Blogiem z Krytej

Zapewne zaraz ktoś pomyśli, że dzisiejsza notka to efekt frustracji po obejrzeniu 90 minut gry Legii. Z góry uprzedzę, że nie jest tak z trzech powodów. Po pierwsze po sparingu ze Zniczem, założyłem optymistycznie remis w Grodzisku, po drugie od sobotniego meczu minęło już trochę czasu, po trzecie alergicznie reaguję na głupotę w środowisku futbolowym, niezależnie od miejsca, gdzie występuje.

Tym razem wystąpiła własnie w Grodzisku Wielkopolskim. Gest Piotra Rockiego zrównał mu zapewne sympatię połowy Polski.  ”Prawie jak Messi” nie zrobił tego jednak, by przymilić się oszołomom. Wyrównał tylko osobiste rachunki:

Pół roku temu, gdy graliśmy na Łazienkowskiej, przyszła na trybuny ubrana w kapelusz w barwach Groclinu. To wystarczyło, żeby kibice Legii przez cały mecz ją wyzywali. Dostała kilka takich wiązek, że lepiej nie mówić. Ja jestem chłopak z Bródna, nie pozwolę matki obrażać. Niech na mnie bluzgają, ile wlezie, ale niech zostawią moją rodzinę.

Mama sprowokowała paru kibiców idiotów, paru kibiców idiotów sprowokowało piłkarza Rockiego. Jeśli „chłopak z Bródna” rzeczywiście myśli to, co powiedział, to do tej wyliczanki będzie można dodać co najmniej jedno zdanie. Piłkarz idiota sprowokował wszystkich. Gratulacje.

Umieść na Twitterze 

Kibice każdego klubu patrzą na jego szefów z podejrzliwością. Jest to wręcz wpisane w kulturę futbolu i nie inaczej jest w przypadku Legii. Problem zaczyna się, gdy podejrzliwość przeistacza się w agresję. Dlatego utrzymywanie podejrzliwości kibiców na bezpiecznym poziomie jest dla klubu kluczowe. Trudno wyobrazić sobie bowiem rozwój klubu z kibicami, którzy przejawiają agresję w stosunku do klubu, któremu kibicują. Dlatego trudno wyobrazić sobie rozwój Legii. Zamiast uspokajać kibicowską podejrzliwość, klub nieustatnnie katalizuje jej przechodzenie w stan agresji. Wywiad z prezesem klubu doskonale wpisał się w ten proces. Przechylił także czarę i mojej goryczy.

Gdyby określić kilka strategicznych punktów relacji klub-kibice, to jednym z nich jest kwestia organizacji wyjazdów na mecze „w gościach”. To na wyjazdach kibice budują swoją tożsamość i pozycję. Wyjazdowicze mają na w kibicowskiej społeczności największy posłuch i szanowanie. Dlatego w interesie każdego szanującego się klubu, jest poświecenie kwestii wyjazdów szczególnej uwagi. W przeciwnym razie, niekontrolowana masa uderzy w klub prędzej czy później.

Miklas słusznie twierdzi, że rezygnacja z organizacji przez klub wyjazdów to ostateczność. Za powód rezygnacji podaje wielokrotne zrzucanie na klub odpowiedzialności za zachowania grupy wyjazdowej. Zauważa jednocześnie, że grupa wyjazdowa potrafi wziąć na siebie odpowiedzialność i zachowywać się zgodnie z przyjętymi ustaleniami gdy szanuje partnera. Osobiście głosi więc, że istnieje sposób na kulturalne wyjazdy oraz, że klub nie jest w stanie tego sposobu zastosować. Tym samym na oficjalnej stronie klubu jego prezes przyznaje, że oddaje inicjatywę, bo nie jest w stanie zorganizować wyjazdu tak, aby jego uczestnicy odpowiadali za swoje zachowania. Przyznaje także, że nie potrafi uczynić z klubu partnera dla własnych kibiców. Sięgnięcie po rozwiązania ostateczne, z wszelkimi ich konsekwencjami jest w tym kontekście jedynym rozwiązaniem. Czy możliwe jest głośniejsze przyznanie się do szkodliwości własnych działań?

Jest. Powiedziane nie wprost, ale z większą siłą. To sytuacja, w której by przykryć własną niekompetencję prowokuje się kibiców do przekroczenia granicy podejrzliwości. Ze słów Miklasa można wyciągnąć wniosek, że zdawał on sobie sprawę, iż napięcie na linii klub-kibice narastało znacznie przed wydarzeniami w Wilnie oraz, że głównym sposobem by owo napięcie powstrzymać było oddawanie kibicom pola na obszarach, które powinny być domeną klubu. Wilno było momentem przełomowym ze względu na swój medialny oddźwięk, ale w gruncie rzeczy jedynie przyspieszyło proces porzucania przez klub swojej roli. Litewska katastrofa była w dużej mierze konsekwencją niewydolności klubu. Wnioskiem jednak nie było zastanowienie się nad przyczynami tego incydentu, ale obarczenie winą tych, którzy przejmowali rolę klubu. Czytając słowa Miklasa o braku wywiązywania się z porozumień przez SKLW, warto zauważyć, że nie ma on pretensji do Stowarzyszenia, że przejmowało rolę klubu, ale że to robiło żywiołowo, bez koordynacji, możnaby rzecz – nieprofesjonalnie. „Brak profesjonalizmu” kibiców w przejmowaniu roli klubu jest dla Miklasa wystarczającym powodem, by określić ich mianem winnych i próbować wyciągnąć w stosunku do nich konsekwencje wynikające z presji opinii publicznej. W klubie uznano, że powileński szok wśród kibiców, jest dobrym momentem, aby winy klubu przerzucić na chuliganów. Klub zrobił dokładnie to, co teraz zarzuca kibicom – zrzucił odpowiedzialność za swoje zachowanie na kogoś innego. Jeśli podnosiły się głosy o uczciwość, to automatycznie wrzucano je do worka z napisem „wróg”. Worek napełniał się błyskawicznie, i początkowa złość większości kibiców skierowana na chuliganów zaczeła obracać się w stronę klubu. Obecnie każda inicjatywa wychodząca z klubu, jest pretekstem do agresywnych ataków a każda zła informacja utwierdza negatywnie nastawionych do klubu kibiców, że ich nienawiść ma podstawy. Konsekwencją ogromnej niekompetencji w klubie jest agresywność dużej liczby kibiców w stoskunku do szefów klubu.

Najbardziej przygnębiające w obecnej sytuacji jest to, że klub zabrnął w ślepą uliczkę i sprawia wrażenie, jakby dociskał gazu. Nowa strona internetowa, serial dokumentalny, odnowiona „Nasza Legia” – każdy z tych elementów powstaje jakby obok rzeczywistości, w której konflikt wyznacza centralny punkt relacji klubu z kibicami. Tego problemu nie da się ani ominąć ani zagłuszyć. Co więcej, im bardziej klub będzie chciał go ominąć lub zagłuszyć, tym bardziej będzie on większy i głośniejszy. Z problemem trzeba się zmierzyć, bo wkrótce trzeba będzie zapłacić za niego naprawdę dużą cenę. Konsekwencje kolejnych incydentów na meczu Legii w europejskich pucharach mogą oznaczać wielki kryzys Legii. W interesie klubu jest niedpuścić do tego za wszelką cenę. Wszystko wskazuje na to, że Miklas nie panuje nad sytuacją, bo jej po prostu nie rozumie. Niekompetentna osoba na stanowisku prezesa, to gwarancja katastrofy.

Umieść na Twitterze 

Nie kupiłem karnetu na rundę jesienną tego sezonu, bo nie podobała mi się bezczelność z jaką Legia traktuje swoich kibiców w kwestii ustalanie cen za bilety. Radykalna podwyżka dla której trudno znaleźć było racjonalne uzasadnienie uznana została przeze mnie za działanie monopolisty dyktującego warunki skazanym na niego klientom. Ilość atrakcyjnych meczów rozgrywanych przy Łazienkowskiej na wiosnę mnie jednak złamała i kilka dni temu karnet kupiłem. Nie zmieniłem jednak zdania, że Legia to cholerny monopol.

Kupując karnet zostałem miło zaskoczony możliwością zapłaty kartą płatniczą. Zaskoczony byłem także miłą panią obsługującą „interesantów”. Bo właśnie jak intresant poczułem się, gdy w imieniu kolegów poprosiłem o przebukowanie ich całorocznych karnetów. Okazało się, że niemożliwa jest zmiana miejsca zarezerwowanego całosezonowym karnetem na inne miejsce które było zajęte na jesieni, ale jest już wolne na wiosnę. Koniec, kropka. System tego nie przyjmie i nie poradzi na to nawet szef zajmujący się biletami. A co dopiero pani „ja tu tylko sprzedaję”.

Przez cały czas przebukowywania karnetów miałem odczucie, że sprawa wisi na szali dobrych i złych chęci sprzedawczyni. Starałem się zrobić wszystko, żeby emocje pani od karnetów były pozytywne. Było coraz ciężej, bo za plecami ustawiała się powoli kolejka chętnych. W końcu zrezygnowałem.

Zrezygnowałem z rzeczy, która na zdrowy rozum nie powinna sprawiać problemu. Na zdrowy rozum, nie znaczy w rzeczywistości. Jej realizację uniemożliwiły formalności. Ostatni raz czułem się podobnie w urzędzie przyjmującym wnioski o wymianę dowodu. Moje zdjęcie zostało odrzucone, bo nie było na nim wystarczająco dobrze widać lewego ucha.

Zmienia się zarząd SKLW. Może pod przewodnictem nowego, zamiast przepychać się z klubem o dozwolone na flagach treści, stowarzyszenie zajmie się bardziej „:prozaicznymi” sprawami.  

Umieść na Twitterze 

Wisła przegrupowywuje siły przed eliminacjami do przyszłej edycji Ligi Mistrzów. Przewaga jaką krakowski klub ma nad resztą drużyn powoduje, że nadchodząca runda Orange Ekstraklasy będzie walką o wicemistrzostwo kraju. Przypuszczam, że walką bardzo emocjonującą.

Doścignięcie mocniejszej Wisły (zakładając nawet mało prawdopodobną sytuację, że wszystkie jej transfery okażą się niewypałami) może pojawiać się w głowach skrajnie optymistycznych kibiców. Od zarządu oczekiwałbym jednak twardego stąpania po ziemi. Nie razi mnie wobec tego to, co napisał Czarek Kucharski twierdząc, że w klubie z Łazienkowskiej odpuszczono już walkę o tytuł. Wolę walkę o wicemistrzostwo, która będzie trwała do ostatniej kolejki, niż rozczarowanie po nieudanym wyścigu miesiąc przed końcem rozgrywek. I nie jest to minimalizm. Jeśli w walce o wicemistrzostwo uda się zbliżyć do Wisły – tym lepiej dla wszystkich.

Martwi mnie tylko trochę ostatnia wypowiedź Trzeciaka. Jeśli Legia nie ma pieniędzy na transfery, to za pół roku, gdy trzeba będzie wykupywać na przykład Gizę, będzie je miała chyba tylko ze sprzedaży zawodników. Nie wróży to dobrze, bo oznacza letnie roszady w, które raczej składu nie wzmocnią. Jeśli Trzeciak rzeczywiście nie ma pieniędzy, to wszystko wskazuje na to, że kibice Legii znowu obejrzą fazę grupową Pucharu UEFA jedynie w telewizji.

No, chyba, że wybiorą się na Reymonta;)

Umieść na Twitterze 

Wiosenna aura, sobotnie przedpołudnie i pierwszy w tym roku mecz Legii w Warszawie. Znicz Pruszków nie jest superatrakcyjnym przeciwnikiem, ale we wspomnianym wcześniej kontekście nawet sparing z drugoligowcem powoduje, że na mecz chce się iść każdemu legioniście. Większość jednak będzie musiała poczekać do pierwszej kolejki nowej rundy, ponieważ klub postanowił, że mecz obejrzy garstka kibiców. Choć na Łazienkowskiej sporo zmienia się na lepsze, to wciąż, jeśli pojawia się ku temu okazja, szefowie Legii strzelają sobie w stopę.  Tym razem także chętnie skorzystali z okazji. 

Z własnego doświadczenia wiem, że możliwość sprawdzenia jak organizacja radzi sobie przed startem jest marzeniem wielu szefów. Także w sporcie. Sparing tuż przed sezonem to dla sztabu trenerskiego doskonała okazja poprawienia ostatnich niedoróbek z okresu przygotowawczego. Niestety, w Legii wydają się dostrzegać takie korzyści tylko szefowie sztabu szkoleniowego. Dział marketingu stres-testu przeprowadzać nie musi. A szkoda, bo przecież taki spraring to także dla nich doskonała okazja sprawdzenia, czy wszystko działa jak należy,  czy ewentualnego sprawdzenia jak mogą przyjąć się innowacje.

Nawet pomijając możliwość testowania przygotowań do sezonu, sparing ma ogromny potencjał biznesowy. Akcja promocyjna skierowana do lojalnych, lub nowych klientów, rzadko kiedy może mieć tak sprzyjające okoliczności. Eventy przeprowadzone w zeszłym roku, były całkiem udanym przedsięwzięciem. Szczególnym sukcesem był “dzień otwarty” na Łazienkowskiej. Czy nie warto byłoby nawiązać do zeszłorocznego sukcesu, dodając sparing jako gwóźdź programu? A gdyby połączyć to z promocją sprzedaży karnetów? A gdyby potraktować sparing jako prezent dla wyzyskiwanych do cna posiadaczy karnetów? Szkoda, że idealna okazja by z meczu Legii zrobić, choć raz, rodzinne wydarzenie, przeszła niezauważona. .

Powodem, dla którego nie zorganizowano sparingu jest, sądząc po tłumaczeniu Biura Prasowego Legii, Ustawa o Bezpieczeństwie Imprez Masowych. Bulszit. Chodzi o kasę. Koszty ochrony, zezwolenia i inne sprawy organizacyjne kosztują, ale przecież nikt nie powiedział, że na sparingu nie można zarobić. Oczywiście klub nie powie tego wprost, bo oznaczałoby to przyznanie się do braku pomysłu na wydarzenie.  Zamiast tego lepiej zamydlić oczy lakonicznym tłumaczeniem.  Obawiam się, że „wyjście naprzeciw oczekiwaniom kibiców” skończy się jeszcze większą frustracją i niechęcią kibiców do obecnego zarządu. Trzymając się prawa należy być pewnym oraz biorąc pod uwagę kompletnie idiotyczny plan dystrybucji wejściówek, prawdopodobieństwo, że będą tacy, którzy odejdą spod bramy z kwitkiem, jest bliskie pewności. Spowoduje to jeszcze większą wściekłość. Kto wie, czy Zarząd nie wyciągnie wniosków, że sparingi w Warszawie to zło konieczne. O ile oczywiście już tak nie uważa.

Sparing ze Zniczem jest smutnym przykładem na to, że sporo jeszcze musi w Wiśle wody przepłynąć, nim Legia zacznie być normalnym klubem. Normalnym, czyli traktującym swoich klientów jak ludzi, a nie jak bezrozumny motłoch.  Jeśli nie można było zrobić z tego meczu interesującego wydarzenia, wypadałoby chociaż nie prowokować kibiców mydleniem im oczu.  Szczera informacja “Nie potrafimy tego zrobić teraz tak jak byśmy chcieli, ale uczymy się i zrobimy wszystko, by następnym pozytywnie Was zaskoczyć” nie spowodowałaby zapewne zmiany nastawienia do Zarządu, ale przynajmniej nie naraziła klubu na śmieszność. Może nawet prezes Miklas mógłby przemówić ludzkim głosem.

Umieść na Twitterze 

Nie lubię komentować plotek, ale w tym przypadku nie mogę się powstrzymać. Od samego poczatku byłem przeciwnikiem sprowadzenia na Łazienkowską gracza, który w wieku 17 lat miał opinię uzależnionego od hazardu lesera zachowującego się na boisku dokładnie tak, jak poza nim – bezmyślnie. Uważałem, że inwestycja w takiego zawodnika, to pieniądze wyrzucone w błoto (albo raczej w komplenie nieprzystosowany do profesjonalnej piłki umysł).  Jutro być może odszczekam tę nietrafioną inwestycję.  Ktoś chce za duże pieniądze Grosickiego z Legii wykupić.

Trzeciak musi mieć mocne nerwy przeczekując ofertę Sionu. Co najmniej takie, jakie ma sprzedawca próbujący wcisnąć amatorowi szybkości piękny sportowy samochód z zajeżdżonym silnikiem. Porównanie nieprzypadkowe, nie tylko ze względu na boiskową ksywę zawodnika. Także dlatego, że jest to piłkarz, którego kariera to – sorry za porównanie – ruletka. Szczególnie w Polsce, gdzie codziennie gonią go demony przeszłości i twarze wierzycieli. Grosicki wpadł w nałóg tak głęboko, że wyjście z niego bez kolejnych nawrotów, z całą sympatią dla tego chłopaka, jest niemożliwe. A kolejnej szansy Legia dać by już mu nie mogła.

Dlatego sprzedaż Grosickiego byłaby majstersztykiem. Legia pozbyłaby się swojego największego problemu od czasów młodego Dziekanowskiego a Opel uciekłby od swoich polskich problemów do spokojnej Szwajcarii i miałby szansę postawić swoje życie na nogi. Za wszystko zapłaciłaby FC Sion. I to zapłacił dużo. Jeśli naprawdę doszłoby do tego transferu, Trzeciak powinien wysłać Beenhakkerowi duże pudełko Cohiba Behike. I nigdy, ale to nigdy więcej nie korzystać z usług menadżera, który polecił mu Grosickiego.

W całej tej sytuacji nie można pominąć reakcji kibiców, którą najlepiej oddają komentarze pod wiadomością o zapowiadanym transferze. Nie można określić tego inaczej jak histeria. I to nie histeria po stracie idola, ale antyajtiajowa wściekłość przypominająca histertyczny atak. W atakach na Trzeciaka i Legię nie ma nawet próby oceny rzeczywistości. A przecież, jeśli rzeczywistość jest za trudna, można się posiłkować jej uproszczoną symulacją. Każdy, kto przez chwilę grał w ceema wie, że oferta dla trzeciego prawego pomocnika, to ZAWSZE oferta dobra.

Trzymam kciuki za Grosickiego w Sionie.

Umieść na Twitterze 

Swoją ostatnią notkę poświeciłem Ruchowi Chorzów. Chciałbym do niej wrócić. Napisałem o braku jakiejkolwiek strategii marketingowej klubu piłkarskiego, który zamierza (?) jako pierwszy w Polsce wejść na giełdę (wskazywanie na Real Madryt jest dla mnie mydleniem oczu, a nie jakąkolwiek propozycją).

Biorąc pod uwagę, że Ruch ma pod nosem odradzającego się Górnika, a trochę dalej na południe marketingowego, jak na polskie warunki, giganta w postaci Wisły Kraków nie widzę możliwości, by gdzieś poza Śląskiem Ruch zdobył wielką popularność. Czerpanie z filozofii Realu, czy jakiejkolwiek innej globalnej marki jest totalnie chybione.

Na krajowym rynku marka Ruch jest o wiele słabsza niż takie „tuzy” jak Widzew czy Śląsk Wrocław. Dystans do czołowych marek, jest co najmniej taki jak między Legią a Liverpoolem. Żeby osiągnąć ich pozycje, Ruch musiałby dominować w lidze przez kilka lat i skupiać uwagę kibiców właściwie tylko na sobie. Mniej więcej tak, jak robi to od kilku lat Wisła. Taki scenariusz byłby możliwy chyba tylko w przypadku udowodnienia wszystkim poza Ruchem klubom zarzutów korupcyjnych.

Jeśli nie ma sensu walczyć o rynek krajowy, należy skupić się na własnym regionie. Śląsk wydaje się mieć ogromny potencjał. Wyedukowana piłkarsko społeczność, duże zagęszczenie potencjalnych kibiców, silne przywiązanie do lokalnej tradycji i, najważniejsze, ogromne pragnienie sukcesu, także piłkarskiego. Już za chwilę piłkarski sukces Śląskowi może dać Górnik Zabrze. Tylko czy Ślązacy będą dumni z drużyny z Zabrza? Czy sukces sportowy Górnika spowoduje, że stanie się on na Śląsku lubiany? Wątpię.

Górnik aspiruje do najwyższych laurów. Wymusza to oderwanie się od śląskich korzeni. O jego sile będą stanowili piłkarze zza granicy i z całej Polski. Z marketingowego punktu widzenia Górnik jest skazany na porażkę, bo jeśli chce szybko osiągać sukcesy sportowe, musi przestać być śląski. Będzie co najwyżej dumą Zabrza. Reszta Śląska będzie go nienawidzić.

Ruch mógłby być, w opozycji do Górnika, prawdziwym śląskim klubem.

Co zrobić, żeby się nim stać? Ponosząc wszelkie tego konsekwencje skojarzyć Ruch ze Śląskiem. Przede wszystkim oprzeć się na piłkarzach z regionu. W licytacji o „śląskość” każdą stawkę przebije kadra składająca się wyłącznie z ludzi urodzonych na Śląsku. Co jeszcze? Oficjalna dwujęzyczność – pokazanie, że śląska gwara to coś, z czego Ruch jest dumny. Przyciągnięcie na trybuny żyjących symboli Śląska (a niech to będzie nawet Anna Guzik). Pielęgnowanie w klubie pracowitości, uczciwości, poszanowania tradycji. Autentyczne przyjęcie i ożywienie prawdziwych śląskich wartości.

W takim kontekście nawet mimo nie najlepszej gry czy braku wielkich sukcesów Ruch mógłby liczyć na wysoką, stabilną popularność. A to podstawa w budowaniu silnej, lokalnej marki. Która z lokalnych firm, nie chciałby ogrzać się w ciepłym śląskim blasku? Który z polityków walczących o głosy Ślązaków nie chciałby pokazać się przy Cichej obiecując (i realizując) solidne wsparcie klubu po wygranych wyborach. Jeśli dodatkowo pojawiłby się sukces, byłby to sukces na solidnych podstawach. Ludzie w Radzionkowie , Tychach czy Jastrzębiu identyfikowaliby się nie tylko z ulotnym sukcesem, ale z trwałym symbolem swojego regionu. Nawet jeśli na codzień kibicowaliby GKS-owi czy innemu Ruchowi.

Pani Prezes, nie sądzę, żeby Chorzów potrzebował drugiego Parku Kultury. Jestem za to przekonany, że cały Śląsk potrzebuje swojego Athletic Bilbao.

Umieść na Twitterze 

Szlifując notkę o kibicach Liverpoolu, chcących przejąć własny klub odbiłem trochę w polskie warunki i wpadłem na Ruch Chorzów. A, że sytuacja w Liverpoolu jest jak na razie nieprzewidywalna, skupię się na polskim, stabilnym rynku.

Jakiś miesiąc temu gruchnęła wiadomość, że Niebiescy jako pierwszu polski klub piłkarski wejdą na giełdę. Co więcej, nie tylko gruchnęła, ale i przelała się od Pulsu Biznesu począwszy na TVP3 skończywszy. Oczywiście nie mam złudzeń, że media z równie wielką uwagą będą śledziły „postępy” Ruchu na giełdzie. Biorąc jednak pod uwagę, że chodzi o klub, który jeszcze pół roku temu przez kilka dni nie miał licencji na grę w Ekstraklasie, można niestety spodziewać się, że za jakiś czas znowu będzie głośno o Ruchu. Niekoniecznie w dobrym świetle.

Rynek New Connect, na który wchodzi klub z Chorzowa, to mieszanka spekulacyjnych twardzieli, wizjonerów bez alternatywy i szaleńców opętanych żądzą zysku. W teorii, podstawowym założeniem tego rynku jest możliwość doinwestowania spółki, która poza dobrym pomysłem ma niewiele. Biorąc pod uwagę, że Ruch nie ma obecnie nic poza trenerem Radolskym, spójrzmy na pomysł jaki na Ruch mają jego obecni szefowie:

- Chcemy się rozwijać i promować Ruch jako silną markę, a potem wykorzystać to komercyjnie poprzez wpływy z biletów, sprzedaż klubowych gadżetów i praw do transmisji. Wzorujemy się m.in. na Realu Madryt, który należy do najbardziej zorientowanych marketingowo firm branży piłkarskiej na świecie. Za kilka lat chcielibyśmy, by Ruch z klubu piłkarskiego przeistoczył się w firmę z branży rozrywkowo-medialnej – tłumaczy w “PB” prezes klubu Katarzyna Sobstyl.

Rozbudowana zostanie lokalna sieć sklepików z klubowymi pamiątkami, a także zbudowany sklep internetowy z prawdziwego zdarzenia.

Pierwsza emisja akcji zostanie skierowana do wąskiego grona. Podejrzewam, że jest ono równie wąskie jak grono obecnych udziałowców. Krótko mówiąc, obecni właściciele Ruchu przeleją pieniądze z kieszeni do kieszeni, a dzięki temu Niebiescy staną się wkrótce polskim Realem. To oczywiście wersja optymistyczna.

Wersja pesymistyczna jest niestety bardziej prawdziwa. Marka „Ruch” istnieje tylko w odniesieniu do dystrybutora prasy. W Polsce poza reprezentacjami nie udało się wykreować żadnej silnej marki klubu sportowego. Wisła Kraków, która jest postrzegana jako marka najsilniejsza, nie została wykreowana w oparciu o działania marketingowe, ale o wiele lat sukcesów, szczególnie wyraźnych na tle polskiej ligowej szarzyzny. Ruch musiałby zwiększyć swój budżet kilkunastokrotnie, by rywalizować o ligowe sukcesy z Wisłą, Legią czy Lechem. A przykłady Zagłębia Lubin, czy Bełchatowa pokazują, że nawet dysponując wielkim jak na polskie warunki budżetem, nie ma żadnej pewności stałego sukcesu.

Nie wiem na co przeznaczone zostaną środki z emisji, ale biorąc pod uwagę nieciekawą sytuację klubu, raczej zostaną przejedzone. Nie wiem na ile nowi/starzy inwestorzy będą chętni do dofinasowywania klubu, który nie jest w stanie obiecać zysków w najbliższym czasie. Podejrzewam, że jedynym sensownym wyjaśnieniem całej sytuacji jest dość klarowne, ale z drugiej strony ryzykanckie umożliwienie pozyskiwania dochodów z emisji nowych akcji. Tylko kto będzie chciał kupić akcje klubu bez przyszłości?

Trudno malować przyszłość Ruchu w jasnych barwach, gdy przyjrzy się, jak widzą ją jej właściciele. Zupełnym absurdem wydaje mi się stawianie Realu Madryt za marketingowy wzór do naśladowania. Jeśli nie jest to PR-owa zagrywka (przecież wszyscy znają Real Madryt), to jest do dowód na bardzo słabą orientację pani prezes Sobstyl w sferze marketingu. Real Madryt to dla Ruchu od początku do końca inna rzeczywistość. Nie chodzi nawet o konkretne rozwiązania, czy strategie marketingową. Idea klubu jakim jest Real Madryt, klubu od zawsze globalnego, stanowiącego element dumy narodowej, uwikłanego w politykę i wreszcie będącego współwłasnością setek tysięcy ludzi przystaje do idei Ruchu Chorzów, mniej więcej tak jak idea General Motors przystaje do idei warsztatu wulkanizacji opon.

Radziłbym szukać wzorów raczej w Bilbao, ale przede wszystkim radziłbym zastanowić się czy warto zastawiać zasłużony klub pod zupełnie niepewną przyszłość.    

Umieść na Twitterze