Blogiem z Krytej

Kreowanie informacji to dla agentów piłkarzy jedno z podstawowych narzędzi budowaniu wartości zawodników, dla których pracują. Nie znam niestety nazwiska agenta Żewłakowa, ale trzeba przyznać, że ciężko haruje tej zimy.

Informacja o zainteresowaniu Legii byłym reprezentatem Legii pojawiła się mniej więcej tydzień temu w Super Expressie. Artykuł zestawiał informacje o nadchodzącej „wolności” Żewłakowa z filozofią transferową Legii zaprezentowaną kiedyś przez Trzeciaka (niestety nie potrafiłem wyguglać tej wypowiedzi w oryginale). To jednak, że Żewłakow jest napastnikiem z Warszawy, a Legia takich poszukuje (?) to jednak za mało, by kibice wywarli presję na pionie sportowym Legii. Rolę katalizatora spełnił Maciej Skorża.

Gdyby informacja pojawiła się na parsimonach byłaby klasyczną plotką. Nie byłą nią tylko dlatego, że pojawiła się od razu w mediach. Jednak ma inną cechę plotki,  rozsiewa się, obrastając w nowe, sensacyjne treści. „Dziennik” podkręcił ją dodając wielką chęć Żewłakowa na grę w stołecznym klubie. Newsa podają zaraz inne dzienniki, portale i nieoficjalne strony kibiców Legii. Rozpoczyna się gorąca dyskusja nad sensownością Żewłakowa na Łazienkowkiej, połączona z psioczeniem na managerów Legii i chęcią odegrania się na Wiśle za transfery Kałużnego i Dudki. Napastnik, przy którego skuteczności  Piotr Włodarczyk wyrasta na maszynkę do strzelania goli, jest przez moment na ustach większości kibiców Legii. Z powodu jednego artykułu.

Plotka ciągle żyje. W „Przeglądzie Sportowym” pojawiła się notka, że Trzeciak nawiązał kontakt z (jeszcze?) zawodnikiem Genk. Biorąc pod uwagę poziom nadintepretacji w całej tej historii, można przypuszczać, że dyrektor sportowy Legii odebrał telefon od agenta zawodnika. Może nawet przez przypadek.

Umieść na Twitterze 

Zbigniew Boniek to klasyczny przykład wielkiego piłkarza, który pogubił się po zakończeniu kariery zawodniczej. U szczytu sławy, jego partnerem był Michel Platini. Obecnie Francuz dokonuje rewolucyjnych zmian w UEFA, a Boniek własną naiwnością dowodzi niewinności w aferze korupcyjnej.

W kontekście innych jego wypowiedzi można zastanawiać się, czy ta naiwność jest wrodzona, czy tylko wyuczona. Boniek z jednej strony twierdzi, że nie wiedział, iż jego Widzew Wojciech Szymański kupował mecze, mimo tego, że był faktycznym prezesem tego klubu. Z drugiej strony oskarża szefa Wydziału Dyscypliny o podejmowanie radykalnych decyzji w oparciu o sympatie klubowe.

Przyjmijmy, że Boniek nie wiedział, że jego partner biznesowy i współwłaściciel klubu zarazem, łamie prawo kupując mecze. Zakładając uczciwość “Murzyna”, nie sposób nie dojść do wniosku, że w piłkarskim biznesie działa z naiwnością trzylatka. Szymański  kupował mecze jeszcze zanim zaczął przygodę z Widzewem. Czy Zibi naprawdę nie miał powodów by podejrzewać, że wspaniała forma drużyny z Nowego Dworu nie była efektem doskonałych metod treningowych ówczesnego coacha Świtu, Janusza Wójcika? Czy zaproszenie do wspólnego biznesu osoby zamieszanej w skandale korupcyjne to jeszcze  naiwność?

Nie wiem czy ciągle naiwnością można nazywać za to słowa Bońka o Michale Tomczaku. Jak wielka musiałaby być antypatia Tomczaka do Widzewa, żeby przy pierwszej nadarzającej się okazji degradować ten klub do niższej ligi? Jak wielką obsesję musiałaby skrywać kamienna twarz szefa Wydziału Dyscypliny. Aż boję się pomyśleć.

Gdyby Boniek wierzył w to co mówi, jego naiwność byłaby kompromitująca. Istnieje jednak inna możliwość. Boniek bezwzględnie próbuje obrócić każdą sytuację na swoją korzyść, nie martwiąc się o konsekwencje swoich słów i działań. A to nie byłoby dla niego dobrym znakiem. Wszyscy oskarżeni w aferze korupcyjnej to wyjątkowi cynicy.

Umieść na Twitterze 

Przepraszam, ale będę nudny. Od ostatniego wpisu wydarzyło się tyle, że mógłbym zrobić pierdyliard notek, a ja znowu skupię się na zamrożonym konflikcie kibice-KP. Wpadłem na dość prosty ale jakże oryginalny (ach, ta skromność) pomysł, który mógłby cały ów konflikt postawić na głowie. Wyobraźmy sobie co by było, gdyby Leszek Miklas zapisał się do Stowarzyszenia Kibiców Legii Warszawa? Ciekawe, prawda? W sam raz do rozgrzania głów w sytuacji zupełnej bierności na rynku transferowym;)

Formalnie nie widzę przeszkód. Co prawda, to zarząd stowarzyszenia decyduje o przyznaniu kandydatowi statusu członka, ale nie jestem w stanie wyobrazić sobie, że przy odpowiednim nagłośnieniu faktu złożenia przez Miklasa deklaracji członkowskiej, Bosman i spółka mówią „Nie”. Konflikt interesów? Przecież praca w KP nie wyklucza bycia kibicem Legii, tak jak członkostwo w SKLW nie wyklucza pracy w KP Legia. Długa lista działań prezesa na niekorzyść SKLW? OK, ale bardziej już ręki w stronę stowarzyszenia wyciągnąć nie można.

Koszmar LTM-a? Chyba tak. Wyobraźmy sobie Miklasa na spotkaniach SKLW. Jako szeregowego członka. Taki członek ma prawo być na każdym zebraniu stowarzyszenia, ma prawo zadawać każde pytania i ma prawo oczekiwać od zarządu odpowiedzi na te pytania. Ma prawo kontroli władz organizacji. Z drugiej strony, nie można oczekiwać od niego, by zdradzał klubowe poufności. Jego odpowiedzialność jest znikoma. Jak szeregowego członka.

Pójdźmy dalej. Członek zwyczajny ma bierne i czynne prawo wyborcze. Prezes KP korzysta i z tych praw. Startuje do władz stowarzyszenia. Znienawidzony przez LTM-owców prezes Leszek Miklas kandydatem na prezesa SKLW? Co za wspaniały powód do złożenia przez  wszystkich „internetowych napinaczy” deklaracji członkowskich. Wreszcie, w ten symboliczny sposób mogliby „powiedzieć prosto w twarz” szefom legijnego ruchu kibicowskiego co o nich myślą. No, nie do końca prosto w twarz, raczej na kartce wyborczej.

Jeszcze podczas wieczora wyborczego;) klub oficjalnie uznaje SKLW za przedstawicielstwo kibiców Legii. Zwolennikom ustępującego prezesa pozostają dwa wyjścia – uznanie nowych władz, albo założenie nowej organizacji. To drugie rozwiązanie jest jednak mniej prawdopodobne. Kogo obchodzi organizacja, która nie jest w stanie załatwić biletów na wyjazd?

Dobra, obudźmy się z tego supportial fiction.  

Umieść na Twitterze