Blogiem z Krytej

Ktoś w klubie chyba naprawdę przejął się groźbami ludzi deklarujących chęć rozkręcenia awantur podczas przyszłych wyjazdowych meczów Legii. Przejął się do tego stopnia, że poszedł na rękę kibicom. Decyzja niby właściwa, kluby przecież żyją z kibiców, niezależnie od tego, czy są to kibice oglądający mecze w telewizji czy na stadionie – własnym i przeciwników. W profesjonalnym klubie umożliwianie własnym kibicom oglądania meczów na wyjazdach powinno być tak samo oczywiste jak możliwość rozstawienia kamer transmitujących mecze u siebie. Powrót do organizacji wyjazdów to, biorąc pod uwagę treść oświadczenia KP, odwieszenie zakazu nadanego po wydarzeniach w Wilnie. To stwierdzenie rzuca cień na pozytywną stronę całej inicjatywy.

Jeśli klub traktowałby organizację wyjazdów poważnie, to potencjalnych chętnych raczej zachęcałby niż ostrzegał. Trudno dziwić się, że tak robi. e jestem w stanie przypomnieć sobie kiedy klub samodzielnie organizował wyjazd. Jeśli organizacja wyjazdu będzie czymś więcej niż tylko dystrybucją biletów osobom z Kartą Kibica to wątpię, czy w KP znajdzie się ktoś, kto weźmie na siebie odpowiedzialność za wycieczki kibiców do innych miast. Można się spodziewać, że pierwsze wyjazdy będą jednym wielkim zamieszaniem. Tymczasem w atmosferze konfliktu nie ma miejsca na próby i błędy. Klub chce więc odpowiedzialność zrzucić na kibiców. Chce, a raczej musi.

Oczywiście, tylko jeżeli naprawde nie ma innego wyjścia. Teoretycznie można sobie wyobrazić przecież, że założeniem KP jest to, że nikt na oficjalny wyjazd nie pojedzie. W sytuacji gdy oficjalnej grupy kibiców nie ma, (mimo sprzedaży biletów, informacji o organizacji, itp.) za każdą nieoficjalną odpowiada gospodarz. KP umywa więc ręce od ewentualnych rozrób kibiców w barwach Legii. Nie zdziwiłbym się, jeśli byłaby to metoda na sabotażystów.

Zakładając jednak wariant optymistyczny, kibice – jako jedyni obecnie specjaliści od organizacji wyjazdów – są teraz klubowi niezbędni. I mogą swoją „specjalistyczną” wiedzę sprzedać na przykład za cenę zmiany w regulaminie stadionowym, zgodną z orzeczeniem RPO.

Oczywiście sytuacja przetargowa kibiców polepszyłaby się, gdyby kibice dali odczuć klubowi, że na wyjazdy chcą jeździć. Bojkot wyjazdów byłby na rękę KP. SKLW powinno (sorry Garm;)) nawoływać więc kibiców na „robienie popytu” na wyjazdy. Na przykład w postaci jakiejś listy społecznej.

Umieść na Twitterze 

Od jakiegoś czasu Legia zaprasza na swojej stronie do wypełnienia ankiety kibica Legii. Motywacja jest dosyć prosta – poznać profil kibica Legii. Cel godny pochwały. Nie mogę się jednak nie przyczepić do reszty.

Generalnie ankiety w internecie to pic na wodę. Brak możliwości doboru próby czyni z tych badań – pod względem metodologicznym – bezużyteczną masę liczb. Rzetelny wniosek z tego typu badania jest tak samo prawdopodobny jak to, że przed Mistrzostwami Europy Włosi naprawdę obawiali się polskiej jedenastki. Wystarczy powiedzieć, że właśnie wyczyściłem cookies i wypełniłem ankietę drugi raz. Jedna ankieta, włącznie z wyczyszczeniem cookies zajmuje mi coś około minuty. Gdybym posiedział nad tym 8 godzin dziennie, mógłbym dodać prawie 500 wskazań na Wisłę, Polonię i Lecha jako kluby, którym kibicuję. Wniosek z mojej manipulacji byłby pewnie mniej więcej taki: „Kibice Legii kibicują także Wiśle, Polonii i Lechowi”. Nie sądzę, żeby interpretator ankiety popełnił jakieś dalej idące przemyślenia.

Nie wierzę, że nad ankietą czuwał ktoś, komu survey nie kojarzy się jedynie z zabawą w ekstremalnych warunkach. Nawet jeśli pytania sprawiają wrażenie dobrze postawionych, to i tak dyskwalifikuje je forma ankiety. Biorąc pod uwagę, że nad całością nie czuwa żadna pracownia badań społecznych, nie można mieć nawet pewności, czy przedstawione wyniki będą tymi, które naprawdę zebrano. Ankieta jest według mnie czysto propagandowym działaniem. 1 lipca klub ogłosi, że frekwencja w wyborach wyniosła 99,87%.

Jeśli KP naprawdę zależy na poznaniu profilu kibica Legii, to proponuję skorzystać z badań rzetelnych agencji badawczych. Odpowiednia próba, wyselekcjonowanie na jej podstawie osób kojarzących Legię, staranna rekrutacja i ustrukturyzowane wywiady indywidualnych z wybranymi. I najważniejsze – wyniki interpretowane przez kogoś kto ma pojęcie czym się zajmuje.

Umieść na Twitterze 

Karnety na Legię drożeją drastycznie co sezon. Dla sporej zapewne grupy kibiców koniec sezonu to okres nerwowego przewidywania skali kolejnej podwyżki. Z reguły rzeczywistość znacznie przekracza wyobrażenia. Wszystko w imię wychodzenia naprzeciw prośbom i wymaganiom nas, kibiców, klientów. Z zeszłym roku klub uszczęśliwił grupę karneciarzy

wycinką pod sektor rodzinny, w tym roku poszedł szerzej uszczęśliwiając już wszystkich –możliwością nabycia karnetu Premium. Rozumiem, że tegoroczna podwyżka może mieć swoje uzasadnienie – w wyniku remontu stadionu, frekwencja zmniejszy się radykalnie. Mogę więc zrozumieć podwyżkę, ale nie mogę zrozumieć, dlaczego w stosunku do tych, którzy kupują coraz droższe karnetu klub postępuje nie fair. Co więcej – nie jestem prawnikiem, ale na mój rozum – pewne decyzje klubu mogą łamać prawo.

Już sama procedura kupowania karnetu powoduje wątpliwości. Biorąc pod uwagę fakt, że w tym sezonie chętnych na karnety będzie prawdopodobnie więcej niż karnetów, wprowadzono na nie zapisy, także przez internet. Złożyłem zamówienie dość dawno, jednak nie mam żadnej informacji zwrotnej że zgłoszenie dotarło. Co więcej, formularz zamówienia nie daje mi możliwości potwierdzenia, że zamówienie zgłosiłem. Co mam robić, jeśli po określonym terminie nikt się do mnie z klubu nie zgłosi? Nie ma żadnej procedury odwoławczej.

Przed zeszłym sezonem pisałem o braku wglądu do warunków zakupu karnetów. W tym roku, także nie znalazłem żadnego dokumentu, który byłby chociąż namiastką umowy między klubem a nabywcą karnetu. Dalej nie wiem, kiedy i na jakich warunkach mogę karnet zwrócić, zmienić miejsce lub w jakich sytuacjach karnet stracić. Krótko mówiąc nie wiem do czego zobowiązuję się ja i klub w momencie gdy kupuję karnet.

Brak umowy powoduje dalsze konsekwencje, najczęściej niekorzystne dla strony kupującej, i według mnie stanowi dla klubu pole do nadużyć. Klub wprowadził na przykład ograniczenia w rodzajach karnetów, pozostawiając tylko jeden – Premium. Sama nazwa jest już kontrowersyjna. Wydawać by się mogło, że to znana z poprzednich lat „najbardziej wypasiona” opcja karnetowa. Nic z tych rzeczy. W stosunku do karnetu Premium z zeszłego roku, usunięto jeden z bardziej atrakcyjnych elementów – mecze Pucharu UEFA (sparingi pominę). Można więc powiedzieć, że karnet Premium nie jest tym samym produktem co w zeszłym roku. Dobre obyczaje niewprowadzania w błąd nakazywałyby zaproponowanie innej nazwy dla innego produktu.

Ta sama nazwa dla innego produktu? To jeszcze nic. Zróżnicowanie karnetu występuje tylko ze względu na miejsce na trybunach. Można więc powiedzieć, że mam wybór – mogę kupić karnet tańszy lub droższy. Ale czy koniecznie z tego samego miejsca muszę oglądać mecze Ekstraklasy i Pucharu Polski? Tak, bo klub oferując mi tylko jeden rodzaj karnetu, zmusza mnie do tego. Rozgrywki Ekstraklasy i Pucharu Polski są organizowane przez różne instytucje, grają w nich inne drużyny, inna jest nagroda, nawet kartki dla piłkarzy liczone są w tych rozgrywkach oddzielnie. Ekstraklasa i Puchar Polski to więc dwa oddzielne produkty. Można powiedzieć, że kupując karnet na ligę zostaję zmuszony kupić karnet na Puchar Polski. Czy nie jest to niedozwolona w Polsce sprzedaż wiązana?

Sprawa jest poważna. Na bezprawne działania klubu zwrócił już przecież uwagę Rzecznik Praw Obywatelskich, kładąc nacisk między innymi na sprawy braku możliwości odszkodowania za unieważniony przez klub karnet. Poza Rzecznikiem działaniami Legii muszą jak najszybciej zająć się prawnicy z Federacji Konsumenta albo UOKiKu.

Umieść na Twitterze 

Wszystko wskazuje na to, że w defensywie Legii Inakiego Astiza nie zastąpi krajan. Agent Abrahama Paza twierdzi, że o wszystkim zadecydowało niedogadanie się w kwestiach finansowych. Trzeciak z kolei twierdzi, że do transferu nie doszło z przyczyn pozasportowych. Niedogadanie się w kwestii pieniędzy raczej nie jest przyczyną sportową, więc można zakładać, że agent Paza ma rację i to finanse zadecydowały o tym, że w Legii nie zobaczymy środkowego obrońcy z Kadyksu.

Można powiedzieć – ok. klub nie dogadał się z piłkarzem. Nie pierwszy i nie ostatni raz. To jednak klub od jakiegoś czasu wydawał informacje, że Paz właściwie już w Legii jest. Taki sygnał odstraszałby zapewne inne kluby gotowe zatrudnić Hiszpana, pogarszając jego siłę w negocjacjach. Wygląda to więc na taktykę negocjacyjna. Trudno zakładać aż tak wielką niekompetencję działu prasowego klubu.

Paz nie jest pierwszym piłkarzem, który już był na Łazienkowskiej, już witał się z Trzeciakiem. Zawsze gdzieś coś nie grało i do końca nie było wiadomo co. Chodziło więc o kasę. Trzeciak wydaje się twardym negocjatorem. Jeśli rzeczywiście tak jest, to mamy dyrektora sportowego z prawdziwego zdarzenia. Jeśli natomiast Trzeciak chciałby, ale decyzje podejmuje ktoś na górze, to mamy na Łazienkowskiej niezły burdel. Lakoniczne informacje płynące z klubu wskazują niestety na tę drugą możliwość.

Umieść na Twitterze 

Transfer Macieja Iwańskiego wzbudza spore nadzieje wśród kibiców Legii. Najwyższa w historii ligi kwota odstępnego, spore jak na ligowca doświadczenie i kapitańska opaska na ramieniu tego piłkarza w sezonie, gdy jego klub zdobywał rok temu tytuł mistrza Polski to konkretne powodu, które każą traktować przejście tego piłkarza w kategorii transferowego hitu. Z pewnością tak jest. Tylko czy 650 tysięcy Euro to kwota, którą za dwa lata będą wspominać na Łazienkowskiej jako świetną inwestycję?

Jeśli Urban wykorzysta spore jak na polską ligę możliwości techniczne Iwańskiego pieniądze z pewnością nie zostaną wyrzucone w błoto. Gorzej, jeśli Urban wpadnie na pomysł, aby na Iwańskim opierać drużynę, czynić go liderem, mózgiem i kołem zamachowym. Jestem przekonany, że to nie wypali. Iwański jest bowiem doskonałym produktem polskiej piłki – gwiazdą pozorną.

Iwański wybija się ponad poziom ligowy, ale miejscem gdzie oddziela się piłkarzy od kopaczy są europejskie puchary. Iwański nie grał w nich wiele, można powiedzieć, że nie grał w ogóle, bo w dwumeczu z Steauą ciężko było go zauważyć. Nie wiem, czy to kwestia psychiki czy rzeczywiście odejścia od założeń taktycznych, ale w jedyny jak do tej pory sprawdzian Iwański oblał.

Nie sposób oczywiście nie zauważyć kilku naprawdę ładnych goli czy podań, którymi Iwański czaruje od kilku lat w polskiej lidze. Mi jednak przed oczyma stoją przede wszystkim pady Iwańskiego po lekkich wejściach obrońców, szukanie winnych poza sobą, bluzganie na sędziów i komedię po starciu z Cabajem. Chciałbym się mylić, ale mam wrażenie, że Maciej Iwański to Łukasz Surma z lepiej ułożoną stopą.

Przed sezonem mówiło się o liście Urbana, który chciałby widzieć w swoim zespole konkretnych piłkarzy. Wierzę, że trener Legii zdaje sobie sprawę z zalet i wad Iwańskiego. W moim odczuciu sposobem na Iwańskiego jest sprowadzenie do z pozycji gwiazdy do pozycji piłkarza. Jeśli Urbanowi uda się ta reedukacja, z Iwańskiego może być spory pożytek. Kto wie, może za 2-3 lata nawet finansowy.

Umieść na Twitterze 

Chociaż przez najbliższe kilka tygodni media będą i tak pewnie miały pożywkę z naszej kadry, można śmało napisać – wreszcie koniec. I nie mam na myśli gry naszych reprezentantów, ale medialną histerię wokół kadry pod wodzą Beenhakkera.

Zastanawiam się co by było, gdyby jakimś cudem polska reprezentacja zdobyła złoty medal. Zbiorowa ekstaza, wydziały promocji miast organizujące dodatkowe budżety na pokazy sztucznych ogni, politycy przeciwnych formacji padający sobie w ramiona, dziennikarze TOK FM płaczący na fonii, Hajto i Kołtoń na publicznie wyznający swoje uwielbienie dla naszego kochanego Leszka, kibice Wisły i Cracovii na wspólnej… no, tu już przesadziłem. W każdym razie dwa tygodnie szczęścia, dumy i chwały. A na kolejnej imprezie? Złoto, albo głowa trenera!

Polska reprezentacja na Euro, to dla dziennikarzy świetna rzecz. Można pisać, pisać i pisać podsycając emocje. A w mediach nic nie sprzedaje się tak dobrze jak emocje. Oczekiwania, nadzieje, marzenia, obietnice a później rozczarowania, frustracje i żale. Wszystko na jedynkach, czołówkach i headline’ach. Miód na serce kibiców i 15 minut sławy kolegów od sportu.

Czy futbol nie byłby piękniejszy, gdyby tak oglądać Euro tych wszystkich komentarzy, analiz i zapowiedzi? Pewnie tak, tylko jak do cholery tego uniknąć?

Umieść na Twitterze 

Przeczytałem jakiś czas temu wywiad z Leszkiem Miklasem. Zamierzałem nawet coś na ten temat napisać, ale stwierdziłem, że pisanie po raz kolejny o brak poczucia rzeczywistości u dyrektora Legii jest wtórne i mogłoby być nudne. Naszła mnie wtedy smutna myśl, że jedyną osobą liczącą się na Łazienkowskiej z którą wywiady cokolwiek wnoszą jest Jan Urban. Bardziej optymistycznie zrobiło się po przeczytaniu wywiadu z nowym szefem bezpieczeństwa Bogusławem Błędowskim . Pojawił się wreszcie człowiek, który sprawia wrażenie, że rozumie co dzieje się wokół klubu.

Oczywiście trudno wyciągąć już teraz jakiekolwiek wnioski, ale słowa Błędowskiego to bardzo ważny sygnał, pokazujący że przypadkowo lub nie, podejście Legii do konfliktu z kibicami może się zmienić. Pytanie tylko jak głęboko. Błędowski może być albo dobrym policjantem w parze z Miklasem, albo gołębiem w środowisku jastrzębi. Każda opcja jest z pewnością lepsza niż za czasów duetu Miklas-Dziewulski. Każda bowiem stwarza nadzieję na zmianę.

Gdyby Dziewulskiego zastąpił człowiek o poglądach poprzednika, byłoby jasne, że sytuacja wciąż jest nierozstrzygnięta. Biorąc jednak pod uwagę, że po raz pierwszy w administracji Legii pojawiła się osoba głośno mówiąca o pacie z którego trzeba wyjść, widać, że sprawy zaczynają iść w dobrym kierunku. W pewnym momencie tylko nowe rozdanie stwarzało nadzieje na wyjście z kryzysu. Po wymianie szefostwa SKLW i powołaniu Błędowskiego można powiedzieć, że nowe rozdanie właśnie nastąpiło. To najlepszy czas na rozmowę bez uprzedzeń, pretensji i oskarżeń.

Umieść na Twitterze 

Charakterny piłkarz to na Łazienkowskiej rzadkość mniej więcej taka jak przegrana Legii po walce. Gdy więc luka zaczyna się wypełniać kibice, którzy domagają się bezwarunkowej walki i zaangażowania przez 90 minut (czyli większość), powinni się cieszyć. Szczególnie, że do klubu przychodzi piłkarz przywiązany do Warszawy, deklarujący od niepamiętnych czasów pragnienie gry z „elką” na piersi. Mimo to, wśród kibiców Legii ogólnej radości z transferu nie ma. Dominuje zakłopotanie, zdziwienie i serdeczna nienawiść – do zarządu.

Histeria wokół transferu Rockiego przybrała taką skalę, że trudno obwiniać za jej przyczynę jedynie boiskowy trolling w wykonaniu piłkarza, jeszcze wtedy, Groclinu. Rocki palnął głupotę, jednak z pewnością nie można porównywać jej do idiotyzmu Kaczorowskiego. Różniaca jest taka, że o ile śpiewy Kaczorowskiego były próbą zyskania uznania w oczach kibica Lecha nr 1., o tyle gest Rockiego był wyrównaniem porachunków piłkarza ze… samym sobą. Sądzę, że incydent z „matką w kapeluszu Groclinu” było dla Rockiego o wiele prostszym wytłumaczeniem niż przyznanie się, że dołujący kciuk przy elce to wyraz frustracji i żalu Warszawiaka, dla którego mecze na Łazienkowskiej 3 były zawsze wyjazdami.

Nie twierdzę, że Rocki nie zasłużył na chłodne przyjęcie. Powiem szczerze, że chciałbym, aby pożądnie się podczas debiutu w nowej roli zestresował. Wierzę, że właśnie wtedy udowodni swoją charakterność. Wierzę też, że za którymś razem piłkarze zrozumieją konieczność konsekwencji w publicznym obnoszenie się ze swoimi uczuciami w stosunku do barw klubowych. Obawiam się jednak powtórki z Kaczorowskiego, bo według mnie Rocki na aż takie trakowanie nie zasłużył.

Syndrom Kaczorowskiego jest jednak możliwy, bo Rocki świetnie nadaje się na argument w walce z zarządem klubu. Jak do tej pory gra piłkarzy była względnie poza polem konfliktu. Względnie, bo wystarczyło by taki Bartłomiej Grzelak miał epizod w Widzewie a w Legii nie wykorzystał kilku stuprocentowych sytuacji i już stawał się obiektem kpin, niewybrednych ataków i zakamuflowanej nienawiści. Na legijnych forach można przeczytać dość często opinie na temat transferu, w których sam transfer jest właściwie pomijany a kipiąca z nich nienawiść ślepa na argumenty racjonalne i emocjonalne. Rocki stanie się zapewne boiskowym symbolem ITI idealnie nadającym się na jakiś transparent.

Mówi się, że Rocki przyszedł po to, by pokazać młodym piłkarzom co to znaczy mieć charakter. Mam nadzieję, że pokaże to także młodym kibicom.

Umieść na Twitterze