Blogiem z Krytej

Wiktor na swoim blogu poruszył temat na tyle ciekawy, że komentarz urósł mi aż do poziomu blognotki. Wiktor ubolewa (? – nie wiem, czy to dobre słowo) nad poziomem dziennikarska sportowego w Polsce. Popełnia jednak zasadniczy błąd. Dziennikarstwo sportowe istniało w Polsce za czasów świetności radia i gazet drukowanych. Obecnie mamy coś co można nazwać dziennikarstwem portalowym, a czego poziom nigdy nie był i nie będzie wysoki. Internet kieruje się bowiem żelazną logiką klikalności, a dziennikarze portalowi w tę logikę wpisują się idealnie. Sensacyjny tytuł, kontrowersje jako podstawowe założenie treści, wnioski udowadniające z góry założoną tezę… Klik, klik, klik… Ale przecież zasady, którymi kieruje się liczący na wysoką oglądalność bloger, nie pasują do kierującego się zawodową etyką dziennikarza. Gdy dziennikarz prowadzący bloga traci orientacje co jest wpisem, a co artykułem, pojawia się problem. Jest gorzej, gdy wpisy blogowe stają się redakcyjnymi komentarzami. Skrajnie subiektywna wizja blogera-dziennikarza, staje się rzeczywistością większości, która na stadionach nigdy nie była. Ich postrzeganie zaczyna się i kończy tam, gdzie zaczynają się i kończą spostrzeżenia dziennikarza. A to, najczęściej, obszary odrażające, brudne, złe. Tylko takie się sprzedają.

Problem jest jednak szerszy. Czy z loży prasowej nie widać rzeczywistości polskich stadionów? Zapyziałych w większości kurników, których stan sam w sobie prowokuje agresję? Brutalności policji, która odpowiedzialnością zbiorową odgrywa się za własną nieudolność? Lekceważącego stosunku piłkarzy do kibiców płacących przecież za bilety ciężkie pieniądze? Tę rzeczywistość widać doskonale z każdego miejsca na stadionie. Nie dostrzega jej tylko ten, którego na stadionie nie ma. Albo ten, który będąc tam próbuje zaprzeczyć, że do tej rzeczywistości należy. Brzydzi się nią. Jeśli więc taki ktoś stara się odpowiedzieć na pytanie „Skąd w nich tyle nienawiści?”, to nie dlatego, by poznać prawdę, ale po to, by podkreślić własną pogardę dla cuchnącej rzeczywistości.

Kwintesencją wstrętu dziennikarza do opisywanej przez niego rzeczywistości jest namiętne obrzucanie wszystkiego co żyje obelgą. Kibolem jest już nie tylko ten, który krzyczy na trybunach, ale też ten, który zarządza własnym klubem. Kibolem może być każdy kto nie spodoba się policji.  Wszystko, co nie przypomina fałszywych wzorów z Zachodu jest wstrętne i obrzydliwe. Kto nie kibicuje na The Kop, ten ma pecha. Jest elementem odrażającym, problemem, który należy ostatecznie rozwiązać. 

Dziennikarz portalowy postrzega świat przez pryzmat linku na stronie głównej. Nigdy nie zrozumie, że to nie kibol zrodził niechęć do rzeczywistości. To niechęć do rzeczywistości zrodziła kibola.

Umieść na Twitterze 

1. Młodzież. Sądząc po ostatnich wypowiedziach z klubu, przyszłość Legii nie jawi się w jasnych barwach. Jakby na przekór, młodsi piłkarze pozwalają na wiare w lepsze jutro. Pierwsza bramka w Lidze Rzeźniczaka to dobre podsumowanie sezonu tego zawodnika. Rybus zagrał o niebo lepiej niż z Polonią Bytom, a odbiory piłki i długie krosowe podania dowodzą, że Ariel Borysiuk może być piłkarzem kompletnym jeszcze przed dwudziestką.

2. Jakub Rzeźniczak. Kubę muszę wyróżnić oddzielnie. Jego kariera, dzięki charakterowi i zaangażowaniu w grę,  konsekwentnie zmierza w kierunku dobrej, zagranicznej ligi. Przyszły sezon będzie dla niego przełomowy.

3. Gra w pierwszej połowie. Kilka akcji zasłużyło na szacunek Mirka Szymkowiaka. Momentami, naprawdę dobrze się na to patrzyło. Przechwyty w środku, dobre prostopadłe podania, gra skrzydłami, liczne celne strzały. Po szybkich zagraniach z klepki zawodnicy Śląska nie wiedzieli gdzie jest piłka.

4. Puchary. No cóż, zawsze lepiej w nich grać niż w nich nie grać. Pytanie tylko z czym do Europy?

5. Radość do 69. minuty. Idealny układ skończył się, gdy Wisła wyszła na prowadzenie a Gancarczyk strzelił w okno bramki Muchy. To była taka skondensowana do kilkudziesięciu minut radość z bycia mistrzem. Szkoda, że ulotna.

Po takim meczu zdecydowanie łatwiej przychodzą na myśl minusy. Jakby się  zastanowić mogłoby być ich całe mnóstwo, ale skoncentruję się na kilku.

1. Charakter. A właściwie jego brak. Zdaję sobie sprawę z tego, że jeśli chcę oglądać drużynę grającą w miarę szybkim tempem przez całe 90 minut powiniem przerzucić się na Premiership. Nie oczekuję takiej gry od Legii. Ale jeśli w trakcie jednej połowy Legia przyspiesza na 15-20 minut oczekuję, że w tym czasie zapewni sobie decydującą przewagę. To właśnie w tym czasie, przyspieszająca drużyna powinna doskoczyć przeciwnikowi do gardła, wytrącić go z równowagi i zadać ciosy po których ciężko będzie mu się podnieść. Później rzeczywiście można liczyć na kontrataki. Legia nie potrafi przeciwnika dobić. To nie jest drużyna z charakterem zwyciężcy. To jest drużyna bez charakteru.

2. Zmiany. Mniej więcej od 60. minuty Legia zaczęła tracić inicjatywę. 10 minut później straciła bramkę. Trener dobrze czytający grę, miałby zmianę gotową chwilę po tym, jak dostrzegłby pierwsze symptomy gorszej gry. Urban czekał i doczekał się bramki dla ekipy Tarasiewicza. Dlaczego czekał dodatkowe 10 minut na pierwszą zmianę? I dlaczego drugi napastanik wszedł dopiero kilka minut przed końcem meczu?

3. Relacje Urbana i Rogera. Guerreiro pełni na boisku rolę głównego wykonawcy myśli trenerskiej. To na nim Urban opiera prowadzenie gry. W sobotę zagrał dobry mecz. Dlaczego znalazł się po stronie minusów? Bo udowodnił tym samym, że jego kiepska postawa w poprzednich meczach nie jest kwestią spadku formy. Nie sądzę też, żeby nie chciało mu się grać. Rozwiązanie tkwi gdzieś w głowie Rogera. Problem polega na tym, że Urban nie potrafi do niego dotrzeć.

4. Maciej Iwański. Gdy przyszedł na Łazienkowską, widziałem w nim charyzmatycznego kapitana. Obniżył poziom i widać to także w jego zachowaniu, gdy nie jest przy piłce. Trudno jednak mobilizować resztę drużyny, gdy samemu gra się kiepsko. Jeśli w przyszłym sezonie nie wróci do formy, będzie miał.

5. Strata szans na Mistrza. Niby największy minus, ale w sumie pogodziłem się z faktem, że nie będziemy mistrzami już po meczu z Wisłą. Cieszyłem się co prawda, gdy patrzyłem na tabelę w przerwie meczu, ale czułem, że widok jest zbyt piękny, żeby był prawdziwy.

Umieść na Twitterze 

… niż po meczu z Wisłą. No, ale sami przyznacie, że łatwiej znaleźć dobre strony.

1. Odwaga Urbana. To nie jest trener, który pozwala sobie na jakiekolwiek ryzyko. Dlatego trzeba docenić, że zamiast Rockiego zagrał od pierwszej minuty Paluch. Trzeba docenić także to, że przez ostatnie kilka minut Legia grała z dwoma napastnikami z przodu. Pamiętacie taką sytuację? Jak na Urbana, ustawienie ultraofensywne. Brawo.

2. 0 minut  Chinyamy, 30 Radovica, 61 Rogera, 90 Paluchowskiego. Nieobecność Tejksia posłużyła drużynie, a kto wie może i kibicom. Rado to żywy przykład, że niektórym zawodnikom w wykorzystaniu ich potencjału potrzebne są zaciśnięte zęby. Miro gra jak Polak. Jest dobry wtedy, gdy musi coś udowodnić. Dobra rada dla Urbana – nie chwalić Serba! Wszystkim z pewnością ulżyło, gdy z murawy zszedł Roger. Mam nadzieję, że Urban nie będzie nas (i siebie) katował Rogerem od początku meczu na Oporowskiej. Na drugim biegunie znalazł się Paluch. Wreszcie zagrał na, wierzę w to, swoim poziomie. Oczywiście wiele mu jeszcze brakuje do najlepszych napastników Ekstraklasy, ale gdy nie będzie grał, nigdy do nich nie dołączy. Pamiętacie Pawła Brożka w wieku 22 lat?

3. Sojusz rocko-kibicowski. Głośny sąsiad z C Dolnej otwarcie przyznał, że Rockiego nie lubi. Jest w mniejszości. I cieszę się, bo lubię Rockiego za jego niepoprawny charakter. A niech klnie, robi miny i gesty. Jest z nami i to ważne. Przy okazji, zobaczcie jeszcze powtórkę sytuacji z 94. minuty. Ten człowiek ma przyspieszenie jak czarnoskóry sprinter (nie, Chini to nie sprinter).

4. Giza na środku. Jak za najlepszych lat u Stawowego. Ciekawe jak będzie grał, gdy Urban nie będzie mógł ustawić Rogera w centrum Wszechświata.

5. 11 minut warszawskiego ataku. Paluchowski i Rocki to pierwszy duet Warszawiaków w ataku Legii od czasów – chyba – Śliwowskiego i Kowalczyka. Gdyby zagrał jeszcze Jarzębowski, mógłbym powiedzieć, że ten sezon wcale nie był taki zły;)

Ale, żeby nie było za słodko, piątka przypałów.

1. Odwaga Urbana. Pierwsze zdanie o Urbanie w plusach będzie przekleństwem tego trenera w Legii. Powtórzę, to nie jest trener, który pozwala sobie na jakiekolwiek ryzyko. Każda większa zmiana jest zawsze wymuszona kontuzją, kartkami bądź brakami na ławce. Zachowanie Urbana nie powinno jednak nikogo dziwić. Jeśli powinie mu się noga, poleci. Nie ma czasu na eksperymenty. Niestety dla niego, eksperyment może czasem okazać się zbawienny (vide Paluchowski). Dlatego gra urbanowej Legii, to gra na alibi. Bez szaleństw. Bez sukcesów.

2. Gwizdy na Rogera. Uzasadnione, to fakt. Ale jeśli zagra podobnie z Ruchem, pożegna się z Łazienkowską w niemiłej atmosferze. Szkoda, bo powiedzieć, że zrobił dla Legii sporo dobrego, to zdecydowanie zbyt mało.

3. Transparent przed trybuną B. Głośny doping pomaga drużynie? Ciekawe, czy ktoś kto to wymyślił brał udział w proteście. Hipokryzja przez duże H.

4. Maciej Rybus idący drogą Radosława Wróblewskiego. Tamtem też strzelał gole Wiśle i był bardzo szybki. Ostatnio siedział na ławce w Arce. Żeby nie podzielić losu starszego skrzydłowego powinien popracować nad dośrodkowaniami ze stojącej piłki. Tak ze trzy godziny dziennie.

5. Niemy spiker. Czy regulacje Ekstraklasy S.A. zabraniają spikerom podawania minuty meczu? Szczególnie tym, którzy pracują na stadionach bez tablicy świetlnej.

Ogólnie nie było źle. Źle będzie dopiero po Ruchu. Coś tak czuję.

Umieść na Twitterze 

Po wczorajszej decyzji w sprawie Euro2012, rozpętała się w kraju chryja. Osobiście szkoda mi Krakowa. Uważam, że Euro należy im się bardziej niż np. Wrocławiowi. W obietnice polityków nie powinien wierzyć żaden dorosły Polak. Tym bardziej dziwi mnie, że jakaś część wyborców uwierzyła w zaklinanie rzeczywistości. Po raz kolejny okazało się, że słowa polityków miały wartość dla Krakowa na Euro taką samą jak piłkarz Ostrowski dla tytułu Mistrza Polski dla Legii.

W zasadzie nie byłoby tej notki, gdyby nie komentarz do decyzji UEFA stworzony przez szefa stołecznego dodatku Gazety Wyborczej – Seweryna Blumsztajna. Człowiek ten toczy od jakiegoś czasu prywatną wojnę ze stadionem budowanym z budżetu miasta. Stadion rośnie jak na drożdżach, nic więc dziwnego, że frustracja Blumsztajna staje się coraz bardziej smutna. Na pierwszej stronie Wyborczej pisze on tak:

Nasz prawdziwy problem to stadion za dużo. Nie wiadomo, po co miasto za pół miliarda buduje 30-tysięczny stadion dla Legii. Najchętniej zamieniłbym się z ukrzywdzonym Krakowem: wzieliby od nas ten stadion, a daliby nam ze 100 km autostrady na połączenie z Łodzią.

Panie redaktorze, nigdy nie doszłoby do wymarzonej przez Pana transakcji, z jednego prostego powodu. Autostrada Warszawa-Łódź kosztowałaby jakieś 5 miliardów PLN. Równo 10 razy więcej niż stadion.

Blumsztajn nie tylko nie zasięgnął porady we własnym dodatku. Widać też, że nie kontaktował się z nikim w dziale sportowym. Ewidentnie zabrakło mi akapitu poświęconego tabunom ochlanych kiboli demolujących Stolicę.

Umieść na Twitterze 

W jednym z moich ulubionych filmów młody makler Bud Fox, idąc na spotkanie o pracę do swojego guru mówi pod nosem tak: “Życie decyduje się w kilku momentach. To jest jeden z nich”.  Ta maksyma jest bardzo uniwersalna. Można ją spokojnie przenieść do świata piłkarskich trenerów. Alex Ferguson zapewne nie byłby dziś szlachcicem, gdyby przegrał mecz z Nottingham Forrest na jesieni 1989, a Jose Mourinho nie opływał w glorii najlepszego trenera świata, gdyby przegrał mecz z Man Utd. na wiosnę 2004 roku.

Patrząc na grę Legii pod wodzą Jana Urbana zastanawiam się, kiedy nastąpi mecz, który zadecyduje o trenerskiej karierze byłej gwiazdy Górnika Zabrze. Jak dotąd jedyny, realny sukces Urbana na trenerskiej ławie to Puchar Polski w zeszłym sezonie. Reszta, to sukcesy nie do końca. Wicemistrzostwo, finał Pucharu Ekstraklasy, pokonanie Białorusinów w europucharach, teraz zapewne miejsce na najniższym stopniu pudła. Zastanawiam się, który niewygrany mecz przeleje czarę goryczy. I jestem w kropce.

Urban to inteligentny typ. Z jednej strony wie, że mistrzostwo nie decyduje się w meczach z Polonią Warszawa, tylko z Polonią Bytom (to tylko taki mój zabieg stylistyczny na potrzeby tego porównania. Wszyscy wiedzą, że w Ekstraklasie jest Polonia z Bytomia i Dyskobolia z Warszawy). W ten sposób porażki z czołowymi zespołami ligi stają się wkalkulowane. W zasadzie mało istotne. Poza tym, nawet po porażkach z największymi rywalami, liga się nie kończy. A nawet jak się kończy, to za chwilę jest następny sezon. Kto zwalniałby trenera za mało istotne porażki? Legia to nie Bayern.

Z drugiej strony są mecze z beniaminkami, czy drużynami desperacko walczącymi o ligowy byt. Porażka z nimi, mimo że decyduje czasami o tytule, jest zawsze niespodzianką, wypadkiem przy pracy. Wynika z obiektywnych zdarzeń typu nierówna trawa, strzał życia któregoś z przeciwników, albo trans bramkarza. Kto zwalniałby trenera za mecz, który w sumie był już wygrany? Za chwilę dekoncentracji obrońców, za kwadrans słabości? Jesus Gil nie żyje.

Mecze w europejskich pucharach to zupełnie inna historia. Tam spotykamy się z zespołami z lepszych, bogatszych światów, w innej fazie przygotowań, albo zaskakujące nas poziomem futbolu. Porażka jest bardziej niż wkalkulowana. Jest pewna. A kto zwalniałby trenera za mierny stan polskiego futbolu? Jan Tomaszewski?

Jan Urban ma ciekawą strategię odsuwania od siebie momentu, który decyduje o tym czy jest Trenerem, czy tylko trenerem o którym wszyscy wiedzą, że jest dobry ale nikt nie wie co zdobył. Według niego, każda porażka jest w gruncie rzeczy mało istotna. Nie można na jej podsatawie oceniać pracy trenera. Ogólnie jest dobrze. Przegrywamy w nic nie znaczących szczegółach. Szkoda tylko, że to te szczegóły czynią różnicę.

Nie życzę Urbanowi źle, ale mam nadzieję, że jeśli drużyna nie zrealizuje potencjału o którym sam mówi, przyjmie to na klatę i sam poda się do dymisji. W końcu, ile można dobrze grać, ale nie wygrywać.

Umieść na Twitterze 

… ma na nazwisko Ariel Borysiuk.

Niecałe 18 lat. Nie pękł przeciwko Sobolewskiemu, Boguskiemu i Diazowi. Dawał radę do przez cały występ. Nawet, jeśli popełnił kilka błędów pokazał, że jest jednym z tych, na których można budować nową drużynę. Ma najważniejszą rzecz w futbolu. Serce do gry.

Fajnie mieć takiego zawodnika w drużynie, której się kibicuje. Za kilka lat, będzie wielki.

Umieść na Twitterze 

Nie lubię pisać przed meczami o stawkę. Wszystko jest wtedy gdybaniem większym niż zwykle. Szczególnie w sytuacji, gdy wpadam na jakąś myśl, starając się spojrzeć na drużynę z szerszej perspektywy.

Niestety, tak się dzieje właśnie teraz. Jestem przekonany, że niedzielne spotkanie będzie nie tylko kwestią tegorocznego mistrza, ale ogólnie koncepcji budowania drużyny a nawet klubu. Zaryzykuję jednak twierdzeniem, że ewentualne niedzielna wygrana będzie tylko wybrykiem koncepcji skazanej z założenia na porażkę. Będzie przesunięciem w czasie przyznania się do błędu. Jeśli przegramy, przyjmę to ze spokojem, bo patrząc na Legię z perspektywy, której nabrałem w czwartkowy wieczór, jestem przekonany, że dostaniemy w dupę. I to mocno.

“Nie dali rady…” czytam na LCP. Bliższe prawdy byłoby “Nie mają jaj…”. Gdybym zobaczył taki lead na LCP, może uwierzyłbym w zwycięstwo. Więcej napiszę dopiero po meczu. Co się będę denerwował:)

Jak Wasze nastroje?

Umieść na Twitterze 

Jarosław Ostrowski ani mnie ziębi, ani grzeje. Czasami tylko, po przeczytaniu jakiegoś wywiadu z nim, utwierdzam się w przekonaniu, że nawet w obliczu wielkich zmian i inwestycji działacz piłkarski to ciągle symbol intelektualnego betonu. No, w najlepszym razie, słoń w składzie porcelany.

Nie mam pojęcia jakim Ostrowski jest człowiekiem. Nie znam go prywatnie, przez mgłę przypominam sobie jakieś jego wystąpienia publicznie. Nie wiem więc, czy ma poczucie humoru. Jeśli jednak ma go choć odrobinę, musiał się dziś obśmiać jak norka.

Organizacja skupiająca kibiców Lecha Poznań kibicujących Amice domaga się od członka zarządu Legii zadośćuczynienia, gdyż czuje się dotknięta wypowiedziami Ostrowskiego na jej temat. W wywiadzie, przeprowadzonym przez “eksperta” od spraw kibicowskich na stadionach Polski i Świat, Michała Szadkowskiego, Ostrowski strzela kilka baboli, ale akurat o Wierze Lecha nie mówi nic takiego, co można potraktować jako naruszenie dóbr osobistych kogokolwiek. Nie znam szczegółów pozwu, ale zakładam, że musi on być równie żałosny, jak błyskawiczna odpowiedź Wiary Lecha na rzeczony wywiad. List otwarty poznańskiej organizacji wykazuje nieprawdziwość tylko jednego twierdzenia Ostrowskiego (Ostrowski: Szefowie WL zasiadają w Loży Honorowej. WL: Mamy zaproszenia, ale nie korzystamy. BzK: Co za obelga!). Poza tym, zamiast argumentów odwracanie kota ogonem i dyskusja na poziome “a u was biją Murzynów”. Wszystko oblane rubasznym rechotem.

Poziom tej próby polemiki, musiał zapewne utwierdzić Ostrowskiego w przekonaniu, że ma do czynienia z troglodytami. Złożenie pozwu utwierdzi go w przekonaniu, że ma do czynienia z jakimiś szaleńcami. I trudno byłoby się z nim nie zgodzić. Jeśli dojdzie do procesu, poznaniacy się skompromitują jak Real z Barceloną. Jeśli oczywiście dojdzie, bo przecież info o wycofaniu pozwu już nie trafi na LegiaLive.

Umieść na Twitterze