosi te same barwy.

Moje wspomnienia wiążą nierozerwalnie Legię z Warszawą. Pewnie, gdyby mój ojciec wybrał Polonię, mówiłabym to samo o Czarnych Koszulach, ale stało się inaczej, więc myśląc Warszawa mówię Legia, a myśląc Legia mówię Warszawa. Nie potrzebuję dodatkowych dowodów na jej warszawskość. Dlatego uważam, że miasto miało obowiązek postawić nowy stadion, tak samo jak uważam, że mieszanie Legii i Powstania Warszawskiego to zbędna próba nadania klubowi warszawskiego charakteru. Coś, co jest prawdziwie warszawskie nie musi tego udowadniać. Jeśli pomagasz Powstańcom to zasługujesz na szacunek, ale co ma do tego Legia?

Legia jest dla mnie możliwością przeżywania i tworzenia wspomnień. Czekam na wydarzenia o których będę mógł wspominać i opowiadam przeżycia, których doświadczyłem. Dopóki będę miał wspomnienia, dopóty Legia będzie wzbudzać we mnie emocje.  Od klubu oczekuję dostarczenia mi tych przeżyć. Jeśli piłkarze, trenerzy czy pracownicy klubu tego nie robią, wtedy jestem na nich zły. Ten stan, który Nick Hornby określił uzależnieniem od emocji, tkwi we mnie zbyt głęboko. Dlatego mogę się złościć, ale nie zrezygnuje z oczekiwania na kolejne dawki. Będę jednak protestował najsilniej jak mogę, gdy zorientuję się, że klub działa jak chciwy diler, sprzedający uzależnionym oszukany towar po złodziejskich cenach.

Czuję, że Legia jest częścią mnie, ale nigdy nie powiem, że Legia to ja. Wiem, że to dobro wspólne o które staram się dbać jak tylko potrafię. Dlatego prowadzę tego bloga. Piszę o rzeczach, które mi się na Legii nie podobają nie dlatego, że jestem z natury pesymistą, ale dlatego, że chciałbym złe rzeczy nazywać złymi. Niezależnie od tego, czy to co złe pochodzi od innych kibiców czy z klubu.

Czym dla Was jest bycie kibicem?

Umieść na Twitterze 

Kula przypomniał mi czasy, gdy z niecierpliwością czekałem na nowy numer Naszej Legii. Stadion był fatalny, Żyleta bluzgała i wcale nie graliśmy wielkiej piłki. A mimo to chłonąłem czasopismo zrobione przez Wiesława Gilera od deski do deski (pewnie też dlatego, że w Internecie o Legii pisał tylko Rami Arouri). Czułem, że to część MOJEGO klubu. Może nawet i mnie.

Założyciel (czy raczej odnowiciel, jak sam siebie przedstawiał) Naszej Legii zmarł w rzeczywistości, w której pani od Coca Coli zatrudnia chłopaków od Pepsi by przyciągnąć klientów kibiców ludzi na nowy stadion. Rzeczywistości, w której sposobem na zapełnienie stadionu ma być dobra kreacja ATL.

Człowiek od deweloperki głosi, że tradycja klubu, jego sukcesy i silny brand Legii Warszawa zrobi swoje. Twierdzę, że nie zrobi. Legia to BYŁ silny brand. Teraz to zbiór mało istotnych, albo złych skojarzeń zarządzany przez ludzi próbujących na chama zmienić target.

Jedyna nadzieja dla tego brandu jest taka, że Sorówka i Nowakowski zrobią coś nie na brief.

Umieść na Twitterze 

Dong Fangzhuo. Piłkarz, którego kariera od trzech lat systematycznie leci w dół ma uratować Urbana (czytaj zdobyć mistrza). Oczywiście, ocenia Chińczyka na podstawie kilku akcji z urywków meczów sparingowych byłaby idiotyzmem, dlatego powstrzymam się od ferowania wyroków (no dobra, jeden – wierzycie, że przy Urbanie jakikolwiek zawodnik może przełamać poważny kryzys w karierze?). Zastanawia mnie coś zupełnie innego – styl w jakim sprowadza się do Legii nowych zawodników.

Nie wiem czy Urban i Trzeciak dostali od Jóźwiaka rozbudowane dossier na temat Donga. Podejrzewam jednak, że dokumentacja nie wykraczała poza informacje z wiki a sztab trenerski zastanawiał się raczej jak to się stało, że ten piłkarz zagrał w ManU a nie czy będzie pasował do drużyny.

Ciekaw jestem kiedy doczekamy się informacji o transferze zawodnika w stylu “obserwowaliśmy go od pół roku, wiemy jaki jest i że wzmocni naszą drużynę, nawet jeśli przyjechał na zgrupowanie nie w pełni przygotowany”. W wariancie “przyjechał na testy, zobaczymy co potrafi” o rzetelnej ocenie nie ma mowy. To tak, jakby duża korporacja zatrudniała specjalistów na podstawie skleconej w pół godziny prezentacji.

PS. Zmiany, zmiany, zmiany… Zupgrade’owałem Wordpressa i przy okazji wprowadzam kilka nowości (logowanie już sobie odpuściłem). Wkrótce, mam nadzieję, będzie można normalnie czytać bloga na komórkach. Macie jakieś sugestie co do funkcjonalności strony?:)

Umieść na Twitterze