Blogiem z Krytej

Transfer Jacka Krzynówka do Legii to wśród kibiców Legii chyba najgorętszy temat zimowej przerwy. Wystarczy wspomnieć, że to głównie o tym rozmawiałem podczas sobotniej imprezy z kolegą po szalu:) Rzeczywiście, fajnie byłoby zobaczyć Krzyniego biegającego w koszulce Legii. O ile jednak w sobotę wieczorem wiele wskazywało na to, że na wiosnę będziemy mieli Krzynówks na wyciągnięcie ręki (z Krytej), o tyle w poniedziałkowy poranek… sprawa wcale nie wygląda gorzej.

To oczywiste odniesienie do artykułu Przeglądu Sportowego, dowodzącego, że na Krzynówka czeka już cały Hanower i Berlin. A jak wiadomo, jeszcze dłuuuugo żaden polski klub nie będzie w stanie przebić niewygórowanej oferty zachodniego przeciętniaka. Dlatego pojawienie się oferty z Bundesligi automatycznie ma zmniejszać szanse Legii, praktycznie do zera.

Nie będe wdawał się w analizy, czy rzeczywiście lewa strona walczącego o Ligę Mistrzów zespołu czeka na siedzącego na ławce 33-letniego zawodnika Wolfsburga (dziewiąte miejsce), który przez najbliższe pół roku będzie dochodził do formy . Według mnie nie. Nie przeszkadza to jednak agentowi piłkarza dziennikarzowi Przeglądu widzieć go na Stadionie Olimpijskim. Zainteresowania Krzynówkiem nie potwierdza oficjalna strona BSC (o w mordę, mają wersję polskojęzyczną!). Poufne info? W polskiej prasie? Szkoda, że nie udało się potwierdzić tej informacji w Berlinie:)

Mandziara publicznie podważa wersję negocjacji wygłoszoną niedawno przez Trzeciaka. Ktoś tu musi się mijać z prawdą, albo obie osoby mówią o tym samym, ale inaczej to interpretują. Może przecież na przykład chodzić o wysokość wynagrodzenia związanego z długością kontraktu. Gdyby pójść dalej i pobawić się w interpretację słów Mandziary (sprawa się toczy a w Berlinie Jacek mógłby liczyć na dwuletnią umowę), możnaby stwierdzić, że negocjacje piłkarza z Legią stanęły w miejscu, a rozbieżność dotyczy długości kontraktu właśnie.

Tak jak napisałem, fajnie byłoby widzieć Krzynówka w koszulce Legii. Tylko czy naprawdę w Legii musi grać kolejny zawodnik po trzydziestce, z długim kontraktem?

Umieść na Twitterze 

Gdy pisałem poprzedni wpis, zastanawiałem się nad, czy był sens rozdmuchiwać sprawę akcji “Widelec” przy pomocy polityków. Dziś mam wrażenie, że nie spojrzałem na sprawę wystarczająco szeroko. Dziś zadaję sobie pytanie, czy sens ma rozdmuchiwanie tej sprawy w ogóle. Czy stawianie przed opinią publiczną kibica jako ofiary, jeszcze bardziej kibicowi nie szkodzi?

Opinia publiczna ma zdanie o kibicach jak najgorsze. Określenia w stylu „strzelać do nich ostrymi nabojami” wcale nie są odosobnione. Sam kiedyś słyszałem tego typu argumenty w dyskusji z ludźmi, którzy „na co dzień” są przykładnymi obywatelami. Oczywiście, taka opinia nie wzięła się znikąd. Wzięła się z mediów, które żyją z rozdmuchiwania afer, nieszczęść i tragedii. Ale przecież media nie spreparowały obrazków ganiających się po trybunach hoolsów. Teraz, tych samych zbulwersowanych ludzi próbuje się przekonać, że kibic za mocno dostał od policjanta.

Jeśli ktokolwiek próbuje przekonać opinię publiczną do swoich racji musi użyć jednego, bardzo konkretnego argumentu. „Zobacz, Ciebie Obywatelu może spotkać to samo! Sprzeciw się! Działaj!”. SKLW postawiło przed widzem przykładną studentkę. Widz patrzy na studentkę rzucającą w policję oskarżeniami, ale widzi „kiboli” rzucających w policję racami. Dlatego powie „Zasłużyliście na to!”.

Najgorsze jest w tym wszystkim to, że problem istnieje. Kibice naprawdę byli bici i siłą zmuszani do zeznań. Tylko kogo to martwi? Co najwyżej rodziny pobitych. Ale wiecie, co jest najgorsze? Drugiej szansy na przekonanie kogokolwiek, że kibic też człowiek, nie będzie. Gdy pojawią się kolejne oskarżenia, widz wzruszy ramionami albo zapyta obrońcę kibica, dlaczego stoi po stronie chuliganów.

Składanie kwiatów pod pomnikami i kolorowe, rozśpiewane trybuny, to zdecydowanie za mało, żeby opinia publiczna wstawiła się za kibicami. Dopóki bna trybunach będzie akceptacja dla przemocy, dopóty kibic będzie sfrustrowaną, niemą ofiarą, której prawo nie dotyczy.

Umieść na Twitterze 

Mimo, że sam kiedyś dość mocno angażowałem się w politykę, mam wrażenie, że gdyby odsunąć polskich polityków od rządzenia, w kraju działoby się lepiej. Mam też wrażenie, że to nie jest zdanie odosobnione. Opinia nie jest bezpodstawna, bo politycy robią wszystko żeby samych siebie obrzydzić. Dlatego wchodzenie na grunt polityki to wchodzenie na grunt grząski i śmierdzący. Bo niestety w Polsce jest tak, że jeśli polityk bierze się za mówienie w czyimś imieniu, to po chwili zaczyna rozchodzić się wokół tego nieprzyjemny fetor.

Mogę przyjąć założenie, że SKLW pokazując się publicznie u boku PiSu nie zwraca uwagi na styl, ale na efekt własnych działań. W takim przypadku głos kibiców oskarżających w ogólnopolskich mediach policję o niezgodną z prawem akcję jest wielkim sukcesem stowarzyszenia. Takiej szansy, mimo sprawnie prowadzonej akcji nie mieli kibice Gieksy. Nie wiem, czy nie pierwszy raz kibic stanął przed opinią publiczną w roli ofiary.

To założenie daje bardzo optymistyczny rezultat, ale jest równie bardzo naiwne. Problem polega na tym, że polityczny kontekst wypowiedzi od razu odsunął jej sens na drugi plan. Ręka do góry, kto wierzy, że politykom PiS nie chodzi jedynie o to, by dołożyć Platformie, ale o to, by pomóc poszkodowanym! Po pierwszych wypowiedziach ludzi zatrzymanych w tej akcji było jasne, że główny problem nie polega na zatrzymaniu, czy nawet przedstawieniu zarzutów i szybkich ich konsekwencji (które w momencie oczekiwanego uniewinnienia traciły rację bytu), ale na przypominającym najgorsze czasy komunizmu zachowaniu policjantów wobec zatrzymanych. Tymczasem, dyskusja odbywa się teraz nad tym, czy zatrzymanie było konieczne i czy zarzuty są uzasadnione. Chociaż tak naprawdę nie wiem, czy jeszcze się odbywa, bo gdy słyszę posła Niesiołowskiego twierdzącego, że PiS stoi po stronie chuliganów a nie policji, obawiam się, że dyskusja przerodzi w którymś z niedzielnych poranków z politykami w tradycyjną pyskówkę.

W sprawie akcji policji krytycznie wypowiadało się już kilka autorytetów oraz instytucji. Żaden głos nie przebił się jednak do opinii publicznej. Dopiero partyjne służby prasowe nagłośniły temat tak, by stał się newsem. Zastanawiam się, czy próbowano utworzyć szerszą koalicję polityków czy skupiono tylko się na przedstawicielach opcji, której jednym z głównych sukcesów było wprowadzenie sądów 24-godzinnych.

Sprawa poszkodowanych kibiców będzie ważna do kolejnego wpisu na blogu któregoś polityka, miejsca w samolocie dla prezydenta albo dziesiątej części procenta wykorzystanych funduszy europejskich. Zaraz po tym kibice zostaną sami ze sprawą cuchnącą polityką.

Umieść na Twitterze 

Mam przeczucie, że już niedługo nazwisko Kosecki znowu będzie na ustach kibiców Legii. Nie za sprawą posła PO oczywiście, ale jego syna – Jakuba. Dziś podpisał pierwszy zawodowy (?) kontrakt, idąc w ślady swojego słynniejszego (jeszcze?) ojca. Wszystko wskazuje na to, że także dla niego Legia będzie przepustką do wielkiej międzynarodowej kariery.

Chłopak ma wyjątkowe papiery na granie. Założę się, że w domu Koseckich nie rozmawiało się o niczym innym tylko o futbolu, przynajmniej podczas kariery ojca. Młody wzrastał w klimacie piłki i to piłki na najwyższym poziomie. Ojciec zawsze sprawiał wrażenie piłkarza inteligentnego i elokwentnego. Czasami mu odbijało, ale generalnie był piłkarzem, jak na polskie warunki, wyjątkowym. Na boisku i poza nim. Jakub różni się od własnego ojca z czasów gry w Legii tylko długością włosów. Nie miałbym nic przeciwko, żeby za jakieś dwa lata ekscytować się jego przejściem do Galatasaray:)

Umieść na Twitterze 

Gdy Franciszek Smuda grał z Widzewem z Lidze Mistrzów, robiłem wszystko, by nie tego nie oglądać. Na samą myśl o tym, że to nie Legia gra z Borussią czy Athletico wzrastało mi ciśnienie. Po 12 latach Franz odniósł w europejskich pucharach sukcesy z kolejnym wielkim rywalem Legii, a ja znowu tego nie obejrzałem. Tym razem jednak nie ze zgryzoty. Po prostu wyjechałem na kilka tygodni i nie czułem zbytniej potrzeby dowiadywania się co słychać w Bolandzie.

Liga przestała grać pod koniec listopada. Nie przestał grać Lech, i to grać dobrze. Siłą rzeczy więc, grudzień należał do klubu z Bułgarskiej. Miałem nawet małą nadzieję, że uda mi się uniknąć grudniowej histerii wokół Lecha. Nic z tego. Od kilku dni, jednym z głównych tematów piłkarskich jest niepewna przyszłość Semira Stilica. Przed kilkoma godzinami natomiast okazało się, że drużyną roku została, wyprzedzając wioślarskich mistrzów olimpijskich, ekipa Kolejorza (co prawda czwórka podwójna weszła do dziesiątki najlepszych sportowców, ale to w końcu drużyna). Tak naprawdę dwa zwycięskie mecze pokazane w publicznej telewizji wystarczyły, by w kraju wybuchła lechomania.

Jeśli Lech jeszcze kilka razy przyciągnie przed ekrany widzów, może okazać się, że trwale zdominuje krajową scenę futbolową, niezależnie nawet od sukcesów w lidze. Paradoksalnie, to dobrze dla Legii, bo przecież Wielki Lech musi mieć Wielkiego Przeciwnika. Kiedyś wydawało się, że Lech nie może żyć bez Legii. Teraz wydaje mi się, że Lech potrzebuje Legii by rosnąć. Na Łazienkowskiej co prawda, większym “sentymentem” darzy się jeszcze Wisłę, ale założę się, że za 2-3 sezony w Warszawie też będzie się chodzić na Wielkie Derby Polski.

Umieść na Twitterze