Blogiem z Krytej

Wygrana z Lechią to miły akcent na początek weekendu. Dla mnie ten weekend jest miły także z tego powodu, że wybywam na długo zasłużony urlop. Będę miał szansę przyjrzeć się największemu rynkowi zbytu pamiątek Man Utd:)

Być może napiszę coś w przelocie, ale raczej będę starał się unikać sieci. Wracam za trzy tygodnie.

Oczywiście zapraszam do flejmów w komentarzach. Kilkadziesiąt osób, które codziennie zaglądają na tego bloga, robi to także (przede wszystkim?) by czytać to, co w komentarzach:)

pozdrawiam:)

Umieść na Twitterze 

Od tego wywiady minęły już cztery dni, ale dopiero teraz uświadomiłem sobie, że przecież Robert Lewandowski potwierdza w nim moją tezę. “Grałbym w Młodej Ekstraklasie” twierdzi piłkarz Lecha i… chyba wie co mówi. Nie chciał iść do Legii, i dobrze wiedział (on, albo jego manager Cezary Kucharski), co robi.

Nawet jeśliby do Legii jednak przeszedł i nawet jeśliby strzelił tyle goli to Takesure Chinymana, to nie byłby gwiazdą którą stał się w ciągu kilku miesięcy spędzonych na Bułgarskiej. W obecnej Legii nie ma po prostu warunków do tworzenia gwiazd. Wokół stołecznego klubu nie ma życia, zwanego przez niektórych atmosferą. Świetne skądinąd produkty (Nasza Legia, strona internetowa, własny program w telewizji “n”) nie osiągają nawet połowy możliwości tworzenia wizerunku warszawskiego klubu właśnie dlatego, że wokół klubu nie ma kibicowskiej tkanki. Bułgarska pulsuje życiem, dzięki czemu o wiele prostszymi środkami tworzy się tam niesamowity jak na polskie warunki szum medialny. I właśnie ten szum medialny tworzy potencjał do kreowania piłkarskich gwiazd.To dzięki kibicom Lewandowski czy Stilic są obecnie najgorętszymi towarami sportowymi w Polsce, a informacją dnia ogólnopolskich mediów jest fakt przedłużenia kontraktu przez jednego ze środkowych pomocników, jednocześnie reprezentanta Polski. Jestem przekonany, że gdyby Roger trafił nie na Łazienkowską ale na Bułgarską, od dwóch lat mielibyśmy w kraju rogeromanię porównywalną być może z fenomenem Małysza czy Kubicy.

Myślę, że piłkarze i przede wszystkim managerowie, obserwując przypadek Lewandowskiego są w stanie wyciągnąć podobne wnioski. Przez najbliższe lata, prawdziwych karier nie będzie się robić w Legii. Przyjdzie także – niestety dla kibiców Legii – czas, gdy medialność przełoży się na wyniki sportowe o wiele znaczniej, niż dzieje się to obecnie.

Umieść na Twitterze 

Kibicuję Adrianowi Paluchowskiemu mniej więcej od momentu, gdy razem z Jakubem Polniakiem i Robertem Lewandowskim stworzyli ofensywne trio w drugim zespole Legii. Od tego czasu kariery trzech piłkarzy potoczyły się w zupełnie innych kierunkach. O Lewandowskim, bożyszcze Bułgarskiej (i Czerskiej) słyszeli nawet na Upton Park, o Polniaku ciężko usłyszeć na Królowej Jadwigi. Kariera Paluchowskiego właśnie się rozstrzyga.

Napastnik Legi idzie drogą Lewandowskiego. Przynajmniej szedł, do dzisiaj. 10 bramek w drużynie Znicza, to więcej niż strzelił jego sławniejszy kolega w tym samym klubie, w tej samej rundzie. Tylko rok wcześniej. Patrząc przez pryzmat występów na zapleczu Ekstraklasy, Paluchowski jest lepszym piłkarzem niż Lewandowski.

Napisałem kiedyś, że Lewandowski w Legii nie osiągnąłby tego co osiągnął w Lechu. Przez system gry z jednym napastnikiem, przez dużą konkurencję w zespole, przez przywiązanie Urbana do Chinyamy. Lewandowski miał jednak wybór, którego Paluchowski nie ma. Wybrał Lecha.

Paluchowski tego wyboru nie ma. Decyduje Trzeciak, któremu Lewandowski rozdrapuje rany każdą bramką. Nie założę się o to, czy Paluch jest szczęśliwy z powodu powrotu na Łazienkowską, ale jestem absolutnie przekonany, że Trzeciak woli piłkarza, który nie strzela “u siebie”, niż piłkarza, który strzela na wypożyczeniu w innej drużynie.Dlatego doskonale zapowiadająca się kariera zostanie przystopowana przynajmniej do czasu, gdy Urban straci zaufanie do Chinyamy. A przecież na swoją szansę czeka Arru. Paluchowski, jeśli nawet zadebiutuje na Łazienkowskiej, będzie w tym sezonie co najwyżej gwiazdą Młodej Ekstraklasy.

Pytanie tylko, czy warto? Czy nie lepiej byłoby zostawić piłkarza w Zniczu do końca sezonu i dopiero po tym czasie sprawdzić, czy powrót będzie korzystny dla wszystkich? I więcej, czy dla tego młodego jeszcze piłkarza kolejne wypożyczenie (sprzedaż z opcją pierwokupu) do któregoś z klubów Ekstraklasy nie byłoby kolejnym, naturalnym krokiem w karierze, poprzedzającym powrót do Legii?

Na Łazienkowskiej pojawia się piłkarz, który strzelił w 1. Lidze 10 bramek. Za półtora roku, moglibyśmy mieć piłkarza strzelającego bramki w Ekstraklasie. Prawdopodobnie kogoś pokroju Boguskiego, być może nawet Lewandowskiego. Czy nie warto poczekać? Czy warto, w imię własnych ambicji, ryzykować czyjąś, dobrze zapowiadającą się karierę?

Umieść na Twitterze 

No proszę. Kiedyś wyraziłem wątpliwości czy oby Legia nie przekracza prawa popełniając sprzedaż wiązaną. Dla przypomnienia, chodziło o to, że klub oferował w sprzedaży jedynie karnet “Premium” zawierający dwa oddzielne produkty – mecze organizowane przez Ekstraklasę S.A. (liga) i PZPN (Puchar Polski). Nikt się sprawą nie zainteresował, a szkoda.

Dziś czytam, że związek kibiców Manchesteru United (MUST) pozwał (własny! – tak, tak Senatorze;) klub do brytyjskiego odpowiednika naszego Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Głównym założeniem pozwu jest przekonanie, że klub bezpodstawnie wykorzystuje dominującą pozycję względem kibiców w trzech przypadkach – nadmiernego podnoszenia cen biletów, zmuszania kibiców do kupowania produktów, których sobie nie życzą oraz do podpisywania umów, których wysokość jest niewiadomą. Ostatni przypadek jest specyficzny i jeszcze (?) do Polski nie dotarł. Klub, pod groźbą odmowy sprzedania karnetu, zmusza potencjalnego kupca do zaakceptowania automatycznego obciążania jego karty kredytowej w sytuacji gdy drużyna rozgrywa kolejne mecze w Lidze Mistrzów i Pucharze Anglii. Kibic, kupując karnet nie wie więc ile w sumie będzie go to kosztowało, bo nie wie czy i kiedy jego drużyna z tych rozgrywek odpadnie. Rezygnacja z biletów na mecze pucharowe jest jednoznaczna z unieważnieniem karnetu. Najbardziej irytującą (delikatne słowo) sprawą jest jednak sytuacja w której posiadaczom karnetów zmuszanym do kupowania biletów na mecze mniejszej rangi (wczesne fazy pucharowe) klub nie zapewnia możliwości kupna biletu w meczach większej rangi (np. mecze półfinałowe). Wyobrażacie sobie to? Klub zmusza mnie do kupowania biletów na mecz z Górnikiem Łęczna w 1/16 Pucharu Polski, ale odmawia mi możliwości kupna biletu na moje miejsce w Pucharze UEFA (no, powiedzmy eliminacjach:)…

Pozostałe dwa warunki jak żywo przypominają to, co dzieje się na Łazienkowskiej od czasu wejścia do Legii ITI. Coroczne wzrosty cen karnetów trudno, według organizacji z Manchesteru, uargumentować wskaźnikami ekonomicznymi. W ciągu czterech lat ceny karnetów zdrożały średnio o 60%. MUST argumentuje całkiem przekonująco – jakość produktu nie zmieniła się przecież od tego czasu tak radykalnie. Wydatki na transfery pozostały na mniej więcej tym samym poziomie, wzrosły za to znacznie przychody związane z prawami telewizyjnymi. Wiktor Cegła przypomniał dziś artykuł z 2004 w którym podano ceny biletów na Żyletę, ja sprawdziłem ceny karnetów na trybunę C Dolną w sezonie 2004/05. Wzrost w porównaniu do tamtego sezonu (800 PLN za sezon) wynosi prawie 30%, czyli nie jest aż tak dramatyczny jak w przypadku cen na Old Trafford. Gdyby jednak trzymać się argumentacji kibiców MU, także w przypadku Legii można by zapytać o adekwatną poprawę jakości produktu, który zdrożał zdecydowanie ponad przeciętną.

Mnie jednak najbardziej interesuje trzeci argument przedstawiony w pozwie – łączenie różnych produktów. Jak się okazuje,  sprzedaż wiązana jest zakazana także (a może przede wszystkim?) w Wielkiej Brytanii. Ten problem jest już w pełni adekwatny do sytuacji z Łazienkowskiej i kto wie, czy – jeśli sprawa rozstrzygnie się na korzyść kibiców – wyrok urzędu chroniącego prawa brytyjskich konsumentów nie dostarczy argumentów także kibicom Legii.

W informacji prasowej, stanowisko MUST w popiera profesor uniwersytecki. Całą akcję, poza oczywiście 34 tysiącami kibiców MU, których MUST reprezentuje (warto podkreślić fakt, że związek kibiców nie rości sobie prawa do reprezentowania wszystkich kibiców MU), popiera skupiająca ponad 140 tysięcy członków Federacja Kibiców Piłki Nożnej oraz politycy wszystkich opcji. Zaniepokojenie zbyt wysoką ceną biletów wyraził brytyjski Minister Sportu Gerry Sutcliffe.

Ktoś oczywiście powie, że SKLW nie ma i nigdy nie będzie mieć siły MUST, w związku z czym działania podejmowane przez stowarzyszenie nigdy nie wejdą na ten poziom prawno-administracyjny. Czy SKLW jednak nie jest słabe właśnie dlatego, że takich inicjatyw nie podejmuje? Jeśli Garm czyta ten wpis, to zapewne w komentarzach pojawi się jego pytanie, dlaczego nie wezmę spraw we własne ręce. Uprzedzę, jakby co. Siła tkwi właśnie w organizacji. Mogę próbować dmuchać w gwizdek, ale ochrona praw kibiców, to już rola organizacji do tego specjalnie powołanych.

Z niecierpliwością będę śledził dalsze losy pozwu. Jeśli kibicom MU się powiedzie, będzie można powiedzieć, że idea “piłka nożna dla kibiców” nie jest jeszcze martwa.

I jeszcze PS. Zastanawiam się, jak zareagowaliby dziennikarze piszący tekst na gazeta.pl, gdyby identyczną akcję zorgnizowali kibole kibice Legii… Już sobie wyobrażam to zdziwienie.

Umieść na Twitterze 

Giełdowa odyseja Ruchu Chorzów trwa. Jak dobrze pójdzie, w grudniu akcje tego klubu zadebiutują na warszawskiej giełdzie, a konkretnie na rynku małych, perspektywicznych spółek – New Connect. Akcje Ruchu rozeszły się wśród wyselekcjonowanych osób, nie było oferty publicznej i jak na razie nie wiadomo, kiedy i czy w ogóle taka oferta nastąpi. W informacji o giełdowym debiucie klub pochwalił się, że zebrał 1,8 miliona złotych, które – jak pisze gazeta.pl – przeznaczy na wzmacnianie marki i kupno piłkarskich gwiazd. Ostatnio uśmiałem się tak samo, gdy usłyszałem Jana Tomaszewskiego w opowieści o PZPN-ie.

Oczywiście perspektywa dodatkowej kasy na nowych piłkarzy (gwiazd!) jest ekscytująca, ale w sytuacji kibiców Ruchu zacząłbym się niepokoić. Ile gwiazd można kupić za trochę ponad 400 tysięcy Euro? Która gwiazda przyjdzie do Chorzowa? Co, jeśli któraś z nich dozna kontuzji i nie będzie mogła grać przez cały sezon jak Descarga w Legii? Co, jeśli kampania wzmacniająca markę Ruchu nie przyniesie oczekiwanych korzyści? Co, jeśli mimo gwiazd drużyna będzie przegrywać, niczym rywal zza miedzy?  Co z dochodem w przyszłym sezonie? Dodatkowa emisja akcji?

Kiedyś już o tym pisałem, ale powtórzę to po raz kolejny. Miejsce futbolu jest na murawie a nie na parkiecie. Klub piłkarski na giełdzie, to groźba, że za zyski inwestorów zapłacą kibice. Ci sami, którzy inwestują w klub co weekend.

Umieść na Twitterze 

Sprzedającego rozumiem. Chciałbym jednak wiedzieć, jakimi motywacjami kierują się kupujący:)

Umieść na Twitterze 

O ile porażkę z Polonią Bytem można było nazwać wypadkiem przy pracy, o tyle po kolejnej, z GKS Bełchatów, na Łazienkowskiej słychać syreny alarmowe. Kompletnie bez formy jest połowa kluczowych zawodników. W dodatku nawet ci bez formy są niezastąpieni. Nazwiska na ławce niby groźne, ale jak to mawia pierwszy komediant polskiej piłki Janek Tomaszewski, to tylko koszulki.

Jan Urban to sympatyczny gość, więc nie powie wprost co mu leży na wątrobie. A leży mu sporo, czemu daje znać w ostatnich wywiadach. Coraz wyraźniej dostrzegalna jest jednak pretensja trenera do Trzeciaka za fatalnie dobranych piłkarzy. Idę o zakład, że jeśli w nadchodzących meczach przed przerwą zimową nie ugramy kompletu punktów Mirek Trzeciak zostanie rzucony na jakiś inny odcinek walki o lepszą legijną przyszłość. Zupełnie jak Zygo.

Wraz z Trzeciakiem miejsce zatrudnienia zmieni być może też Piotrek Giza. Postawię śmiałą tezę, że to nie Stefan Majewski jest największym koszmarem byłego gracza Cracovii, ale właśnie Urban. Wystawiał go w meczach o stawkę, lub – co gorsza – w meczach o stawkę na Łazienkowskiej. Zawodnik pogrążał się psychicznie z meczu na mecz. Aż do momentu, gdy trener zrozumiał, że piłkarz został zaszczuty przez kibiców i media. Zrozumiał i ogłosił to wszystkim w wywiadzie prasowym. Czy może być dla piłkarza coś gorszego niż publiczna wiedza, że jesteś spalony psychicznie? Co na to legijny psycholog??

W ogóle namnożyło się ostatnio pracowników w Legii. Wojciecha Hadaja zluzował na stanowisku rzecznika prasowego były pracownik PZPNu, Michał Kocięba. Jeśli w najbliższym czasie stadionowy spiker przestanie pytać po strzelonej bramce ile goli ma Legia, przyznam rację Leszkowi Miklasowi twierdzącemu, że jednym z najlepszych w Polsce specjalistów od sportowego PR-u można stać się pracując 5 lat w PZPNie.

Jeśli już o Public Relations, to nie można nie wspomnieć o kolejnym nowym pracowniku KP – Damianie Niedziałku, który objął funkcję pełnomocnika do spraw kibiców. Szkoda mi trochę tego chłopaka, bo w imię miłości do klubu wdepnął w sporą nieprzyjemność. Ktoś w KP zapewne wykoncypował, że osoba do spraw kontaktów z kibicami musi kontakty mieć a nie je utrzymywać. Dawny członek SKLW ma więc w telefonie numery wszystkich „najważniejszych kibiców”. Co z tego, skoro z żadnym z nich nie pogada?

Na koniec dobra wiadomość. Będziemy mieli nowy stadion. Wiemy też mniej więcej w jaki sposób kierownictwo KP będzie chciało go zapełnić. Kilku przystojnych południowców plus koncert gwiazd wylansowanych w jakimś TVN-owskim formacie.

Aha. Będzie doping na Śląsku. Jeśli mimo wszystko wygramy, wiadomo będzie czyja to zasługa. Kto lub co będzie jednak winne, gdy Gancarczyk z Szewczukiem nas dobiją?

Oj, dzieje się na Legii, dzieje. Tak dużo, że brakuje czasu na myślenie.

Umieść na Twitterze 

Nie lubię takich prostackich porównań, ale tylko na takie mnie stać po tym co zobaczyłem dziś wieczorem.

Umieść na Twitterze 

Ostatni numer magazynu „Tylko Legia” przeczytałem z niedowierzaniem pomieszanym z satysfakcją. W biuletynie protestujących pojawiły się opinie nawołujące do refleksji nad formą lub nawet istotą protestu. Takie opinie cieszą mnie osobiście, bo mniej więcej od półtora roku – czyli od początku mojego bloga – namawiam do działań wynikających z rozsądku a nie będących jedynie ślepą reakcją na zewnętrzne, często niesprzyjające kibicom czynniki. Mam wrażenie, że opinie Karola Nowakowskiego czy Lolka, skądinąd słuszne, na niewiele się jednak zdadzą. Są bowiem o te półtora roku spóźnione.

Na meczu z Wisłą część kibiców gwizdała, gdy inna część intonowała antywłaścicielskie piosenki. Gwizdy miały się brać ponoć z tego, że na mecz przyszło dużo przypadkowych ludzi. Może i tak było. Jednak na meczu z Lechią też słychać było gwizdy. Część osób po prostu zrozumiała, że można manifestować także złe zdanie o proteście (a na pewno o jego formie). Konsekwencją tego jest już bardzo wyraźny podział wśród kibiców. Zauważcie, że krzyczący okrzyki anty-ITI nie są już kierowane w stronę loży honorowej, ale w stronę innych, gwiżdżących kibiców. Jestem przekonany, że na długi czas możemy pożegnać się z piosenką „Cała Legia zawsze razem”. Podstawa protestu – solidarność – właśnie na Łazienkowskiej umarła.

To, że protest umiera, nie oznacza, że umiera idea ruchu kibicowskiego. Właśnie takie głosy jak te ostatniej „Tylko Legii” mogą stanowić intelektualny zaczyn nowego ruchu. Uważam, że do refleksji, prędzej czy później dojdzie a osoby stawiające pytania i próbujące na nie odpowiedzieć będą zapleczem intelektualnym dla czegoś, co wyrośnie na zgliszczach obecnego ruchu kibicowskiego.

Umieść na Twitterze