Blogiem z Krytej

Żeby nie być gołosłownym napisałem treść petycji (apelu? odezwy??) w sprawie rozpoczęcia rozmów na linii klub-kibice. Właściwie, nawet nie rozpoczęcia rozmów, ile przeniesienia konfliktu poza trybuny. Wrzucam tekst i tutaj, zadając jednocześnie pytanie. Czy jest jakaś siła, która mogłaby wywrzeć na OBU stronach konfliktu presję zmuszającą je do rozmów? Ja widzę ją tylko w “zwykłych kibicach” właśnie. Ktoś ma inne zdanie?

Był taki moment w którym Mariusz Walter, właściciel ITI wychwalał pod niebiosa kibiców Legii, a kibice Legii cieszyli się, że właścicielem klubu, któremu kibicują została firma ITI. To był czas, gdy na trybunach Legii panowało święto a każdy mecz na Łazienkowskiej był wielkim wydarzeniem z piłką nożną w centrum. Coś się jednak zepsuło. Teraz, każdy mecz na Łazienkowskiej rozgrywa się w atmosferze pogrzebu, w której wytrwanie 90 minut jest koszmarem. W takiej atmosferze piłka nożna schodzi na drugi plan.

Za zaistniałą sytuacje Klub obarcza winą kibiców. Kibice zaś twierdzą, że wina leży po stronie klubu. Każdy obwinia się nawzajem przy okazji rzucając błotem, pomówieniami i oskarżeniami. Nie wiadomo, kto i dlaczego zaczął. Nie wiadomo, kto zyskuje na tym konflikcie. Wiadomo natomiast, że obie strony zrobiły bardzo dużo, by przeciętnym kibicom, którzy są zdecydowaną większością, podczas oglądania meczu piłki nożnej towarzyszyło nieznośne zażenowanie. To właśnie ta większość, zwykli kibice tracą na konflikcie najbardziej.

Rozsądni ludzie rozmawiają ze sobą. Podpisując tę petycję apeluję do obu stron o opamiętanie się i rozsądek. Nie apeluję o pojednanie, nie apeluję o wybaczenie ani o zrozumienie drugiej strony. Apeluję o nawiązanie dialogu. Usiądźcie do stołu, zacznijcie rozmawiać, szukajcie kompromisów. Załatwiajcie Wasze sprawy poza stadionem.

Podpisując tę petycję pokazuję, że zwykli kibice Legii to nie szara, bezwolna masa. Zwykli kibice Legii to ludzie, którzy mają własne zdanie mimo tego, że ani nie udzielają w prasie wywiadów ani nie wykrzykują na stadionie haseł. Zwykli kibice chcą powrotu do normalności, bo stadion Legii to miejsce w którym najważniejsza jest piłka nożna. Mam nadzieję, że obie strony to zrozumieją.

Oczywiście zapraszam do kopiowania, przerabiania i korzystania z tekstu:)

Umieść na Twitterze 

Chciałbym napisać coś o bałaganie w Ekstraklasie, ale obawiam się, że wniósłbym do dyskusji jedynie powtarzane wielokrotnie określenia typu skandal, żenada, dno, kompromitacja. Dlatego skupię się na tym, co mimo ciągłej obecności w legijnych mediach nadal pozostaje sprawą numer jeden. Konflikcie oczywiście.

Dzisiejsze Życie Warszawy (albo to, co w Rzepie z niego pozostało) chyba jako pierwsza gazeta, opisuje konflikt z perspektywy negocjatora, albo przynajmniej środowiska w którym obie strony mogą się wzajemnie dostrzec. Ciekawe, czy redakcja pociągnie inicjatywę i czy wkrótce przedstawiciele obu stron spotkają się przy redakcyjnym stole.

W komentarzach do poprzedniego wpisu Garm słusznie zauważył, że warunkiem koniecznym do negocjacji jest chęć rozmów po obu stronach. Propozycje zawarte w ŻW odnoszą się między innymi do tego warunku:

Kibice nie mogą obrażać w piosenkach właścicieli klubu, jeśli zależy im na rozmowach z nimi. Nikt nie zaprosi do dyskusji ludzi, którzy na każdym kroku go obrażają. Swoją obecną postawą kibice dają zarządowi doskonały argument dla forsowania pomysłu wymiany publiczności. Na bardziej kulturalną.

I dla klubu:

KP Legia powinien zaprosić kibiców do rozmów. Tylko tak można osiągnąć kompromis. Teraz zarząd niby spełnia postulaty kibiców, ale robi to bez konsultacji z nimi i w efekcie jeszcze bardziej zaognia konflikt.

Wydaje mi się, że to kibice jako pierwsi – mimo wszystko – muszą spełnić swój warunek. Zaprzestanie obrażania podczas meczów właścicieli Legii nie jest chyba tak drastycznym ruchem jak rozpoczęcie dopingu. To swoiste zawieszenie broni mogłoby z pewnością zbliżyć możliwość podjęcia rozmów. Byłoby jednocześnie testem dla klubu. Jestem przekonany, że jeśli po spełnieniu przez kibiców pierwszego punktu klub nadal odmawiałby przedstawicielom kibiców racji bytu, sympatia chociażby Życia Warszawy przesunęłaby się w stronę kibiców.

* Prosta 51 – siedziba Rzeczypospolitej wydającej Życie Warszawy

Umieść na Twitterze 

Pod postem Pjusa wdałem się w mały flejm o reakcji kibiców na wypowiedź Miklasa. Reakcji bardzo emocjonalnej, czemu trudno się dziwić, biorąc pod uwagę że piłka nożna i kibicowanie opierają się głównie na emocjach. Szefostwo Legii ma do klubu podejście mniej emocjonalne, bo dla ITI piłka jest biznesem. Wydaje się jednak, że Miklas rozumie wagę emocji. Niestety, za zrozumieniem nie idą dobre intencje i prezes Legii staje po ciemnej stronie emocji, prowokując najgorsze.

W ostatnim czasie klub w konflikcie z kibicami przeszedł do wyraźnej ofensywy. Metoda jest prostą – kij i marchewka. Z jednej strony wyciągnięcie ręki, z drugiej strzał w twarz. Ta metoda stawia Miklasa w pozycji inicjatora i prowadzącego grę. Kibice są w głębokiej defensywie – nie reagują na wyciągniętą dłoń, odpowiadają coraz większą nienawiścią na każdy cios ze strony KP. Wszystko wskazuje na to, że konflikt zmierza do ostatecznego, siłowego rozwiązania. Kiedyś już pisałem, że w takim przypadku ultrasi stoją na straconej pozycji. Ultrasi, a w dalszej kolejności wszyscy kibice.

Pod postem pojawiła się też idea stworzenia petycji z prośbą o rozpoczęcie dialogu. Bardzo dobra inicjatywa, do której z chęcią się przyłączę. Jeśli jednak miałaby być skuteczna, musiałaby znaleźć się w określonym kontekście. Nie chodzi bowiem o to, by po prostu napisać tekst i zebrać podpisy. Chodzi o to, by mieć plan wynegocjowania porozumienia.

Umieść na Twitterze 

Wygląda na to, że moje wątpliwości co do tajemniczej listy wrogów KP wyjaśnił sam prezes Miklas. Lista rzeczywiście istnieje. Ośla Trybuna to już spora aberracja w i tak już sporo wypaczonej legijnej rzeczywistości.

Ciekaw jestem trzech rzeczy. Czy osoby z listy zostały kiedykolwiek upomniane, ostrzeżone, że „jeszcze jeden raz i usiądziesz w kącie”? Kto i na jakiej podstawie typował kandydatów na listę? I jak przesadzanie z miejsca na miejsce – karne w dodatku, ma się do obietnicy prawa posiadacza karnetu do zachowania miejsca z poprzedniego sezonu?

Wdrożeniem idei oślej trybuny Miklas idealnie wystawił się na mocne uderzenie. Znając praktykę KP w relacjach z kibicami można założyć, że wybrano „niewygodnych” według widzimisię prezesa i być może jeszcze dawnego szefa ds. bezpieczeństwa, bez żadnej procedury i wbrew para-regulaminowym obietnicom. To jasny sygnał, że dla KP kibice mają  taką samą wartość jak brud na krzesełkach. Także kibice w krawatach, teoretycznie mniej awanturujący się. Uświadomienie wszystkim kibicom Legii konsekwencji samowoli Miklasa to dość prosta komunikacyjna robota.

Niedawno społeczeństwo odrzuciło polityka, którego mantrą było stwierdzenie “niewinni nie mają się czego bać”. Teraz niewinni nie mają się czego bać… na Łazienkowskiej. Chyba nigdy w historii konfliktu uświadomienie kibicom Legii, że problem kilku może za chwilę być problemem wszystkich nie było prostsze.

Umieść na Twitterze 

Zaraz po transferze Piotra Rockiego do Legii wyraziłem obawę, że ta kontrowersyjna postać może być elementem w walce kibiców z zarządem. Moje obawy okazały się, na szczęście, nic nie warte. Rocki został przez kibiców zaakceptowany. Głupio byłoby odrzucić taki charakterologiczny diament, szczególnie w perspektywie rychłego odejścia z klubu dotychczasowego legijnego walczaka – „Aco” Vukovica.

Symptomatyczne, że do tego niezwykłego gestu nie doszło na Łazienkowskiej. Rocki obraził swego czasu kibiców Legii właśnie na wyjeździe, można więc powiedzieć, że przeprosił tych, których miał przeprosić. Można powiedzieć, że miał proste zadanie – konkretna grupa, którą uraził konkretnym gestem. Piłka i kilka słów załatwiły sprawę. Dziś Rocki jest już na Legii bohaterem, do końca tego sezonu będzie zapewne idolem.

Pytanie tylko, czy Rocki także wybaczył?

Umieść na Twitterze 

Każdy kto wczoraj na stadionie Legii dotrwał do końcowego gwizdka zasłużył na miano futbolowego męczennika. Przebywanie na Łazienkowskiej podczas spotkań można bowiem porównać do samobiczowania. Inaczej nie jestem w stanie określić świadomego narażania się na 90 minut irytacji i zażenowania. Biorącego się i z murawy i z trybun. O ile jednak po batach w Szwajcarii gra piłkarzy mnie nie zaskoczyła, o tyle po ostatnich gestach ze strony KP zachowanie kibiców już tak. Dlaczego protestują, chciałoby się zapytać. Odpowiedź nie jest prosta.

Od ostatniego oświadczenia SKLW w sprawie konfliktu minęło już kilka miesięcy miesięcy. Co zmieniło się od tej pory?

1. REGULAMIN STADIONU JEST NIEZGODNY Z ZASADAMI PRAWORZĄDNOŚCI.

Stwierdzamy, że regulamin Legii w obecnej formie pozwala na karanie dowolnych osób, również tych , które nigdy nie złamały przepisów tego

regulaminu. Dokument ten powinien być uzupełnieniem dla przepisów ustawy o Bezpieczeństwie Imprez Masowych tymczasem w obecnej formie wyprzedza ustawę i jest postrzegany przez klub jako dokument nadrzędny. Nie istnieje też żaden taryfikator kar, przez co nawet za najdrobniejsze uchybienia orzekane są dożywotnie zakazy. Sądzimy, iż tego typu praktyki, oparte na niekontrolowanej przez nikogo uznaniowości, gdy funkcjonariusz klubu jest zarazem sędzią, oskarżycielem i obrońcą są nie do przyjęcia w demokratycznym państwie. Żądamy ucywilizowania regulaminu stadionowego.

Nadal nie zostało to zrealizowane. Można nawet powiedzieć, że prawdopodobnie doszło do rozwinięcia repertuaru represji.  Powstałą ponoć tajemnicza lista osób, które decyzją zarządu KP zostały „przesiedlone” na sektor będący pod szczególną obserwacją sił porządkowych. Piszę ponoć, bo jedynym źródłem informacji o tym dokumencie są słowa sprzedawczyni biletów.

2. ZAKAZY STADIONOWE DLA OSÓB PRZYGOTOWUJĄCYCH OPRAWY.

Mimo oświadczeń KP Legia klubowe zakazy stadionowe wciąż są nałożone na osoby związanych z przygotowywaniem opraw. Osoby te nie maja nic wspólnego z chuligaństwem. Z zaskoczeniem przyjęliśmy wypowiedź pana Mariusza Waltera, wyrażającej tęsknotę za dawnymi choreografiami i dopingiem na Legii bo niemal wszystkie osoby za czynności z tym związane otrzymały od KP Legia zakazy stadionowe. Domagamy się umożliwienia tym osobom wejścia na stadion.

Klub wydał oświadczenie w którym przedstawił „status” zakazów stadionowych. Nie wiem na ile tym samym zbliżył się do prawdy, ale niewątpliwie poczynił krok w stronę jawności. Jeśli w powszechnej opinii jednym z głównych powodów podtrzymywania protestu w obecnej formie jest solidarność z ukaranymi ultrasami, to wypadałoby chyba wskazać konkretne przypadki, poznać stanowisko osób w imieniu których prowadzi się solidarnościowy protest. Jedyny konkretny przypadek o którym legijna opinia publiczna wie to „Staruch” winny w obliczu sądu łamania prawa (wnikanie w to, czy na odpalenie rac była zgoda będącego już wtedy w konflikcie z częścią kibiców kierownika bezpieczeństwa Legii, czy nie jest dziecinadą). Pytam, co z resztą? Gdzie te skazane osoby i za co konkretnie?

3. GROŹBA USTANOWIENIA CENZURY.

Klub próbuje stosować praktyki mogące rodzić skojarzenia z cenzurą, usiłuje ingerować w zachowanie widzów również tych , którzy nie naruszają przepisów regulaminu. Znane nam są przypadki grożenia kibicom zakazami za krytykę polityki właścicieli, usunięto z klubowego muzeum koszulkę należącą do Artura Boruca tylko dlatego, że została mu wręczona przez Stowarzyszenie Kibiców. Niepokoją nas stwierdzenia jednego z działaczy mówiące o tym, że kibice Legii mają “prawo siedzieć w ciszy”. Decydentom klubowym przeszkadzał zarówno doping kibiców, ich milczenie, jak też happening parodiujący wizję stadionu piłkarskiego ze sztucznie wykreowanymi kibicami, lansowaną przez prezesa KP Legia. Domagamy się zakończenia tego typu praktyk jednoznacznie mających na celu próbę cenzurowania środowiska kibiców.

Trudno dyskutować z tym punktem biorąc pod uwagę, że powstał już w trakcie trwania protestu i jest zupełnie niekonkretny. „Praktyki jednoznacznie mające na celu próbę” – z czym tu dyskutować, jak do tego się odnosić?

4. STOSOWANIE ZASAD ODPOWIEDZIALNOŚCI ZBIOROWEJ.

Klub stosuje zasadę odpowiedzialności zbiorowej zakazując, bez podstaw prawnych, wyjazdów kibicom z Warszawy do innych miast na mecze a co więcej, usiłuje zmusić inne kluby ekstraklasy do dyskryminowania widzów z Warszawy. Uważamy, iż nikt poza sądami RP nie ma prawa zakazywać obywatelom swobodnego przemieszczania się po terytorium Polski i uczestniczenia w widowiskach sportowych. Ze szczególnym zdumieniem przyjmujemy próbę uniemożliwienia wyjazdu na mecz w Poznaniu niepełnosprawnym kibicom z Warszawy. Domagamy się traktowania kibiców zgodnie z ustawami sejmowymi z poszanowaniem praw przysługujących każdemu obywatelowi naszego Państwa.

Ten punkt klub zrealizował.

5. UNIEMOŻLIWIENIE PRZYGOTOWYWANIA OPRAW STADIONOWYCH.

Stwierdzamy, iż nie jest możliwe prowadzenie normalnego dopingu i przygotowywanie tzw. opraw przez kibiców bez normalnej, sformalizowanej współpracy klubu ze stowarzyszeniem kibiców, dotyczącego np. miejsca przechowywania flag i elementów opraw, ustalenia zakresu praw i obowiązków osób przygotowujących od tej strony widowisko.

Wbrew twierdzeniom klubu przedmiotem sporu między KP Legia SSA a kibicami nie są kwestie odpalania rac, gdyż to zagadnienie rozstrzygane jest na forum ogólnopolskim przez ogólnokrajową reprezentację polskich kibiców.

Klub odniósł się do tego punktu wychodząc naprzeciw kibicom.

6. SZKALOWANIE KIBICÓW LEGII.

Krytycznie oceniamy lekceważenie kibiców, publiczne ich oczernianie. Setki kibiców z naszego Stowarzyszenia i innych grup, promujące Legię (kosztem swojego prywatnego czasu i pieniędzy), np. przez uczestnictwo w historycznych rocznicach, przez współpracę z Domami Dziecka i osobami niepełnosprawnymi, przez lobbing wśród polityków na rzecz nowego stadionu nigdy nie doczekało się życzliwości ze strony KP Legia SSA.

Od pamiętnego wywiadu z brytyjską telewizją nie spotkałem się z bezpodstawnymi oskarżeniami KP rzucanymi w stronę kibiców Legii. Widziałem natomiast podziękowania KP dla tych, którzy podpisali się pod petycją do Hanny Gronkiewicz-Waltz w sprawie budowy stadionu.

Wedle naszej opinii władze klubu usiłują zniszczyć wszelkie przejawy niezależnej od właścicieli aktywności kibiców, chcąc mieć do czynienia z zatomizowaną masą biernych konsumentów, nie krytykujących nigdy polityki właścicieli.

Mimo tego nasze Stowarzyszenie zawsze podkreślało gotowość dialogu z klubem. Preferujemy dyskusję i szukanie kompromisów zamiast zakazów, nakazów i systemu kar nie posiadającego nawet jasnej drogi odwoławczej.

Argument o ataku na niezależną aktywność ruchu kibicowskiego był według mnie wyrazem bezradności SKLW. Do tej pory nie spotkałem się ze zdefiniowaniem na czym niezależna aktywność miałaby polegać. Jednak zeszłoroczne wyjazdy oraz – paradoksalnie – organizacja protestu dowodzą, że wpływ klubu na niezależną aktywność ruchu kibicowskiego jest żaden.

Nowy sezon rozpoczął się protestem jakby nic się nie zmieniło. A zmieniło się, co odnotował – wbrew tytułowi – choćby Bodziach w relacji z trybun:

Ponad rok temu miał miejsce mecz Legii z Vetrą Wilno, który z powodu awantury nie został dokończony. Od tego czasu większość legijnych fanów, głównie nie mających nic wspólnego z wileńskimi rozróbami, jest “tępionych” przez klubowych działaczy. Miniony sezon minął na nieustającym proteście – piłkarze na meczach w Warszawie nie mogli liczyć na wsparcie, zaś na wyjazdach stawialiśmy się tylko dzięki własnej determinacji. Trenera zapewniano, że zimą ten stan ulegnie zmianie, ale nawet pół roku później nic się nie zmieniło

Choć nie do końca. Zmienił się prezes SKLW, a także dyrektor ds. bezpieczeństwa na naszym stadionie. Kibiców bardzo ucieszyła informacja o odejściu na lepszą posadę słynnego “Szeryfa”. Z drugiej strony klub sprawiał pozory pojednania z kibicami. Ogłoszono więc, że organizowane będą wyjazdy, ogłoszono chęć utworzenia oficjalnego klubu kibica (tak, niektórzy wierzą, że to w dobrej wierze) oraz… stworzono listę najbardziej niebezpiecznych kibiców (wśród nich kibic z największą liczbą wyjazdów, Cyberfani oraz inicjatorzy ruchu kibicowskiego na Legii), dla których karnety mogą być sprzedawane tylko na określone miejsca.

Nie wiem, czy można traktować to jako głos środowiska protestujących, ale wobec braku oficjalnych reakcji SKLW oraz niewątpliwie dobrej orientacji autora w sprawach kibicowskich, można traktować ten fragment jako informację z „kręgów zbliżonych do” Stowarzyszenia, a więc miarodajną. Czy wobec braku odniesienia do wyżej wymienionych punktów można uznać, że trybuny protestują bo tępi się większość legijnych fanów w postaci zakazów (jak sądzę) i mitycznej listy tępionych?

W imię konkretnie czego prowadzony jest ten protest? Dlaczego, jako kibic Legii nie popierający żadnej ze stron, jestem zniechęcany do przychodzenia na mecze atmosferą, która coraz bardziej przypomina pogrzeb palestyńskiego samobójcy?

Umieść na Twitterze 

Karol Nowakowski dziwił się ostatnio na własnym blogu, że nikt nie chce ruszyć z inicjatywą zakopania rowu dzielącego kibiców i KP. Wymagał jednocześnie od ultrasów by wzięli sprawy w swoje ręce, dystansując się od obu radykalnych stron konfliktu. Biorąc pod uwagę ostatnie działania klubu, ultrasi nie przestali według mnie mieć wybór. Muszą pójść na rękę klubowi i – paradoksalnie – samym sobie.

Nie wiem jak w rzeczywistości może wyglądać współpraca kibiców z klubem po wszystkim, co się stało do tej pory. Wiem tylko, że rzeczywistość zmieniła się radykalnie od czasu, gdy konflikt wydawał się być nierozwiązywalny. Przede wszystkim nie ma już skompromitowanego szefa bezpieczeństwa. Klub się stara choć ciągle popełnia błędy. Chciałbym widzieć podobne starania po stronie kibiców. Według mnie wystarczy doping w meczu z Lechią, która niedawno mocno zalazła Żylecie za skórę. Jestem przekonany, że tym gestem ultrasi zaskarbiliby sobie wdzięczność i szacunek zdecydowanej większości kibiców Legii. Kto wie, czy nie większy niż szacunek wynikający z legendarnych opraw.

Jeśli nie będzie dopingu to mogę się założyć, że już nikt z kibiców nie będzie wiedział o co w tym wszystkim chodzi.

Umieść na Twitterze 

Przy okazji zwiedzania nowego Krakowskiego Przedmieścia trafiłem wczoraj do słynnego skądinąd sklepu spożywczego przy ulicy Piwnej. Przypadkiem natknąłem się tam na lodówkę, której zawartość przedstawiała przegląd całego chyba rynku napojów energetycznych dostępnych na Mazowszu. Wyznacznikiem szerokości oferty była choćby obecność napoju L-Energy, którego nie widziałem dotąd nigdzie indziej. Oczywiście chętnie sięgnąłem po “legijny” napój, tym bardziej, że cena była nader atrakcyjna – tylko 2,39 PLN. Zaraz, zaraz… Była super atrakcyjna! Od napoju z herbem Legii na puszcze tańsza była tylko zupełnie mi nieznana marka w niebieskim opakowaniu.

Z punktu widzenia konsumenta, super! Skład i smak praktycznie ten sam co Red Bull, cena – prawie dwa razy niższa. Taniej niż napój energetyczny  Z punktu widzenia człowieka zajmującego się markami, z Legią bliską sercu, tak niska cena to dramat. Skojarzenie jest proste – tani produkt – słaba marka. Jeśli napój rzeczywiście wejdzie do szerokiej dystrybucji i pozostanie przy obecnej cenie sygnał dla konsumentów będzie oczywisty – Legia to marka tania. Trochę słabo, biorąc pod uwagę, że to właśnie wartość marki jest czynnikiem powodującym zainteresowanie sponsorów? I jak to się ma do najwyższych w Polsce cen biletów i karnetów? Czy jest w tym jakaś konsekwencja?

Można naturalnie bronić polityki cenowej nowego produktu – sprzedawcy może chodzić przecież o jak najlepsze wejście na rynek, czy jak największy wolumen sprzedaży. Tylko, że konkurencja ceną jest dobra w przypadku marek nowych, nieznanych, no-name. Legia to jednak mimo wszystko marka uznana, z tradycją i przede wszystkim dużą grupą oddanych „użytkowników”. Proponowanie im napoju energetycznego tańszego niż Tiger, Bullit i SoBe jest jednak w pewien sposób uwłaczające – ktoś ocenił (?) siłę ich portfeli bardzo nisko. Nie twierdzę, że napój powinien kosztować 6 PLN. Twierdzę, że nie powinien być jednym z najtańszych na rynku. Dolna półka to nie jest miejce dla Legii.

Gdyby poziom sportowy Legii odpowiadał poziomowi marketingu, Legia błąkałby się po obrzeżach drugiej ligi.

Umieść na Twitterze