Blogiem z Krytej

Oglądanie powtórek meczów które widziało się na żywo, wnosi czasami zupełnie odmienny punkt widzenia na to, co obejrzało się z trybun. Czasami emocjonujący, szybki i efektowny mecz obejrzany z C Dolnej, okazuje się w telewizorze meczem nudnym, powolnym i ogólnie mało atrakcyjnym. Wczorajszą powtórkę meczu z Wisłą obejrzałem więc z  niepewnością. Gdzieś z tyłu głowy majaczył mi poza tym komentarz na temat meczu, jaki przeczytałem w poniedziałkowym dodatku sportowym do „Dziennika”. Mecz określono tam jako nudny i nie spełniający oczekiwań piłkarskiej Polski.

Mecz ,”nawet w telewizji” wyglądał naprawdę dobrze. Na spokojnie mogłem też zwrócić uwagę na rzeczy, które trudno zauważyć, gdy emocje osiągają szczyty mniej więcej co 10 minut. Wnioski są dwa.

Pierwszy – mamy słabe skrzydła. Lewa strona to Wawrzyniak, który obok Muchy był graczem meczu, wyłączając prawą stronę Wisły i umiejętnie (potrafi to jako jedyny gracz Legii) uruchamiając atak długimi piłkami do ofensywnych pomocników lub napastników. Rybus w meczu nie istniał, bardzo często sprawiał wrażenie zagubionego. Prawa strona to zupełnie inny przypadek. Radovic rzadko dostawał od Rzeźniczaka wsparcie w ataku, natomiast w obronie stawał się największym zagrożeniem. Jego dwie straty blisko własnej bramki oraz jedno zbyt krótkie wybicie piłki z pola karnego (ostatnia minuta meczu) skutkowały czterema strzałami (Niedzielan strzelał dwa razy), które Mucha cudem wybronił. Urban powinien przekonać Serba, by ten grał w defensywie o wiele bardziej zdecydowanie. Albo liczyć na szybki powrót Szałachowskiego i pieniądze na lepszego niż Radovic pomocnika.

Drugi wniosek jest bardzej optymistyczny. Legia już niedługo będzie miała charyzmatycznego kapitana z prawdziwego zdarzenia. Iwański asystował przy bramce Grzelaka. Bramce strzelonej największemu rywalowi, bramce strzelonej po długiej przerwie. Wielokrotnie oglądałem powtórkę tej sytacji w internecie. Skupiłem się jednak nie na samym podaniu czy strzale, ale na zachowaniu piłkarzy po strzelonej bramce. Spójrzcie, co Ajwen robi po dobiegnięciu do Grzelaka. Nie gratuluje mu, nie namawia do odegrania pacynki…

…on Grzelaka motywuje. I to w sposób, który cechuje charyzmatycznych liderów. Wygląta to mniej więcej tak, jakby Iwański mówił Grzelakowi “Widzisz? Możesz!”.

Umieść na Twitterze 

Nick Hornby opisał kiedyś kilka warunków jakie musi spełnić mecz, by można go było określić mianem – idealny. Nie wiem, czy ktoś w KP czytał „Futbolową Gorączkę”. W zasadzie to już nieważne. Życie podpowiada, że wkróce może powstać polska wersja meczu „idealnego”. Mam przeczucie, że ukaże się światu w miesięczniku „Nasza Legia”

1. Mecz musi być rozgrywany ze szczególnie zmotywowanym rywalem. Rezerwowi Jagielloni próbujący przekonać cały świat, że ławka rezerwowych to nie jest ich ziema obiecana.
2. Już sama pora rozgrywania meczu musi budzić emocje. Środa, godzina 17. Wcześniejsze zrywanie się z pracy, przebijanie się przez korki, niedokończony obiad… Czujecie to napięcie?
3. Komfort oglądania. Rozłożyć wygodnie ręce na krzesełkach obok, rozprostować nogi kładąc je na puste krzesełko przed nami. Kto nie marzy o tym, by latać samolotami w klasie biznes?
4. Doznania metaficzyne. Gwizdy, przekleństwa trenerów i okrzyki z taktycznymi wskazówkami muszą świdrować uszy widzów. Okrzyki faulowanych piłkarzy powodujące ból piszczeli. Cisza pozwalająca każdemu widzowi poczuć się częścią gry.
5. Historyczne wydarzenie na żywo. Karne na Łazienkowskiej? Raz na 25 lat.
6. Ekskluzywność. Poczucie przynależności do elity. Kilkaset osób na meczu, sami swoi. Przypadkowe osoby wykluczone zaporową ceną biletów.
7. Stopniowanie napięcia. 90 minut, później jeszcze 30. A na koniec karne. Hitchcock.

Tak, mecz z Jagą zostanie mi na długo w pamięci.

Umieść na Twitterze 

Już zabierałem się do analizowania tego, co wydarzyło się w niedzielny wieczór na boisku i trybunach stadionu przy Łazienkowskiej, gdy dostałem coś, czego zupełnie się nie spodziewałem. A nawet więcej. Legia ITI ujawniła nie tylko treść „mapy drogowej”, ale – i to największy smaczek – opisując jak do powstania tego dokumentu doszło, uchyliła rąbka tajemnicy „zza kulis” relacji KP-SKLW. Oczywiście, dla zdecydowanej większości kibiców, takie szczegóły są mało istotne, ale dla tych, którzy śledzą konflikt na bieżąco (w tym jak sądzę większość czytelników mojego bloga) to perełka. Ta perełka nie oznacza jednak, że do niedzielnych wydarzeń się nie odniosę;)

Idealna dla obiektywnego obserwatora – którym staram się być – sytuacja wyglądałaby tak, że obie strony przekonują mnie do swoich racji rzeczowymi argumentami. Dyskomfort polega na tym, że bardzo rzadko widzę takie argumenty, szczególnie – niestety – po stronie protestujących. Protestujący nawet ciągnięci za język, w większości, unikają konkretów. Druga strona, szczególnie ostatnio, sypie argumentami z którymi ciężko dyskutować. To na przykład, co w swoim oświadczeniu pisze Kosmala, jest do bólu (szczególnie protestujących) konkretne. Po przeczytaniu tekstu można śmiało postawić tezę, że protestującym nie zależy na zakończeniu konfliktu. Nie wiem, czy tak jest w istocie, czy – tak jak sugerowałem w poprzednim wpisie – SKLW popełniło w negocjacjach kardynalny błąd, który jak by się mogło wydawać Kosmala natychmiast wykorzystał. Wiem natomiast, że cała weekendowa sytuacja porozumienie o wiele bardziej oddaliła, niż przybliżyła. Nie wierzę w „ostateczne zatrzaśnięcie uchylonych drzwi do rozmów”, bo w negocjacjach nigdy nie mówi się nigdy. Jestem jednak przekonany, że pokojowe rozwiązanie konfliktu jest obecnie tak prawdopodobne, jak to, że Stefan Majewski jeszcze w tym sezonie poprowadzi Wisłę Kraków.

Jakie wnioski po meczu z Wisłą? Wygwizdanie „ITI spierdalaj” było symboliczne i biorąc pod uwagę poprzedni mecz z Wisłą, może potwierdzić trend anty-protestowy. Oczywiście, na mecz przyszło dużo więcej niż zwykle kibiców, ale z pewnością nie można o nich mówić, że to kibice przypadkowi (a jeśli już, to “przypadkowych” kibiców przyszło zapewne tyle samo po stronie protestujących i chcących dopingować). Zła atmosfera, niezbyt dobra gra Legii na początku sezonu, możliwość oglądania każdego meczu Legii w tv i przede wszystkim absurdalnie wysokie ceny biletów na mecze ze słabszymi przeciwnikami wszystkie te elementy wygoniły sporą część kibiców z Łazienkowskiej. Nie oznacza to jednak, że odwrócili się oni od Legii na stałe. Ci, którzy kiedyś chodzili na mecze regularnie, wrócili więc jak widać tęsknią za dobrą piłką. Słychać było że tęsknią też za dobrą atmosferą. Oczywiście, mecze z Lechią czy Jagiellonią znowu przebiegną pod dyktando protestujących, ale o dominację na meczu z Lechem, biorąc pod uwagę wyburzenie Żylety, protestującym będzie cholernie ciężko.

W jednym oświadczeniu Kosmala zawarł więcej konkretów niż protestujący we wszystkich numerach „Tylko Legii”. Zawsze twierdziłem, że tylko dostarczając konkretnych argumentów można zdobywać poparcie u niezaangażowanych. Ostatnio widać, że o nowych zwolenników o wiele intensywniej walczy KP. Marcin Żuk z Legia.com.pl pisze, że za dwa lata włodarze Legii będą mieli z kibicami taki sam problem jak dziś. Nie wierzę w to. Rzeczywistość mniej więcej od poprzedniego meczu z Wisłą wskazuje, że czas działa na na korzyść KP i za dwa lata protestujący albo przyjmą warunki KP „bez żadnych wstępnych ustaleń”, albo pozostaną tylko wstydliwym wspomnieniem.

Umieść na Twitterze 

Z jednej strony komentowanie tego sporu staje się nudne, z drugiej nic tak nie rozgrzewa atmosfery jak kilka zdań na temat wymiany uprzejmości między klubem a stowarzyszeniem.

Dziś po sieci rozprzestrzeniło się stanowisko SKLW dotyczące propozycji KP związanych z niedzielnym meczem. Podkreślam słowo – propozycji, bo już sam fakt upublicznienia, że obie strony jednak ze sobą rozmawiają jest wielką zmianą od momentu, gdy Wojtek Kowalczyk publicznie ogłosił, że rozwiązania konfliktu nie będzie.

SKLW wyciągnęło z propozycji Legii jeden wniosek – KP nie chce rozwiązania konfliktu, a jedynie efektownej oprawy w jednym, transmitowanym w publicznej telewizji meczu. Argumenty potwierdzające, że to żaden przełom są, według stowarzyszenia, jasne – do tej pory klub chciał rozmawiać tylko wtedy, gdy tego naprawdę potrzebował, by tuż po rozwianiu konieczności, powrócić do stanu sprzed rozmów. Szczerze mówiąc, mi też tak to wygląda. „Propozycja za pięć dwunasta” to bardzo popularna metoda w negocjacjach, mająca na celu zmuszenie drugiej strony do przyjęcia zaproponowanych warunków. KP wiedziało, że piątkowy wieczór to ostatni moment na to, by SKLW mogło ogłosić doping na Wiśle, i termin propozycji nie był przypadkowy. Zgadzam się z SKLW – wszystko wskazuje na to, że propozycja jest taktycznym wybiegiem.

Uważam jednak, że SKLW roztrząsając sprawę propozycji na forum publicznym, pogorszyło własną sytuację w – jeśli rzeczywiście do nich dojdzie – nadchodzących negocjacjach. Rozgrzebywanie przeszłości, zarzucanie niegodnych występków i przede wszystkim podważanie motywacji to klasyczne błędy negocjacyjne, które nie prowadzą do rozwiązania, ale do eskalacji konfliktu. Wyszło na to, że SKLW chcąc sprawdzić prawdziwe intencje KP naraża się na opinię hamulcowego w negocjacjach. Stowarzyszenie mogło odnieść się do propozycji Pawła Kosmali w sposób, który z jednej strony sprawdzałby prawdziwe intencje KP (SKLW przekładając rozmowy na poniedziałek de facto to robi), a z drugiej strony nie obciążałby stowarzyszenia „winą” za brak porozumienia (propozycja przełożenia rozmów na poniedziałek, została odebrana – wystarczy poczytać komentarze pod informacjami – jako brak woli porozumienia). W jaki sposób? Odpowiedź w stylu: „Nie jesteśmy w stanie podjąć tak ważnej decyzji w tak wąskim gronie, musimy to skonsultować z innymi. Odpowiedź damy w poniedziałek. No, chyba, że zdjęlibyście zakaz stadionowy dla Starucha teraz, wtedy mielibyśmy pewność, że Wasza propozycja zostanie przez wszystkich przyjęta i moglibyśmy ją przyjąć już teraz”. To oczywiście w sytuacji, gdy SKLW zależałoby na dopingu na Wiśle. Jeśli powrót dopingu na tym meczu to zbyt wysoka cena, zawsze można by powiedzieć tak: „Decyzja jest zbyt ważna, by podejmować ją w takim momencie. Możemy zrobić tak, że wyjdziemy stąd wspólnie mówiąc, że doszliśmy do porozumienia w sprawie rozpoczęcia „rozmów pokojowych”, które zaczynają się w poniedziałek, a my zrobimy wszystko, żeby na meczu z Wisłą kibice powstrzymali się od obrażania właścicieli klubu.”. W obu przypadkach SKLW pokazałoby wszystkim, że chce rozmów, przerzucając jednocześnie odpowiedzialność za ich odrzucenie na KP.

Ciekawi mnie niezmiernie treść „mapy drogowej” przedstawionej stowarzyszeniu przez Kosmalę. Zachodzę w głowę, czy pisali ją prawnicy czy negocjatorzy. Cieszy mnie, że w ogóle w konflikcie pojawiło się pojęcie „mapy drogowej”. Pojęcie, o którym pisałem już, nie chwaląc się, dawno temu. (tutaj specjalne pozdro dla Garma:))

Umieść na Twitterze 

Remis, po irytującej grze, w Łodzi nie napawa optymizmem przed nadchodzącym spotkaniem z Wisłą. Gra niby układała się, Legia grała momentami – jakby to określił Kazek Węgrzyn – „fajną piłkę” ale brakowało tego, o co w futbolu jednak chodzi – goli. Patrząc na ostatnie mecze możnaby zaryzykować stwierdzenie, że forma spada. Polonia została co prawda przedziurawiona cztery razy, ale walka o wyjście z grupy w Pucharze Ekstraklasy to jednak nie walka o punkty w lidze. A tutaj Legii wiedzie się – nie tyle może gorzej, co – ciężej.

Po meczu z Piastem trener Urban narzekał na brak skuteczności. W meczu z Lechem okazji nie było zbyt wiele, ale mówiło się raczej o tym, że warszawska drużyna nie skoczyła poznaniakom do gardeł. Mecz z ŁKSem to tylko cztery celne strzały na bramkę Bodzia W. Legia z meczu na mecz traci siłę ognia.

Po meczu z ŁKSem wielu obserwatorów zwracało uwagę na rzekomy błąd Urbana, który nie wpuścił na boisko Rogera. Według mnie Urban nie popełnił tu błędu, bo Roger grający w środku pola nie poprawiłby wykończenia akcji, ale co najwyżej zwiększył szansę na dominację Legii w okolicach 30-35 metra przed bramką łodzian. Iwański i Roger mogliby co prawda licząc na rozbicie linii ŁKSu grać prostopadłe piłki do Chinyamy, jednak przy zagęszczeniu przedpola przez łodzian i dalszym podwójnym kryciu Chiniego taka gra mogłaby przypominać bicie głową w mur. Zagęszczenie przez Legię środka pola sprawdziłoby się, gdyby dobrze działały skrzydła. I właśnie w słabej pracy ofensywnej bocznych pomocników i obrońców widzę przyczynę bezbramkowego remisu. Boczni gracze nie angażowali bocznych obrońców, nie rozciągali gry, nie stwarzali liczebnej przewagi i przede wszystkim nie dostarczali piłek na środek pola karnego. Jeśli w formie jest Radovic, wspierany przez Szalę, Legia gra o wiele lepiej, swobodniej, stwarzając masę sytuacji bramkowych. Gdy na drugim skrzydle szalał dynamiczny Szałachowski, gra Legii stawała się dla przeciwników nieprzewidywalna., bo Legia mogła zaatakować zarówno środkiem jak i skrzydłami. Rozciągająca się obrona dawała więcej swobody Chinyamie, który mógł rozpędzać się z piłką jak i bez niej.

Jak ma się to do meczu z Wisłą? Wraca Radovic, miejmy nadzieje ciągle w formie. Z lewej strony zagra prawdopodobnie Edson, co świadczy nie tyle o jego formie, co o słabości tej strony w sytuacji, gdy brakuje na niej Szałacha. W środku nie zagra bezproduktywny Giza, zagra natomiast nonszalancki Ekwueme. Jeśli skrzydłowi zagrają dobry mecz, to Legia strzeli prawdopodobnie bramkę (lub bramki). Nie strzeli jej zapewne, pilnowany przez Clebera Chini, któremu gdzieś od 50 minuty odechce się grać (o ile wcześniej Cleber bądź Głowacki nie dostaną czerwonej kartki po faulu na nim).

Czy możemy stracić bramkę? Niestety tak. Ekwueme zaliczy zapewne 2-3 groźne straty w środku pola, które przerodzą się w błyskawiczne kontry wiślaków. Paweł Brożek w formie jest w stanie minąć Diksona Choto na kilka sposobów, dlatego istotne znaczenie będzie miała asekuracja środkowych obrońców. Jano Mucha będzie miał 1-2 kluczowe interwencje.

Krótko mówiąc, będzie 1:1. No, chyba, że macie jakieś inne pomysły:)

Umieść na Twitterze 

Dawno nie pisałem o meczach więc dziś to zrobię. Efektowne zwycięstwo nad „zawsze groźnym rywalem zza miedzy z Konwiktorskiej” wprawiło mnie w dobry humor. Pressing, odbiór i klepka robią różnicę, która – mam nadzieję – przyczyni się do jeszcze większych sukcesów w tym sezonie. Forma drużyny z Łazienkowskiej wskazuje, że mecz z Wisłą będzie futbolową ucztą.

Mecze, takie jak te z Polonią czy z Wisłą jeszcze bardziej zapadałyby w pamięć, gdyby towarzyszyła im piłkarska atmosfera. Nie chcę po raz kolejny poruszać tematu konfliktu, napisze tylko tyle, że ograniczanie widowni w postaci zamykania trybun to wielka porażka klubu. Nawet, jeśli oznacza to mniej bluzgów na właścicieli, a w związku z tym relatywnie lepszą atmosferę (z punktu widzenia dziennikarzy na przykład). Lubię porównywać prowadzenie klubu piłkarskiego do zarządzania liniami lotniczymi. W kwestii biletów tu i tu sukcesem jest jak najmniej wolnych miejsc. Dziwi mnie ta tendencja. Wszystko wskazuje na to, że Legia ogranicza liczbę wakatów zmniejszając liczbę miejsc. Zamiast szukać możliwości zwiększania dochodów, tnie koszty. Niestety, nie tam gdzie trzeba. Jest w tym jakaś niepokojąca desperacja.

A miałem pisać o meczu;)

Umieść na Twitterze 

Tydzień rozpoczął się i skończył na wymianie uprzejmości między zarządem Legii i Lecha. Chodzi oczywiście o nieszczęsną sektorówkę kibiców Lecha.

Jednym z elementów budowania tożsamości kibica Legii jest odwołanie się do Warszawy z czasów jej największej chwały. Walka z niemieckim okupantem oraz cena jaką stolica zapłaciła za opór budzą ogólny szacunek i do tego szacunku odwołują się warszawscy kibice (nie tylko Legii, kibice Polonii także w dużym stopniu wykorzystują symbolikę wojennej Warszawy). Prostą metodą na wzburzenie przeciwnika jest zakwestionowanie jego zasad i wartości. Nic więc dziwnego, że kibice Lecha – najwięksi we własnym mniemaniu wrogowie Legii – uderzyli w ten czuły punkt. Jestem przekonany, że zrobili to z cała premedytacją. Autorzy flagi doskonale wiedzieli, że sektorówka dotknie Warszawiaków do żywego. Jestem też przekonany, że nie spodziwali się aż takiej reakcji.

Prezes Legii zapunktował zwracając uwagę na niestosowność, ale w gruncie rzeczy dał się sprowokować. Ocenił sytuację na Lechu tą samą miarą, jaką ocenia sytuację na Legii. Zamiast jedynie zwrócić uwagę na wysoką niestosowność flagi, posunął się do sugerowania władzom Lecha by lepiej panowały na własnymi kibicami. Lecha! Nic więc dziwnego, że dostał po nosie. Miał naprawdę dużą szansę zdobyć przychylność wszystkich kibiców Legii. Wplątując jednak w wypowiedź swój ambiwalentny stosunek do kibiców, nie tylko wzburzył żyjące w symbiozie z kibicami władze Lecha ale i części kibiców Legii.

Ostatni akapit kontr-oświadczenia Zarządu Lecha wskazuje, że Leszek Miklas nie jest traktowany w środowisku ligowym poważnie. Tak traktuje się ludzi albo niewiele mogą, albo niewiele potrafią. KP i stojące z klubem ITI z pewnością mogą wiele. Wniosek nasuwa się więc sam.

Umieść na Twitterze 

Po gwizdku kończącym dzisiejszy mecz Lecha nie cieszyło się chyba tylko dwóch Polaków – Jacek Bąk i Mirosław Drzewiecki. O ile jednak obrońca Austrii specjalnie się nie skompromitował, o tyle minister sportu zaliczył niezłą wpadkę, której ceną może być odejście na polityczny boczny tor. Gol Murawskiego uratował bowiem nie tylko Lecha ale i PZPN. Przynajmniej do przyszłej awantury.

Drzewiecki uszył akcję przeciwko piłkarskiemu betonowi zbyt grubymi nićmi. Nieprzygotowana akcja nie mogła mieć szans na powodzenie. Zakładając nawet, że międzynarodowe federacje nie zawiesiłyby Polski w prawach członka, to i tak najbliższy zjazd obróciłby się przeciwko nowemu porządkowi. Patologicznej struktury, która formowała się od lat nie da się po prostu rozbić jednym werdyktem sądu, chociażby był to Sąd Najwyższy.

Z punktu widzenia polityka atak na PZPN musi mieć strukturę film Hitchcocka. Pierwsza konferencja musi być wsparta kolejnymi, coraz bardziej mrożącymi krew w żyłach kibiców. Polityk musi być po prostu w mediach. Tymczasem, jeśli miałoby dojść do zmian, to muszą być to zmiany oddolne, kuluarowe, medialne w stopniu zerowym. Kogo bowiem interesowałoby tworzenie alternatywnej dla PZPN-owskiego betonu struktury? Działającej na przykład w gryzącym obecnie ziemię futbolu uniwersyteckim, podlegającym władzy centralnej.

Wygina mnie, gdy widzę na konferencji prasowej aroganckie zachowanie Kręciny, Laty i Koźmińskiego. Ignorancja Drzewieckiego irytuje mnie jednak znacznie bardziej, bo czuję że za każdym nieudanym zamachem na PZPN szansa na normalny związek się oddala. Polityka i piłka nożna to nigdy nie było dobre rozwiązanie.

Umieść na Twitterze