Blogiem z Krytej

…jeszcze dziś bym się zwolnił. Żart. Oczywiście chodzi mi o to, co zrobiłbym będąc dyrektorem sportowym Legii. Wiem, że pachnie Football Managerem, ale lubię sobie czasem tak pomarzyć:).

Przede wszystkim zatrudniłbym trenera, który podobnie jak Dan Petrescu nie chciałby być przyjacielem piłkarzy, chciałby za to mieć zawodników grających w piłkę nożną, a nie tylko piłkę pykających. Trener pierwszej drużyny, byłby jednak wierzchołkiem góry lodowej, całego schematu. Jego podstawa zaczynałaby się wśród drużyn juniorskich.

I tak, stworzyłbym nie jeden, starannie wyselekcjonowany zespół rocznikowy, ale oparł budowanie drużyn juniorskich na zasadzie piramidy. Im młodsi, tym więcej drużyn. Ale naprawdę dużo. 50-60 drużyn sześciolatków. Oczywiście także wcześniej wyselekcjonowanych ze szkół, wypatrzonych na podwórkach czy zwyczajnie wyselekcjonowanych na mini-kursach szkoleniowych. Piramida zawężałaby się zgodnie z rocznikami juniorów tak, aby dopiero w wieku 15 lat istniała jedna drużyna rocznikowa. Tak szeroki zbiór młodych zawodników wymuszałby naturalną selekcję. W drużynie juniorów starszych nie graliby albo najlepsi techniczne czy fizycznie, albo ci, którym się naprawdę bardzo chce. Graliby najlepsi technicznie, fizyczne i mentalnie. Ta drużyna miałaby jeden cel – Mistrzostwo Polski juniorów. Cel typu wychowanie zawodników byłby już wtórny. Graliby w niej przecież i tak tylko najlepsi.

W wieku 16 lat cała drużyna juniorów przystępowałaby do rozgrywek Młodej Ekstraklasy. W tej drużynie graliby TYLKO zawodnicy między 16. a 18. rokiem życia. Kadra byłaby maksymalnie szeroka (nie wiem czy są jakieś wymogi co do liczby graczy, ale powiedzmy, że byłoby ich 30.), wzmacniana kilkoma zawodnikami spoza klubu. Poważny trener rezerw (czyli taki, który mógłby zastąpić w przyszłości trenera pierwszej) miałby jeden cel – stworzyć zespół, który teoretycznie byłby w stanie zająć bezpieczne miejsce w Ekstraklasie. Oznaczałoby to przekonujące zwycięstwo w rozgrywkach ME. Co roku.

W wieku 18 lat 4-5 najlepszych zawodników dostawałaby kontrakty z pierwszą drużyną. Kontrakt zakładałby możliwość rozwiązania go po dwóch latach bez odszkodowania oraz pierwszeństwo klubu po pięciu latach. Reszta oddawana byłaby do innych klubów z opcją pierwokupu w ciągu 2 lat.

Ci najlepsi, wraz z maksymalnie dwoma nowymi zawodnikami spoza klubu, mieliby dwa lata na wywalczenie miejsca w podstawowej 20. Pierwszy rok byłby jeszcze ochronny, ale w drugim brak przebicia do podstawowej dwudziestki oznaczałby pożegnanie się z klubem. Na zawsze, bo jedna z zasad zakładałaby, że z klubu odchodzi się tylko raz.

5-6 zawodników przychodzących i tyle samo odchodzących (pomijając oczywiście tych, których transferuje się dalej. Ci mogliby być zastępowani przez piłkarzy “z nazwiskami”) spowodowałby, że określenie “rywalizacja” nabrałoby cech realności. Co roku, niezależnie od tego, czy drużyna miałaby mistrza, czy nie kwalifikowała się do pucharów rotacja obejmowałaby 1/3 drużyny.

Podstawową zasadą pierwszej drużyny byłaby sztywna rotacja oznaczająca, że po każdym meczu trzech najgorzej ocenionych przez sztab trenerski zawodników siadałoby na ławce.

Wady znajdziecie Wy, ja przedstawię zalety tego systemu:) Przede wszystkim proste reguły. Dostajesz jedną szansę. Jeśli ją zmarnujesz, z dużym prawdopodobieństwem zmarnujesz sobie karierę. Na tłumaczenia i usprawiedliwienia nie byłoby czasu. Napływająca co roku świeża krew podkręcałaby rywalizację, bo co roku trafialiby do klubu coraz lepsi juniorzy. Selekcja sprawiałaby, że do drużyny wchodziliby zawodnicy, którzy chcieliby grać w Legii, byliby gotowi do rywalizacji o miejsce i żądni zwycięstw. Jednocześnie, klub mając siłę przetargową miałby wolną rękę w dysponowaniu kontraktami zawodników. Juniorzy, którzy przychodząc do klubu byliby nikim, odchodziliby z niego w mirze gwiazd, albo w cieniu niespełnionych talentów. Największą wartość mieliby zawodnicy w wieku 25-26 lat, bo to oznaczałoby, że grają na najwyższym poziomie od ponad 10 sezonów.

Taka kopia Arsenalu, tylko w wersji hard.

Umieść na Twitterze 

Po ostatniej kolejce byłem przekonany, że komentarze płynące z Łazienkowskiej podkreślać będą, poza klasą zawsze trudnego przeciwnika z Gliwic, malejącą stratę do lidera. Wypowiedzi Miklasa pozwalają jednak na odkurzenie resztek nadziei, że jednak jesteśmy gdzieś bardzo blisko dna i o wiele gorzej nie będzie. A może nawet, chociaż tutaj już mój optymizm graniczy z naiwnością, będzie tylko lepiej.

Krzesło pod Urbanem goreje. Jeśli Miklas będzie mógł zrealizować to o czym dziś mówi, to obecny trener nie doczeka na stanowisku Świąt. I, według mnie, dobrze. Są co prawda tacy, którzy broniąc Urbana twierdzą, że brak chęci zwycięstwa wynika z mentalności piłkarzy a nie trenera. Czy jednak – trzymając się powiedzenia o rybie psującej się od głowy – można powiedzieć, że ważnym elementem osobowości Urbana jest żądza zwycięstwa? Mam do niego szacunek za życzliwość, optymizm i otwartość na ludzi. O ile jest, być może, w stanie przekazać zawodnikom te wartości, to nie jest w stanie przekazać im tej w sporcie najważniejszej. Instynktu zwyciężcy. Nie jest, bo go zwyczajnie nie ma.

Mam wrażenie, że Urban będzie jedyną osobą, która zapłaci za trzyletnie stanie w miejscu. Trzeciak, fatalny w sprowadzaniu piłkarzy, osiągnął jednak sporo w ich sprzedaży. Obawiam się, że to może być argument, żeby go zostawić na stanowisku dyrektora. Jeśli jednak szefostwo Legii pójdzie po rozum do głowy, sprowadzi Trzeciaka do roli administracyjno-sprzedażowych a główne decyzje będzie podejmował nowy trener. Ktoś z doświadczeniem (oby także z wymiernymi sukcesami) charyzmą i wolą zwycięstwa. Znacie kogoś takiego?:)

PS. Nie mogę się doczekać pierwszego wywiadu z Urbanem po zwolnieniu. Jeśli będzie chciał uratować twarz, będzie zmuszony zrzucić z siebie winę. Ciekawe, co powie o Trzeciaku.

Umieść na Twitterze 

Przerwa w rozgrywkach ligowych dłużyłaby mi się niemiłosiernie – nikt przecież poważnie nie traktuje ostatnich meczów repry – gdybym w jej trakcie nie poszedł do kina na “Zabić sędziego“. Dokument, przedstawiający pracę arbitrów podczas Euro 2008 wyświetlany w ramach XXV WFF, został już dostrzeżony i pochwalony w polskich mediach. Mnie rzucił na kolana.

Nie będę opisywał doskonałych scen, których w filmie są dziesiątki. Kamera i mikrofony filmowców są wszędzie. Słyszymy i widzimy rozmowy sędziów między meczami, przed, w trakcie, w przerwie, tuż po meczu. Jesteśmy z rodziną i bliskimi kibicującym… sędziom. Widzimy briefingi, konferencje prasowe, spotkania na najwyższym szczeblu. Film fascynuje od pierwszej do ostatniej sceny.

Dwa momenty jednak opisać muszę. Przeszły mnie ciarki, gdy je widziałem. Reakcja Beenhakkera w szatni, tuż po ostatnim gwizdku Webba to dla mnie ostateczny powód do tego, by mieć do Holendra szacunek niezależnie od wyników. Wystąpienie Davida Elleraya przy okazji wręczania Webbowi nagrody sędziowskiej przez stowarzyszenie angielskich sędziów, to z kolei ostateczny argument przeciw powtórkom wideo. Płomienna przemowa podkreślająca ludzki wymiar piłki nożnej, rolę sędziów i misję ludzi futbolu troszczących się o najważniejsze wartości tego sportu robią wrażenie nawet na laiku.

Warto obejrzeć ten film także dlatego, by móc spojrzeć jak Polaków widzi Europa. Człowiek nie związany blisko z piłką nożną powinien ten film zobaczyć. Kibic obejrzeć ten film musi. Jestem przekonany, że wkrótce obejrzy go cała Polska.

PS. Mecz Austria – Polska i, modne słowo, afera wokół karnego nie były, jak to napisał Dziennik, powodem dla którego powstał ten film. Po prostu histeria jaka zapanowała w Polsce po meczu, zdominowała inne wydarzenia. Przynajmniej do momentu, aż Polacy przestali się na imprezie liczyć.

Umieść na Twitterze 

Po meczu z Jagą, chyba pierwszy raz widziałem tak zdenerwowanego Urbana. Oglądanie obecnego trenera Legii znajdującego się w takim stanie psychicznym, wyrażającego się tak ostro o podopiecznych, w pierwszej kolejności wzbudza we mnie jakąś dziwną, niczym nieuzasadnioną nadzieję. Może jednak z wiecznie uśmiechniętego, sympatycznego gościa czytającego dzieciom bajki przemieni się w trenera potrafiącego zmotywować kilkunastu mężczyzn, by dali z siebie więcej niż myślą, że mogą? Z drugiej jednak strony, po chwili zastanowienia, wobec konstatacji, że mamy trenera który dopiero teraz zrozumiał, iż skonstruowana przez niego drużyna to zlepek pozbawionych charakteru piłkarzy potrafiących wznieść się na ponadligowy poziom dwa, trzy razy w sezonie, wiara gaśnie.

Czy zmiana na stanowisku trenera coś zmieni? Obawiam się, że nie. Urban to kwintesencja koncepcji, która powstała gdzieś w biurach na Wiertniczej, a której wykonawcą jest Mirosław Trzeciak. Koncepcja, której podstawowe założenie wypowiedział, zapewne podświadomie, trener Legii tuż po meczu. Brak charakteru, woli walki, głodu zwycięstwa… Chcemy wygrywać, ale nie musimy.

Czy ta koncepcja może się zmienić? W wyniku zaplanowanego działania raczej nie. Nie przypuszczam, by Trzeciak, Miklas, Kosmala doszli do wniosku, że to co robili przez ostatnie kilka lat należy przekreślić zatrudniając trenera, który już na wstępie zakwestionuje warunki panujące przy Łazienkowskiej. Kogoś, kto przełamie kółko wzajemnej adoracji, poklepywania się po plecach i złudnej wiary w lepszą przyszłość opartą na rychłym oddaniu do użytku nowego stadionu.

Jedyna szansa na zmianę, bo nie wierzę w serię porażek, która sprowadzi Legię na dno tabeli, jest moment szaleństwa samego Waltera. Odruch wściekłości w stylu Cupiała, który zrujnuje to co jest teraz po to, by na zgliszczach zbudować coś nowego. Co jednak musi się stać, by nadszef choć na chwilę oszalał? Kibice, prasa, byli piłkarze… Wszystko było a Walter pozostaje niewzruszony. Pozostaje już tylko desperacki wybuch Urbana…

Umieść na Twitterze