Blogiem z Krytej

A konkretnie braku na nich chuligańskich ekscesów. Ostatnie derby Londynu udowodniły, że wiara w słuszność angielskich rozwiązań jest czasami wiarą ślepą. Że zakazy stadionowe, meldowanie się najbardziej agresywnych kibiców na posterunkach policji w czasie meczu, wysokie kary za pitch invasion, oficerowie policji dedykowani klubom czy wszechobecny monitoring nie rozwiązują kwestii “kibolstwa”.

Czekam na komentarze dziennikarzy uczestniczących w antykibolskiej krucjacie. Raczej się nie doczekam, bo przecież blogujący redaktorzy z GW nie opiszą tryumfu kibolstwa Millwall i demolki Londynu.  A szkoda, chciałbym się dowiedzieć jak bronią własnych poglądów.

Oczywiście, nie pochwalam tego, co stało się przy okazji meczu Pucharu Anglii. Stała się rzecz fatalna. Jednak najważniejsze z naszego, polskiego punktu widzenia jest w tym kontekście podważenie żałosnej teori części dziennikarzy i, co gorsza, ustawodawców, według której twarde prawo jest świetnym narzędziem w walce ze stadionową przemocą.

Umieść na Twitterze 

Zakazują antykomunizmu, grzmi Gazeta Polska a za nią legijne portale. Skandal, według bohaterów artykułu tym większy, że antykomunizm to żadna postawa polityczna. To postawa patriotyczna.

Bzdura. Antykomunizm jest postawą polityczną. Próby przekonania, że tak nie jest to akcja w stylu “ciemny lud to kupi”.

Paradoks polega na tym, że piłka nożna to sport o korzeniach proletariackich i kiedyś, za czasów choćby Liverpoolu Shanklyego, mocno się z tymi korzeniami utożsamiający. Komercjalizacja piłki to próba zwrócenia się w kierunku klienta bardziej zamożnego, przedstawiciela liberalnej a może nawet konserwatywnej klasy średniej. Ten proces jest możliwy tylko w sytuacji wyrwania socjalistycznych korzeni piłki nożnej, czyli pozbawienia jej robotniczego rodowodu. W Polsce, gdzie społeczna lewica głosuje na prawicę, obecność lewicowych organizacji gdzieś w tle kontroli nad tym co na stadionie można wywiesić a czego już nie, nie powinna nikogo dziwić.

Mówi się, że stadion to nie miejsce dla polityki. A dlaczego nie? Polityka powinna mieć własne miejsce na stadionie, ale raczej być na nim duchem przejawiającym się we wspólnocie, braterstwie i równości. Gdy zaczyna być słowem, a już w szczególności orężem walki, z podmiotu staje się przedmiotem. Zawsze ubrudzonym w błocie. Antykomunizm staje się narzędziem walki z KP. Szczytne idee lądują miedzy ochroniarzami a chuliganerką. Co wspólnego z konfliktem kibiców z KP mają powstańcy? Nic. Kto po raz kolejny wyciąga ich do walki? Niestety, kibice.

Działania KP, czy PZPNu starających się podejść do tematu polityki na stadionie są miarą ich żałości. Ale jak w takim razie nazwać to, co robią w tej sprawie kibice? Wydaje mi się, że jedni są warci drugich.

Umieść na Twitterze 

Czytam właśnie doskonały wywiad z Arsene Wengerem. Boss, w dużej mierze dzięki dziennikarzowi prowadzącemu rozmowę, przedstawia swoją wizję futbolu, czy raczej, biorąc pod uwagę szerokie podejście do tematu, całą filozofię. Udowadnia, że wyjątkowe połączenie intelektu i doświadczenia czyni z niego postać awangardową i praktycznie niemożliwą do skopiowania. Co najwyżej azymut na drodze do wielkiego futbolu.

Takim wyznacznikiem może być na przykład ten fragment:

The common denominator of successful teams is that the players are intelligent. That does not always mean educated. They can analyse a problem and find a solution. The common denominator in a top level person is that they can objectively assess their performance. You speak to a player after the game and ask him to rate his performance, if he analyses well, you know he is the sort who will drive home thinking, “I did this wrong, I did that wrong”. His assessment will be correct and, next time, he will rectify. That player has a chance. The one who has a crap game and says he was fantastic, you worry for him. This is true beyond football.

Drugim okiem oglądam powtórkę niedzielnego Liga+ Extra z Janem Urbanem w roli głównej. Sens wypowiedzi na temat słabej formy Legii brzmi mniej więcej tak - straciliśmy punkty z Cracovią i to wina nas wszystkich (w klubie), ale to przecież początek sezonu, nie przegraliśmy meczu w lidze i w ogóle nie przegraliśmy jeszcze meczu w tym sezonie. Jest rozwój, widać postęp.

Urban nie jest ewenementem, wyżej w hierarchii klubu także panuje optymizm i dobry humor.

Jakieś pytania?

Umieść na Twitterze 

Przyznam szczerze, że zamiast wsłuchiwać się w doping na Łazienkowskiej wybrałem wczoraj wsłuchiwanie się w występ Madonny. Z relacji obecnych na meczu wynika, że podjąłem słuszną  decyzję;)

Mecz jednak, dzięki Canal+ oglądam, i mam wrażenie, że oglądanie powtórek daje lepszy niż na żywo ogląd na to, co dzieje się na murawie. Wszystko na spokojnie, analizy, powtórki, sensowny komentarz Białasa. Można oceniać mecz na chłodno. I, choć nie wygląda to tak dramatycznie jak w esemesowych relacjach kolegów, to nie wygląda też dobrze. Głównie dla Urbana.

Gdy na Legię przyjeżdża drużyna broniąca się przed spadkiem, wiadomo, że nie będzie biegania od bramki do bramki i luzu na środku obrony przeciwnika. Gra polega więc na rozciągnięciu obrony akcjami na skrzydłach i strzałami z dystansu. I Legia momentami tak grała. Niestety, tylko momentami. Większość czasu to próby kombinacyjnej gry środkiem pola. Trudno jednak o inny sposób, gdy na boisku gra trzech środkowych pomocników (pod koniec meczu trzech ofensywnych środkowych pomocników), boczny pomocnik grający jako tako na skrzydle zostaje zmieniony w przerwie na kolejnego pomocnika pchającego się do środka a lewy obrońca nie wie, co ma robić na boisku.

Słabo gra się także, gdy ma się na murawie jednego zawodnika mniej. I nie chodzi mi o ostatnie kilkanaście sekund, ale jakieś 70 pierwszych minut, gdy między trzema czasami obrońcami Cracovii obijał się Mięciel. Zero pożytku z napastnika to jednak nie wina jego kiepskiej dyspozycji, ale po prostu złego ustawienia. W takich meczach gra się dwoma napastnikami. Nie napastnikiem i wchodzącym ze środka pomocnikiem. Dwoma pełnoprawnymi napastnikami. W tej sytuacji Paluchowski zmieniający Mięciela to zmiana kuriozalna tak samo jak wejście Borysiuka w doliczonym czasie meczu z Brondby.

Oczywiście, niewiele brakowało, byśmy ten mecz wygrali. Wystarczyło, żeby Cabaj nie wybił na słupek strzału Rybusa, albo żeby Szałachowski do jednego ze strzałów przyłożył lepiej stopę. Można więc powiedzieć, że niewiele brakowało, że mieliśmy pecha albo zabrakło odrobiny szczęścia. Problem polega na tym, że dobra drużyna (a Legia przecież ma być dobrą drużną) wygrywa takie mecze MIMO braku szczęścia czy nadmiaru pecha. Wygrywa bo ma pomysł, styl, system. Bo jest po prostu lepsza. Legia nie była wczoraj lepsza niż Cracovia. I to jest cholernie smutne.

Oczywiście znowu pojawi się kwestia dalszej pracy Urbana. Według mnie, tak, jest do zwolnienia. Jak najszybciej. Nie widzę sensu przywiązywać się, lub co gorsza, próbować dalszej budowy drużyny, do kogoś, kto nie zdaje sobie sprawy,  że drużyna od kilkunastu miesięcy stoi w miejscu.

Umieść na Twitterze