Blogiem z Krytej

Każdy mecz, niezależnie od rangi, przeciwnika czy rozgrywek jest świetną okazją, by klub zarobił. O atrakcyjności meczu decyduje przeważnie przeciwnik. Zdarzają się co prawda sytuacje, kiedy mecz nawet z mało istotnym przeciwnikiem urasta do rangi wydarzenia, jednak są to sytuacje wyjątkowe, z reguły wiążące się z kluczowymi momentami w rozgrywkach. Rozgrywki o Puchar Ekstraklasy postrzegane są jako mało prestiżowe. Nic nie stoi jednak na przeszkodzie, by niektóre mecze w ramach tych rozgrywek przyciągały tłumy. Na przykład takie jak wczorajszy mecz z Wisłą Kraków. Dlaczego więc obejrzała go garstka kibiców?

Tłumaczenie można rozpocząć od odpowiedzi na wszystko co dzieje się ostatnio na Łazienkowskiej, czyli konfliktu z kibicami. Oczywiście ma on wpływ na frekwencję, i to wpływ negatywny. Szkoda tylko, że wiedza o konflikcie i jego wpływie na frekwencje nie motywuje marketingu Legii do intensywniejszych działań. Szkoda, bo gdy powstanie mityczny stadion, czasu na naukę nie będzie.

Teoretycznie mało ważne mecze to idealny sposób na sprawdzenie, czy działania zachęcające do przyjścia na mecz działają. Nie sztuką jest zapełnić stadion, gdy drużynie idzie, a do Warszawy przyjeżdża znana ekipa. Prawdziwe wyzwanie zaczyna się jednak wtedy, gdy kibice na mecz przyjść nie chcą.

Przyciągnąć kibiców można na dwa różne sposoby.Przekonując ich, że za bilety warto dużo zapłacić, albo… obniżając ceny biletów. Drugie rozwiązanie jest według mnie przyznaniem się do porażki, szczególnie gdy poza obniżką żadne inne działania nie są podejmowane. W tym przypadku jednak, obniżka cen biletów wzmocniona promocją marketingową wydaje się jedynym sposobem, by mecze takie jak wczorajszy oglądały tłumy.

W jaki sposób marketing Legii mógłby przyciągać kibiców na mecze postrzegane jako mniej atrakcyjne. Przede wszystkim podgrzać atmosferę wokół zawodów. Gdyby zostaly  przedstawione jako pojedynek Vukovic/Sobolewski, Urban/Skorża albo bój Vukovic kontra Sobolewski i Cantoro, to jeszcze przed pierwszym gwizdkiem nabrałyby rumieńców. Równie dobrze możnaby przedstawić ten mecz jako pierwsze w tym roku zwarcie polskich futbolowych potęg, lub zapowiedź pokazania, że Wisła wcale taka dobra nie jest.

Bardziej złożonym problemem jest opracowanie sposobu na podniesienie atrakcyjności wszyskich meczów Legii w tych rozgrywkach. Wielu kibiców pamięta doskonale kiedy po raz pierwszy na żywo widziało na boisku przyszłe gwiazdy. Sam mam przed oczami debiut Artura Boruca w bramce Legii i uważam to za jedno z fajniejszych futbolowych wspomnień Jednym, kto wie czy nie jedynym argumentem zwolenników rozgrywek PE jest możliwość testowania młodych piłarzy. Dlaczego tego nie wykorzystać? Mecze PE to doskonała okazja, by zobaczyć przyszłe gwiazdy Legii pierwszy raz na boisku.

Inna sprawa to wyciągnięcie wniosków dotyczących przyszłosezonowych karnetów. Dodatkowy „pakiet” na mecze Pucharu Ekstraklasy, który możnaby dokupić do każdego rodaju karnetu (poza Premium oczywiście) za niewielką kwotę mógłby zachęcić większość karneciarzy do przychodzenia na mecze PE bez wrażenia rozdawania wejściówek za darmo.  Poza tym taki gest byłby miłym docenieniem tych, którzy kupują karnety.

Nie wiem tylko, czy niska frekwencja nie jest władzom KP na korzyść. Zawsze mogą przecież dołączyć do chóru głosów, twierdzących że Puchar Ekstraklasy jest niepotrzebny, nikogo nie interesuje i w ogóle przeszkadza.  

Umieść na Twitterze 

Ta blognotka miała być poświęcona wchodzeniu klubów piłkarkich na giełdę, ale taka wtopa usuwa wszystkie tematy na drugi plan. Kilka godzin po tym zdarzeniu internet huczy od przekleństw rzucanych przez kibiców Legii na właścicieli klubu. Naprawdę trudno im się dziwić. W kontekście o którym nikomu tutaj nie trzeba przypominać KP, w sposób skrajnie nieprzemyślany, zakpiło sobie z kibiców. Nie wyobrażam sobie kibica Legii, który na wieść o tym zdarzeniu wzruszy ramionami. 

Gdybym był na miejscu osób decydujących o tym co można, a czego nie można robić na stadionie przy Łazienkowskiej, propozycję namalowania na nim graffiti Polonii potraktowałbym jako dobry żart. Biorąc pod uwagę gęstą legijną atmosferę, tę samą propozycję potraktowałbym już jako prowokację. Nie miałoby dla mnie znaczenia przeznaczenie graffiti, jego forma, czas jaki będzie istniało, ani potencjalny konktekst w jakim zostanie pokazane. Mając świadomość konsekwencji przedostania się informacji o tym fakcie do kibiców Legii, wyrzuciłbym za drzwi człowieka, który przyniósł tę propozycję. 

Jeśli prezes Miklas marzył jeszcze o przeciągnieciu na stronę klubu kibiców Legii nie popierających protestu, to moment opublikowania zdjęcia w sieci był dla niego nieprzyjemną pobudką. Skala wydarzenia, efekt jakim odbije się w mediach i ogromny wybuch emocji jaki spowodował nadają temu wydarzeniu rangę tych, za które bezpośrednią odpowiedzialność ponoszą szefowie firm. 

No właśnie. Czy to nie wspaniały moment, by rzucić Miklasa na stos? Gdyby się przyjrzeć na cełe zdarzenie z perspektywy Wiertniczej, odwołanie Miklasa po takim afroncie w stosunku do kibiców, byłoby… dobrym punktem wyjścia do kolejnej fazy negocjacji.

Najbliższe godziny pokażą, czy Walter stanie po jednej stronie ze wszystkimi kibicami…

Umieść na Twitterze 

Nie chcę być kolejną osobą, która wykorzystuje millerowski test prawdziwości mężczyzny, ale pasuje mi on do wpisu jak ulał. Będzie bowiem o końcu Zbigniewa Drzymały w Groclinie.

Ucieczka z Grodziska była pewna od momentu, gdy Drzymała wyłożył na Dyskobolię pierwsze prawdziwe pieniądze (pierwszy milion?). Futbol w małych ośrodkach na dłuższą metę nie przebije się nawet w takim piłkarskim zaścianku jak Polska. Chciałoby się powiedzieć, że Drzymała chciał robić wielki futbol na prowincji prowincji. Prezes jednak długo unikał smutnej prawdy wierząc, że podbije piłkarską Europę co najmniej tak jak podbił europejski rynek samochodowych fotelików dla dzieci.

Prawda dotarła do niego chyba w momencie, gdy Grzegorz Rasiak zapragnął poznać piłkarski świat nie tylko na wycieczkach organizowanych przez Groclin. Drzymała dość szybko zareagował twierdząc, że wielkiej piłki w Polsce zrobić się nie da. No, chyba, że państwo pomoże, na przykład zwalniając kluby z podatków. I tak też Drzymała czekał na pomoc od państwa, przekonując przy okazji jak ogromną rolę piłka nożna spełnia w społeczeństwie. W końcu się doczekał. Państwo pomogło, konkretnie Wrocław. Drzymała zdecydował przenieść się na Oporowską.

Wieloletnie, publiczne deklarowanie przywiązania do wielkopolskiego miasteczka, miłości do Dyskobolii i prospołecznej misji piłki nożnej szybko poszły w niepamięć, gdy w innym mieście pojawiła się możliwość spełnienia piłkarskich marzeń. Przeniesienie drużyny do Wrocławia to dla Drzymały początek nowych emocji, ale dla kibiców Dyskobolii to koniec ich ukochanego klubu. Trudno dziwić się ich złości i rozczarowania. Mieli wszelkie podstawy, by najpotężniejszemu człowiekowi w Grodzisku uwierzyć. Drzymała, sam pasjonat piłki, powinien pamiętać, że kibice mają prawo nie tylko do pozytywnych, ale i negatywnych uczuć. Zarzucając kibicom spadającą frekwencję, Drzymała pokazał brak szacunku dla tych, od których szacunku sam oczekiwał.

Daję góra trzy lata bytności Drzymały w Śląsku. Człowiek, który u siebie był panem i władcą nie znoszącym sprzeciwu, we Wrocławiu będzie tylko inwestorem, do którego nie można mieć zaufania. Nikt w Śląsku nie da mu tego, bez czego nie może żyć –  pełni władzy. A jeśli ją dostanie, będzie to jego koniec. Nie sądzę, by kibice Śląska pozwolili sobie na brak szacunku ze strony prezesa ich klubu.

Umieść na Twitterze 

kibicować

1. «przyglądać się rozgrywkom sportowym i dopingować tych uczestników, z którymi się sympatyzuje»

2. «przyglądać się pewnym wydarzeniom lub wspierać czyjeś działania»

Słownik Języka Polskiego

Latem zeszłego roku, ludzie w szalikach Legii spowodowali swoim zachowaniem, że klub, któremu kibicują został wyrzucony z europejskich pucharów. Kara nałożona na Legię po wydarzeniach w Wilnie została co prawda zawieszona, ale oznacza to jedynie, że każdy kolejny incydent grozi katastrofą. Prezes klubu z Łazienkowskiej twierdzi, że konfliktu nie ma ale nastroje wśród kibiców stołecznego klubu są radykalnie antyzarządowe. Nie można wykluczyć, że pierwszy mecz Legii w przyszłej edycji jakiegokolwiek europejskiego pucharu będzie na długi czas ostatnim. Jak zrozumieć ludzi, którzy deklarując poświęcenie i przywiązanie do klubu, są jednocześnie jego największym zagrożeniem?

W ostatnich latach, głównie za sprawą wzrastającej roli nowych mediów, doszło do gwałtownych zmian w europejskiej piłce nożnej. Zaczęły pojawiać się sygnały, że futbol może być świetnie prosperującym biznesem. Nic więc dziwnego, że do klubów zaczęli pukać inwestorzy liczący na zysk. Nowi właściciele kierujący się zyskiem, musieli zmienić kibica w klienta. O ile jednak klienci zawsze mogą przerzucić się na inny produktu, o tyle kibice nie mogą po prostu nagle wspierać innego klubu. Tymczasem pogoń za zyskiem okazywała się dla wielu klubów zbyt wyczerpująca. Zmiany w czymś co zaczęto określać mianem branży futbolowej były tak szybkie, że nie nadążały za nimi uregulowania zabezpieczające równowagę, a często i istnienie futbolowych przedsiębiorstw. Nigdy nie wiadomo było, czy kibice cieszący się jednego dnia z sukcesu sportowego, już następnego nie będą musieli martwić się upadłością swojego ukochanego klubu.

Zamiana kibica w klienta jest trudna. Klient w zamian za swoje pieniądze oczekuje produktu, ma wybór między sprzedawcami, wielokrotnie w ciągu swojego życia zmienia ulubione produkty i marki. Rzadko kiedy intresuje go to, co dzieje się w firmie, której produkty kupuje a już wyjątkowo rzadko chciałby mieć na to wpływ. Kibic natomiast, daje swoje zaangażowanie i wsparcie oczekując w zamian docenienia. Dlatego piłkarscy fani chcą mieć prawo do wyrażania swojej opinii, bycia jak najbliżej czy wręcz wpływania na wydarzenia w klubie.

Jednak w większości przypadków właściciele nie kwapia się do dzielenia władzą. Konflikt jest więc nieunikniony. Niektórzy już się o tym przekonali. Pierwszą w czasach „biznesowej rewolucji” zaorganizowaną grupą kibiców próbujących mieć realny wpływ na klub była „Shareholders United” skupiająca fanów Manchesteru United posiadających akcje klubu. Dalej poszli niedawno kibice Liverpoolu organizujący się już konkretnie po to, by przejąć klubu z rąk amerykańskich właścicieli. Nie przez przypadek oba kluby są w ścisłej czołówce najbardziej rozwiniętych biznesowo klubów sportowych na świecie. W obu przypadkach według kibiców komercjalizacja poszła o krok za daleko. Inicjatywa kibiców Manchesteru United spełzła na niczym, wszystko wskazuje na to, że także kibice Liverpoolu nie przejmą w najbliższym czasie swojego klubu. Nie oznacza to jednak, że przejęcie klubu przez kibiców jest niemożliwe. Przykłady choćby z polskiego rynku pokazują, że wszystko jest kwestią ceny.

Znaczna obniżka wartości klubu może oznaczać jego upadek, ale być jednocześnie doskonałą okazją, by go przejąć. Tak właśnie stało się w GKS Katowice i Lechu Poznań. Kluby znajdujące się na dnie, doświadczyły bardzo realnego wsparcia kibiców. Biorąc pod uwagę, że całkiem niedawno oba kluby właściwie nie istniały, ich dzisiejsza sytuacja wygląda naprawde dobrze. Lech był nawet przed połaczeniem z Amicą najbardziej rozwiniętym marketingowo klubem w Polsce. „Kibicowski” GKS zaczynał cztery lata temu od 4. ligi a już w tym sezonie ma duże szanse awansu do Orange Ekstraklasy i nie będzie najsilniejszym klubem ze Śląska, tylko dlatego, że potężny niemiecki Allianz zainwestował akurat w Górnika Zabrze. Jeśli w dwóch przypadkach upadek klubu pozwolił na przejęcie go przez kibiców, to sposób ten może stać się metodą zmian właścicielskich. Patrząc z tej perspektywy dążnie kibiców do upadku klubu wydaje się głęboko uzasadnione. To niewesoła wiadomość dla dotychczasowych właścicieli, która ogranicza ich reakcje na te dążenia do dwóch metod. Walki albo pokojowego podzielenia się władzą.

Walka z własnymi kibicami musi skończyć się klęską klubu i stratami finansowymi właściciela. Kibice mają mnóstwo możliwości, by zaszkodzić własnemu klubowi. Od przerywania meczu, przez bojkot produktów sponsorów na obrażaniu właściciela wszędzie gdzie się da. Pozbycie się, albo zagłuszenie masy kibiców oznacza kolosalne koszty, które uszczuplają klubowy budżet. Kibice w prosty sposób mogą doprowadzić interes właściciela do ruiny. Z drugiej strony istnieje metoda podzielenia się władzą w klubie. To klub, a już w szczególności jego właściciel, powinien we własnym interesie wspierać formowanie się poważnych instytucji reprezentujących kibiców, a następnie wspólnie opracowywać, ustalać i wdrażać rozwiązania, które będą przewidywały wpływ kibiców na klub z uwzględnieniem celu właściciela – zysku. Powinien przygotowywać kibiców do stania się właścicielami klubu.

Druga droga wydaje się bez wątpienia lepsza dla obu stron. Inwestorzy będą mieli szansę zarobić na piłkarskim biznesie a kibice uniknąć oglądania degrengolady ulubionego klubu. Proces będzie trwał, bo natura kibica będzie dopominać się o swoje. I słusznie, bo w końcu piłka nożna jest dla kibiców.

Umieść na Twitterze