Blogiem z Krytej

A więc, doping na Lechu będzie. Fajnie. Mecz sam w sobie zapowiada się naprawdę nieźle, wzmocniony dopingiem będzie zapewne jeszcze efektowniejszy w odbiorze. Zastanawiam się jednak, co dalej? Doping wraca, ale protest, jak rozumiem z oświadczenia SKLW, trwa.

Zaprzestanie dopingu było jedną z najgłupszych decyzji protestujących. Protestujący powoływali się na wielkie słowa, dotykali sfery praw obywatelskich. Mieli szanse zwrócić uwagę na istotę sporu kibice – właściciele. Gdy doping “oficjalnie” wraca, wraca także – jak pisze większość komentujących tę informację na portalach legijnych – normalność.

A przecież, nawet według słów SKLW, powrót dopingu to tylko krok na drodze do normalności. To gest “dobrej woli” protestujących. Do normalności jeszcze daleka droga, ale obawiam się, że większość kibiców będzie miała tego dochodzenia serdecznie dość. Kibice cieszą się z powrotu do normalności i sądzę, że ciężko byłoby im, powiedzmy za tydzień, wytłumaczyć, że wracamy do “nienormalności”. SKLW popełniła błąd wiążąc powrót dopingu z negocjacjami z KP. Jeśli stowarzyszenie będzie chciało się z tego powrotu do normalności wycofać, po raz kolejny straci wśród kibiców wiarygodność.

Czekam na to, co powie SKLW przed kolejnym meczem. Ale przede wszystkim czekam na upublicznienie porozumienia. Jeśli oczywiście, do niego dojdzie…

Umieść na Twitterze 

W zasadzie nie ma o czym pisać. To znaczy, pewnie znalazłoby się kilka tematów, ale kto ma teraz w głowie zastanawianie się nad wyższością kibiców nad działaczami, albo bzdury Szadkowskiego o tragedii na Hillsborough. Nikt! Wszyscy myślą o dwóch spotkaniach. Dzisiejszym, między SKLW a KP i niedzielnym między Legią a Lechem. Dlatego ten wpis będzie od czapy.

Otóż miałem sen. Koszmar w zasadzie. Śniło mi się, że ku mojemu zdumieniu (jak to, przecież się dogadali!?), kibice wbiegli na boisko. Może dokładnie nie na boisko, raczej na bandy sponsorskie. Błyskawicznie je zniszczyli… szablami. Mniej więcej takimi. Tuż po meczu, gdzieś na Łazienkowskiej dostrzegłem przedstawicieli kibiców stojących pod stadionem w otoczeniu  dziennikarzy i kamer. Jakiś kibic, ważna szycha zapewne, tłumaczył sens akcji oraz wyjawiał, za którymi innymi akcjami dywersyjnymi stoją (mówił o jakiejś kompletnej abstrakcji, tak dziwnej, że nikt nie byłby w stanie tego skojarzyć). Gdy oddalał się (razem z dziennikarzami) pokazałem mu kciuka skierowanego do góry. Nad ranem zastanawiałem się, tylko, czy moja podświadomość wierzy w walkę o piłkę nożną dla kibiców. Jest tu jakiś dobry interpretator snów?:)

A, i jeszcze jedno. Spójrzcie na to zdjęcie:

zdjęcie: legia.com.pl

A w zasadzie spójrzcie na ludzi w tle. To najprawdopodobniej kibice Piasta. Ich drużyna właśnie straciła gola. Z Legią! Oni tymczasem… świetnie się bawią. Chciałbym widzieć w tym momencie miny kibiców Legii. Mi na przykład zrzedła (o fuck! Paluchowski w ataku na Lecha!). Taka tam sytuacja od czapy:)

Umieść na Twitterze 

We Wrocławiu święto, cieszą się kibice i miasto. Wizja najbogatszego Polaka inwestującego w klub wymusza marzenia o wielkich gwiazdach, sukcesach i wspaniałej piłkarskiej atmosferze na nowym stadionie. Optymizm niby uzasadniony, ale przecież kilka klubów z Ekstraklasy ma już właścicieli o naprawdę grubych portfelach. I nie zawsze jest tak pięknie. Nowy właściciel Śląska mówi o zupełnie innym modelu klubu piłkarskiego, niż te, które znamy z naszego kraju do tej pory. Miliarder wierzy, że to recepta na sukces i pewnie wie co mówi. Ciekawe tylko, czy o takim samym sukcesie myślą kibice Śląska?

Nawet jeśli Solorz twierdzi, że w Śląsku model biznesowy będzie oryginalny, nie można uniknąć porównania z modelami działającymi w innych klubach. Szczególnie w tych, które można określić największymi rywalami – także biznesowymi – klubu z Wrocławia.

Zacznijmy od Wisły. Pałętająca się w ogonie tabeli drużyna dostała nagle przypływ środków, który błyskawicznie wyniósł ją na ligowy szczyt. Sukces Wisły za pierwszych lat Cupiała był oszałamiający. Mieli wszystkich piłkarzy, których chcieli. Mieli też coś jeszcze – spokój na trybunach. Nie wiem, czy na Wiśle pod koniec zeszłego wieku był silny ruch kibicowski. Raczej nie, a na pewno nie przeżywał on swojego apogeum, tak jak to działo się na Legii w momencie przejmowania jej przez ITI. Ruch kibicowski Wisły tworzył się wraz z potęgą piłkarską. Pewne specyficzne dla Krakowa zachowania były w jakiś tam sposób tolerowane, ale nigdy kibice Wisły nie chcieli (bo i nie mogli) mieć dużego wpływu na klub. Trudno znaleźć kibica Wisły występującego otwarcie przeciwko nawet najbardziej kuriozalnym decyzjom Cupiała, bo trudno znaleźć kibica Wisły, który byłby nim przed erą Telefoniki. Kibice Wisły żyją z kultem Cupiała na plecach.

“Moda na Legię” trwała w najlepsze, gdy do klubu wkraczał Walter. Moda, jak to moda, szybko się skończyła, bo błyskawicznie okazało się, że cele nowego właściela nie są do końca zbieżne z celami tych, których zastał. Okazało się, że mimo pięknych deklaracji biznes nie rozumie kibiców a kibice nie rozumieją biznesu. Wszystko potoczyło się szybciej niż strzelanie bramek San Marino. Efekt znamy wszyscy. Kibice Legii wypominają właścicielowi, że jego córka miała problemy z narkotykami.

I wreszcie trzeci przypadek. Lech Poznań stawiany przez wielu za wzór dobrego zarządzania. Silniejsze niż na Legii środowisko kibiców, już nie tylko tworzące modę na klub, ale wręcz mające realny wpływ na uratowanie go przed likwidacją.  Przejęcie przez nowego właściciela powitane z radością i bez większych obaw. W końcu rządzą tutaj kibice. Właściciel, wtapiający przez lata pieniądze w prowincjonalny klub bez przyszłości, ma doświadczenie w piłce. Zapewne właśnie to doświadczenie kazało mu nie mówić o klubie jako o biznesie na którym będzie zarabiał. Zapewne także to doświadczenie każe mu płacić za spokój na trybunach. Dla większości kibiców Lecha właścicielem klubu jest Wiara Lecha. Kaszyński tylko daje kasę.

Którą drogą pójdzie Śląsk? Zacznijmy od kibiców. Silny, świadomy swojej roli ruch kibicowski, który może pochwalić się konkretnym sukcesem – wymuszeniem presji na władzach Wrocławia, by klub uratowały (podobnie jak w Poznaniu) oraz sporym wpływie na odrodzenie WKS-u i awans do Ekstraklasy. Nie można zapomnieć o krótkim romansie z Drzymałą, który przecież z woli kibiców zakończył się podaniem twórcy Groclinu czarnej polewki. Krótko mówiąc, kibice we Wrocławiu są siłą mającą realny wpływ na klub.

Dziś jego większościowym udziałowcem został biznesmen, otwarcie przyznający się do dwóch rzeczy – braku znajomości piłkarskich realiów, oraz wierze, że piłka nożna to taki sam biznes jak – to już mój dopisek – telewizja. Człowiek, który inwestując własne pieniądze, będzie chciał je odzyskać. W jaki sposób? Oglądalność Polsatu raczej nie pójdzie w górę, dlatego że pokażą wywiad z Tarasiewiczem. Zapowiadane centrum handlowe, też ma “tylko” generować zyski dla klubu. Źródłem zysku będą portfele kibiców. Zysku nie dla klubu, ale dla inwestora.

Podejrzewam, że we Wrocławiu dość szybko i w podobny do warszawskiego sposób ujawni się konflikt wartości między biznesmenem a kibicami. Może nie będzie aż tak dramatyczny i dynamiczny jak na Legii, bez demolek, burd i awantur na mieście. Jestem jednak przekonany, że miesiąc miodowy nie będzie trwał długo. Właścicielem, podkreślam właścicielem a nie dyrektorem, musi być kibic. W każdym innym przypadku klub i kibice będą stali po dwóch stronach barykady.

I jeszcz jedno. Zadziwia mnie, że nikt z polityków nie oskarżył jeszcze władz Wrocławia o wspieranie Polsatu. Teren pod galerię handlową dla Solorza i 700 milionów na stadion? Gdzie jest Katarzyna Munio?

Umieść na Twitterze