Blogiem z Krytej

Gdzieś pod koniec studiów poszedłem do poważnej pracy. Kilka miesięcy później moja szefowa zmieniła pracę. Na jej miejsce przyszła nowa. Ale zanim pojawiła się osobiście, do naszego biura trafił jej wizerunek. Ostrej, wymagającej, surowej i cholernie skutecznej menedżerki. I rzeczywiście taka była. Przynajmniej przez kilka pierwszych miesięcy. Później, nawet gdy już mocno złagodniała, wszyscy czuli do niej szacunek. Nie chcę powiedzieć, że się jej bali. Miała posłuch. Zapracowała na to.

Dziś czytam, że Urban jest surowy jak nigdy. Że daje w kość prawie jak Okuka. Kibice się cieszą.

Zastanawiam się, co myślą podwładni trenera Legii. Ja bym pomyślał, że albo zwariował, albo przestał być fajny,odwrócił się od nas. Jeśli się niech zmieni, niech spada. Idę o zakład, że jeśli Urban wytrzyma w surowości, gdzieś koło kwietnia wszyscy będą znowu pomstować na kopaczy grających przeciwko trenerowi.

Umieść na Twitterze 

Na Anfield Road konflikt między kibicami a właścicielami klubu wszedł w nowy etap. Przy okazji zajrzałem na stronę protestujących. Szok. Odwołanie do wspólnej wszystkim kibicom Liverpoolu idei, jasna definicja sytuacji, wskazanie winnych poparte rzetelnymi argumentami, precyzyjnie określone cele oraz propozycje konkretnych działań. Wszystko w duchu “jeśli nie popierasz naszego protestu, to dlatego, że jeszcze nie wiesz o nim wystarczająco dużo “.  Wygląda jakby wynajęto znającą się na fachu agencję pr-ową. Albo przynajmniej zrozumiano czego się chce.

Większość z nas zżyma się na dziennikarzy piszących o proteście na Łazienkowskiej. Jestem ciekaw, co po akcjach w stylu SOS o proteście kibiców Legii napisałby na blogu taki Michał Pol. Być może zwróciłby uwagę na to, że Mariusz Walter nie wywiązał się z obietnic dawanych kibicom w dniu kiedy ITI kupowało Legię. Liga Mistrzów to marzenie ściętej głowy, klub jest zadłużony po uszy a porażki ponosimy nie tylko na boisku i nie tylko z Wisłą i Lechem. Jedyny powód do dumy – nowy stadion – buduje miasto.

Oczywiście nie ma sensu porównywać angielskiego protestu z tym, który odbywa się na Łazienkowskiej. To trochę tak, jakby oczekiwać od Iwańskiego czy Gizy gry na poziomie Premiership. Warto jednak patrzeć w tamtą stronę. Warto czasami złapać dystans do smutnej rzeczywistości.

Umieść na Twitterze