Blogiem z Krytej

Potencjał finansowy Legii podobno wzrasta, ale owa pozytywna zdać by się mogło tendencja jakoś nie chce znaleźć odzwierciedlenia w budżecie transferowym naszego klubu.
Problem wygląda na poważniejszy niż wielu kibiców uważa – mimo posiadania 30-tysięcznego stadionu, mimo niezłych występów w Lidze Europy, mimo z pompą podpisywanych sponsorskich umów, nadal balansujemy niebezpiecznie blisko granicy finansowej niepewności.

Na szczęście o tym, że pieniądze szczęścia nie dają przekonywały nas skutecznie dwie ostatnie przerwy międzysezonowe. Przed sezonem 2010/11 udało nam się przy pomocy całkiem pokaźnych środków zaliczyć bodaj najbardziej kompromitującą kampanię transferową w historii klubu, natomiast przed sezonem 2011/12 okazało się, ze można dokonać najpoważniejszych od lat wzmocnień drużyny, nie przeprowadzając żadnych transferów gotówkowych.

Logiczne zatem, że klubowi decydenci chętniej zerkają obecnie ku tej metodzie, która okazała się tańsza i skuteczniejsza, natomiast przestrzegam, że niedobrze byłoby przywiązywać się do myśli, że zawsze będziemy mieli tyle pecha przy transferach co latem 2010 i zawsze tyle szczęścia przy podpisywaniu kontraktów co latem 2011.

Upływające kolejne dni bez transferu przyjmuję z pełnym spokojem, ale i ze świadomością tego, że wiosna może być dla nas cięższa niż jesień.

W ligowej czołówce zapowiada się duży ścisk. Do Śląska tracimy 4 punkty i w dość niefortunnym terminie zagramy mecz we Wrocławiu. Lech i Wisła wiosną będą wiosną znacznie lepsze niż jesienią – bo gorzej chyba u nich już po prostu być nie może. My natomiast jesienią pojechaliśmy tuż przy bandzie. Cudów dokonywał Kuciak, zdumiewające przebudzenie zaliczył Rybus, Żewłakow i Ljuboja byli niezawodni, mimo trzydziestu kilku wiosen na karku. Jest u nas parę elementów, które mogą się ‘posypać’.

Przede wszystkim nadal brak nam jakości w ataku pozycyjnym. Mam nadzieję, że istnieje jakiś perspektywiczny plan rozwiązania tego problemu, chociaż kiedy dowiedziałem się, że trener Skorża uważa, że brakuje nam zawodnika do kontr, to… zaniemówiłem ze zdumienia.

Nie mamy zawodnika, który potrafiły rządzić w pobliżu pola karnego przeciwnika, który potrafiłby przetrzymać tam piłkę, postraszyć uderzeniem z daleka.
Teoretycznie jest to pozycja Radovića, ale Rado zbyt często wchodzi w pierwszą linię w miejsce zbiegającego na skrzydło Ljuboji, a jego rola w rozegraniu ogranicza się wówczas do nerwowego nagabywania oddalonych o kilkadziesiąt metrów kolegów, by jak najszybciej rzucili ku niemu długą piłkę. Nie tędy droga.

Może Wolski mógłby zapełnić tę lukę – ale czy już teraz byłby na to gotów, jest to kwestia mimo wszystko dyskusyjna.

Muszę przyznać, że jeden, jedyny, ale celny, przemyślany, ’soczysty’ transfer na pozycję ofensywnego pomocnika ogromnie poprawiłby mi humor przed wiosną.

Umieść na Twitterze 

Odnotowywanie rozmaitych dziwacznych ‘rekordów’ i obudowywanie ich wyszukanymi zdaniami jest w mojej ocenie jednym z najbardziej irytujących sposobów pozyskiwania przez dziennikarzy tzw. ‘contentu’.

Kolejne minuty bez bramki odliczane Kuciakowi doprowadzały mnie do szewskiej niemalże pasji, której apogeum nastąpiło dziś po bramce zdobytej przez Korzyma, kiedy to Cezary Olbrycht, którego dotąd uważałem za zupełnie sensownego komentatora, natychmiast w uniesieniu zaczął coś – pardon – pieprzyć o tym, że Kuciakowi nie było dane przejść do historii – zupełnie jakby było to w kontekście dzisiejszego meczu zagadnienie numer jeden.

Rzeczywiście – wydarzenie jak jasna cholera. Nie ma co.

Nawiasem mówiąc, w kwestii pędu ku rekordom nasi futboliści działają w sposób wszechstronny. Obok imponującej passy bez straconego gola, w ostatnich tygodniach intensywnie pracujemy także nad śrubowaniem ilości minut bez zdobytej bramki w ligowym meczu na wyjeździe (właśnie przekroczyliśmy minut 315), ambitnie walczymy również o korzystny rezultat w osobliwej klasyfikacji nieudanych ataków na pozycję lidera ligowej tabeli (tym razem mieliśmy do czynienia bodaj już z czwartą kolejną takową).

Legia dziś przegrała z… samą sobą.

Nie, w odróżnieniu od niektórych piszących tutaj moich szanownych współkomentatorów, nie uważam, że zabrakło nam determinacji czy woli odniesienia zwycięstwa.
Po prostu najzupełniej zasłużenie – wręcz bezdyskusyjnie – przegraliśmy z drużyną, która zagrała ‘nasz’ futbol. Agresywny, twardy, konsekwentny taktycznie. Pokonał nas własny cień.

Niezbyt to elegancko cytować samego siebie, ale może lepsze to niż ciągłe powtórzenia. Dwa miesiące temu pisałem tak (za co zresztą zostałem tutaj przez niektórych skrytykowany):
“Brak kreatywnej jakości w prowadzeniu ataku pozycyjnego musimy kompensować agresją, bieganiem po całym boisku i stałą koncentracją w grze defensywnej. Możliwe raz, drugi, trzeci, piąty – ale kiedy tylko na chwilę się zatrzymamy, będziemy przegrywać – jak ze Śląskiem, Podbeskidziem i Polonią.”

Na to, żeby z regularną lekkością bić twarde, waleczne, dobrze ustawione ligowe drużyny, Legii obecnie brakuje nie przysłowiowych ‘jaj’, nie fizycznej mocy, ale zwyczajnie – zdecydowanie wyższych piłkarskich umiejętności.
Przy czym pod tym względem jest zresztą i tak zdecydowanie lepiej niż spodziewałem się w momencie, gdy pisałem tamte słowa.

Nie zawsze będziemy silniejsi, nie zawsze będziemy szybsi, nie zawsze będziemy lepiej skoncentrowani od przeciwnika. Kto wymaga w tym obszarze stuprocentowej skuteczności od Legii (czy dowolnej innej drużyny) – niestety nie ma większego pojęcia o futbolu, czy wręcz w ogóle sporcie.

Czasem trzeba przegrać – i porażkę tę zaakceptować. Gratuluję Koronie.

Umieść na Twitterze 

Znakomitą tradycją tego bloga, zapoczątkowaną przez jego twórcę, oryginalnego Blogera z Krytej, jest skupianie się na tych aspektach futbolowego światka, które wykraczają poza 90 minut kopania skóry na zielonej murawie.

Idąc pod prąd pisanych na gorąco medialnych i kibicowskich reakcji, po meczu z Lechią Gdańsk można byłoby zawiesić oko na kilku ciekawostkach – chociażby takich jak jakość stadionowego nagłośnienia przywołująca chwytające za serce wspomnienia z czasów popadającego w ruinę Estadio WP, jak wzorowany najprawdopodobniej na obyczajach powszechnych w mniejszych ośrodkach miejskich optymizm, z jakim ‘biały sektor’ usiłował w pewnym momencie poderwać cały stadion do potraktowania klubu z Gdańska klasycznym staropolskim epitetem, czy wreszcie jak autentyczna frajda, którą sprawia widok trzech lub nawet czterech pokoleń połączonych wspólnym mianownikiem w postaci szalów Legii, spotykających się po meczu w tym samym tramwaju podążającym w stronę Mokotowa.

Jednak mimo silnej pokusy rozwinięcia powyższych ‘zajawek’, przyznam, że dla mnie najważniejszy był tym razem element czysto piłkarski – konkretnie ten, o którym często powtarza się, że jest solą futbolu.

Zdarzają się mecze, które zapamiętuje się dzięki jakiejś wyjątkowej urody bramce. Czy ktoś pamięta 3:0 z Siarką Tarnobrzeg z 1996 roku? Ja pamiętam doskonale – przede wszystkim dzięki żonglerce, jaką w polu karnym Siarki popisał się wtedy Cezary Kucharski, który zwieńczył następnie całą zabawę perfekcyjnym uderzeniem do siatki. Kto chciałby pamiętać mecz z ŁKS-em z fatalnego sezonu 1997/98? Bez wątpienia ten, który widział fenomenalną, podręcznikową wręcz przewrotkę Kennetha Zeigbo. 3:0 nad Wisłą musi cieszyć zawsze, ale zwycięstwo w takim rozmiarze odniesione wiosną 2002 roku w zupełnie pozbawionym rangi Pucharze Ligi być może nie utkwiłoby w pamięci aż tak trwale, gdyby nie mistrzowski wolej Tomasza Sokołowskiego, który dał nam wówczas prowadzenie 1:0.

Mecz z Lechią był przez Legię rozegrany po profesorsku.
Wygrany przy pełnej kontroli nad przebiegiem boiskowych wydarzeń, przy spokojnym regulowaniu tempa gry, przy widocznej pewności siebie całego zespołu. Spotkanie całkowicie bez historii.

Ale to co zrobił ten 19-latek z numerem 27 na plecach, pchnęło przeciętny ligowy pojedynek na nieco wyższą półkę. Z jakże imponującą młodzieńczą fantazją ten chłopak ośmieszył Lukę Vučko, jak nieprawdopodobnie trafił z mocą i precyzją strzału, który mógł przecież śmiało wylądować w trybunach, jak jego inny wolej kilka minut wcześniej. Niezwykła, niesamowita akcja. Piękno futbolu – czyste i radosne, że pozwolę sobie uderzyć w patetyczny ton

Dzięki Wolak.

Umieść na Twitterze 

Po dzisiejszym meczu przychodzą mi do głowy wnioski wyłącznie pozytywne:

1. Potrafimy uniknąć porażki w meczu, w którym jesteśmy drużyną wyraźnie od przeciwnika słabszą.

2. Bramki broni u nas facet, który jest w stanie ustrzec nas od przełknięcia szalenie gorzkiej pigułki fantastyczną interwencją wykonaną w ostatniej minucie prestiżowego boju.

3. Między innymi dzięki temu facetowi w lidze nikt nie potrafi strzelić nam bramki już w piątym kolejnym meczu.

4. Mamy w składzie młodych chłopaków, którzy wchodząc na boisko w końcowych fragmentach gry, nie odczuwają tremy, nie boją się wziąć na siebie odpowiedzialności i stanowią dla rywala realne zagrożenie.

5. Nawet pozostając w głębokiej defensywie, do której zmusił nas bojowo usposobiony rywal, jesteśmy w stanie wyprowadzić błyskawiczną kontrę i doprowadzić do stuprocentowej sytuacji pod bramką przeciwnika.

6. Nasz trener ma jaja, żeby przy stanie 0:0 na wyjeździe zmienić ustawienie zespołu na bardziej ofensywne oraz zdjąć z boiska największą gwiazdę zespołu, zastępując ją nieopierzonym małolatem.

7. Umiemy wkurzyć 30 tysięcy nieprzychylnych nam ludzi jednocześnie.

8. Lidera tabeli utrzymujemy w zasięgu jednego meczu – tego zaległego.

9. W czwartek gramy mecz znacznie ważniejszy od dzisiejszego i gramy go u siebie.

10. Po czwartkowym meczu możemy mieć okazję do świętowania.

Umieść na Twitterze 

W pierwszej chwili boleśnie zmroziła mnie konstatacja iż na zwycięstwo w Chorzowie czekaliśmy długie 10 lat. Szaleńczy pęd czasu jednokierunkową tak po ludzku jakoś szczególnie mnie nie cieszy, a 4:0 z sierpnia 2001 mam przecież jeszcze świeżutko w pamięci, podobnie jak i nagłówek “Przeglądu Sportowego” z następnego dnia, witający Legię ‘wśród żywych’ (jak wszyscy pamiętamy, zwycięstwo było poprzedzone porażkami w dwóch pierwszych kolejkach sezonu 2001/02). Porzuciwszy rozważania pseudo-egzystencjalne i przerzuciwszy się na futbol, doszedłem jednak do wniosku, że zwycięstwo w Chorzowie wypada przede wszystkim traktować jako wróżbę równie wyśmienitego zakończenia sezonu, jak to, które nastąpiło po poprzednim zdobyciu Cichej. Milczmy zatem na temat długości ‘międzyczasu’.

W poprzednim wpisie pozowałem na chłodnego malkontenta, który po lekkim, łatwym i przyjemnym zwycięstwie nad aktualnym mistrzem Polski, przekonywał czytelników, żeby nie bujali w obłokach, bo swoje jeszcze przegrać zdążymy, głównie z racji tego, że nasza drużyna w głowie musi być znacznie silniejsza niż jest w nogach, tymczasem osiągnięcie takiego stanu nie jest proste dla nikogo, a przy Łazienkowskiej jest to tradycyjnie zadanie skomplikowane ponadprzeciętnie.

Przebieg meczu w Chorzowie do zmiany opinii mnie nie skłonił, natomiast pozwolił kolejny raz w tym sezonie uwierzyć, że gdy ‘głowa’ i ‘duch’ zagrają jak trzeba, mogą one pchnąć Legię bardzo wysoko. Przy odpowiednim podejściu do meczu, przy należytej koncentracji, uwalnia się bowiem nasz potencjał szatańsko skutecznej neutralizacji atutów przeciwnika, którego siłę poznał już nie tylko turecki Gaziantepspor, ale z którym wreszcie zaczynają zapoznawać się rywale z lokalnego podwórka – jak choćby Wisła czy Ruch, dla których poważnym problemem było oddanie celnego strzału na naszą bramkę.

Jak zupełnie innym jesteśmy zespołem, jak kompletnie różni są nasi piłkarze od tych, których pamiętamy sprzed zaledwie kilku miesięcy.

Weźmy takiego Macieja Rybusa – delikatna chłopaczka (tak, nie waham się użyć tego sformułowania!), niepewnie schowanego na skrzydełku, który nagle jakimś sposobem przemienił się w prawdziwego mężczyznę, który ochoczo pokazuje się do gry, który z zaciekłym wyrazem twarzy podejmuje z rywalem walkę wręcz, jest od niego szybszy i odważniejszy. Metamorfoza Macieja Rybusa to wyśnione wzmocnienie naszej formacji ofensywnej.
Janusz Gol – czy to ten sam typ, który ślamazarnie czołgał się z boiska przy stanie 0:0 podczas meczu z Widzewem, który był wygwizdywany, typowany do miana kolejnej transferowej pomyłki Legii? Dziś to on dobija Wisłę, gnając przez całe boisko niczym Wilson Kipketer na finiszu drugiego okrążenia ‘osiemsetki’, dziś Gol jest w stanie dryblować między twardzielami z formacji defensywnej Ruchu Chorzów i wymieniać podręcznikową klepę z profesorem Ljuboją.
A Michał Żyro? Oskarżany o bezproduktywność, nieskuteczność i nieporadność, bierze doświadczonego obrońcę ‘na walizkę’ wzorem Mirosława Trzeciaka z drugiej połowy lat dziewięćdziesiątych i z chirurgiczną precyzją posyła skórę w pole karne rywala, asystując przy bezcennym trafieniu na 1:0!

Można oczywiście pisać jeszcze o Komorowskim, Jędrzejczyku, o Rado, o nowej jakości, jaką wniósł Kuciak – ale co jest ważne tak naprawdę?
Otóż ci piłkarze nie nabyli przecież nagle nowych, zaskakujących umiejętności w ramach jednostek treningowych aplikowanych przez Macieja Skorżę, z całym szacunkiem dla czysto szkoleniowych umiejętności naszego trenera. Oni maszerują w górę razem z zespołem.
Czują się pewniej, mając obok siebie niezniszczalnego psychicznie Michała Żewłakowa i bezpieczniej, wiedząc, że w każdym momencie mogą oddać piłkę permanentnie jej się domagającemu Ljuboji. Zwycięstwa dodają im wiary, uczą szacunku do samych siebie. Nie byłoby ich stać na niektóre zagrania, gdyby Legia nie była dziś znacznie mocniejszą drużyną niż w zeszłym sezonie. Przez niewiele ponad 12 miesięcy przeszliśmy naprawdę kolosalną drogę – od zbieraniny do… drużyny.

Oczywiście, nawet ta odmieniona Legia jest w stanie wytrącić sobie z rąk atuty, zapominając co jest jej rzeczywistą siłą, lekceważąc rywala. Oczywiście, nawet tej lepszej Legii zdarzy się trafić na mocniejszego przeciwnika, może wręcz nie zaistnieć na boisku. Tak, przegramy – jeszcze niejeden raz.

Ale widzę wreszcie w tym zespole coś, czego nie widziałem od bardzo dawna. Widzę zazębiające się koła ludzkiej maszynerii i obiecującą relację między umiejętnościami piłkarzy, a ich determinacją w dążeniu do celu.

Yes, you can! Panowie, wierzę w Was.

Umieść na Twitterze 

Mocnym dowodem przeciw tezie jakoby arogancja kibica Legii była wyłącznie przejawem irytującego dla reszty kraju nieuzasadnionego stołecznego zarozumialstwa jest analiza tak zwanych ‘klasyków’ polskiej ligi.
Kiedyś do miana ‘klasyków’ aspirowały mecze Legii z Górnikiem, potem Legii z Widzewem, następnie Legii z Wisłą, także Legii z Lechem.
Pomijając perspektywę pojedynczych rozgrywek, podczas których o mistrzostwie z powodzeniem decydować może pojedynek pomiędzy Zagłębiem Lubin, a GKS-em Bełchatów, nie ma w polskiej lidze starć równie mocno elektryzujących opinię publiczną, jak te, w których stałą równania jest obecność Legii.

Z racji permanentnej obecności w gronie ‘największych’ polskiej ligi, nasze doświadczenia z ‘klasykami’ obejmują pełny przekrój możliwych rozwiązań. W ‘klasykach’ mistrzostwa wygrywaliśmy i je traciliśmy. W zupełnie średnich z naszej perspektywy sezonach miażdżyliśmy wielkich rywali, prowokując samych siebie do rozważań pod tytułem ‘co by było gdyby’, a także fundowaliśmy podobne zagadki rywalom, ulegając im w sytuacji, gdy mistrzowska korona tkwiła już mocno na naszych skroniach.

Bywały ‘klasyki’, które w naszej polskiej skali urastały do rangi meczów wybitnych, komentowanych jeszcze długo po ich zakończeniu, prawdziwych starć gladiatorów boisk Ekstraklasy, które utwierdzały obserwatorów w przekonaniu, że nawet gdyby w danym sezonie przypadkiem zatriumfował w lidze ktoś inny, i tak nie będzie on w stanie wzbić się na poziom zastrzeżony dla tych największych.

Kibic potrzebuje takich meczów, potrzebuje święta i mobilizacji, potrzebuje starć, które są jak koronkowa bielizna zestawiona ze szlafrokiem i papciami

Nie zapomnę meczów takich jak choćby pojedynek Legii z Górnikiem w czerwcu 1989. Atak za atak, gol za gol! Dla nas Kosecki, dla nich Urban i Cyroń. Po 45 minutach przygrywamy 1:2. W drugiej połowie na bramkę ulokowaną ‘pod zegarem’ suną falowe ataki legionistów, wreszcie w dwie minuty Dziekanowski i Iwanicki wyprowadzają Legię na prowadzenie, którego nasi ludzie nie oddają już do końca. Ta sama Legia była wtedy w stanie rozbić w błyskotliwym finale PP Jagiellonię Białystok 5:2, a kilka miesięcy później stoczyć niezapomnianą batalię na Camp Nou. Mistrzem Polski tymczasem został… Ruch Chorzów, który w PKME został zdeklasowany przez CSKA Sofia, grające wówczas pod nazwą Sredec. Nie zapomnę także innego 3:2 – datowanej na 1. września 2002 wiktorii nad Wisła Kraków. To był ostatni mecz Legii, jaki oglądałem jeszcze bez obrączki na palcu Cóż to był za mecz, w którym mistrzowska Legia wolą walki Cezarego Kucharskiego i Jacka Zielińskiego zmogła szykującą się do srogiego rewanżu za przegrany sezon Wisłę. W tamtym meczu było wszystko! Któż mógł wówczas przewidzieć, że w następnej kolejce zaledwie zremisujemy w Ostrowcu z KSZO, potem nie będziemy umieli pokonać u siebie Odry Wodzisław, a koniec rozgrywek zaskoczy nas na czwartym miejscu.

Wczorajszy mecz Legii z Wisłą Kraków w moim prywatnym hall of fame nie zagości.

Podobnie jak nasz zacny Senator jestem ogromnie szczęśliwy z powodu pewnego zwycięstwa Legii i wzorem Garma, po tym jakże znakomitym dla nas tygodniu, przykleiłem sobie na twarz ‘banana’, niemniej jednak zbyt wielu powodów do zachwytu nad piłkarskimi elementami wczorajszego meczu nie dostrzegam.

Wisła jest w tym momencie… bardzo słaba.
Z zaledwie jednym obrońcą, którego nie wstyd pokazać nie tylko w Europie, ale już nawet w Polsce, z coraz starszym Sobolewskim, który mimo wszystko nadal jest sercem i płucami tej drużyny, z formacją ofensywną, która przez 90 minut gry jest w stanie stworzyć zaledwie pół dogodnej sytuacji strzeleckiej, Wisła nie miała prawa być dla nas godnym przeciwnikiem. Być może mogliśmy nawet wykorzystać ten moment i zrobić z Wisłą to, co – oczywiście biorąc poprawkę na strzelecki potencjał drużyn – w zeszłym sezonie PSV zrobiło z Feyenoordem, a Barcelona z Realem.

Zrobiliśmy swoje, ale porwać jakością naszej gry nie byliśmy w stanie. Dlaczego? Ponieważ nawet w meczu, w którym nie mamy najmniejszych problemów z koncentracją, w którym przeciwnik jest mentalnie rozbity brakiem kluczowych ogniw zespołu, szybko straconą bramką i utratą kapitana drużyny, my tak naprawdę nie umiemy zepchnąć rywala do obrony. Wykończyć go z chłodnym profesjonalizmem płatnego zabójcy. My wszystko musimy wybiegać, wywalczyć, wymęczyć.

Najlepszymi momentami w naszej grze były te fragmenty spotkania, podczas których seryjnie odbieraliśmy Wiśle futbolówkę w środku pola i wyprowadzaliśmy szybkie ataki – były to w moim odczuciu końcowe kwadranse obu połów.
Te fragmenty potwierdzały rzeczywisty aktualny potencjał Legii – potencjał ponadprzeciętnych możliwości w zakresie prowadzenia gry destrukcyjnej, wsparty talentem do wyprowadzania szybkich kontr opartych na zawodnikach stanowiących obecnie ofensywny rdzeń zespołu.
Możemy rozbić Wisłę, nie widzę przeszkód, byśmy nie mieli powalczyć z Lechem czy Rapidem Bukareszt – drużynami, przeciw którym będziemy mogli wykorzystać swoje mocne strony – ale wczorajszy triumf paradoksalnie utwierdził mnie w przekonaniu, że o mistrzostwo Polski będzie nam w tym sezonie niewiarygodnie ciężko.

Brak kreatywnej jakości w prowadzeniu ataku pozycyjnego musimy bowiem kompensować agresją, bieganiem po całym boisku i stałą koncentracją w grze defensywnej.

Możliwe raz, drugi, trzeci, piąty – ale kiedy tylko na chwilę się zatrzymamy, będziemy przegrywać – jak ze Śląskiem, Podbeskidziem i Polonią.

Legia 2011/12 to pułapka zastawiona na nas wszystkich. Pułapka obecności w tym zespole potencjału rozegrania meczu znakomitego, który porwie wszystkich nas jako kibiców i osadzi w złudnym przeświadczeniu, że mamy kawał drużyny.
Tymczasem moim zdaniem – nadal jeszcze nie mamy.

Umieść na Twitterze 

Jako subiektywny i szowinistyczny kibic Legii, typowy przedstawiciel gatunku, zwycięstwo odniesione nad Legią postrzegam jako pewnego rodzaju sportowe przestępstwo, osobliwą patologię, która zasługuje na surową i bezwzględną karę.
Z arogancją właściwą typom mojego pokroju, jestem w związku z tym przekonany, że Śląsk, Podbeskidzie oraz Polonia zostaną za swoje ostatnie przewiny pokarane przez dżentelmenów odzianych w koszulki z ‘eLkami’ przy pierwszej nadarzającej się ku temu sposobności.

Ponieważ jednak zależy mi nie tylko na stanowczej wendecie, ale i na prewencyjnym ograniczeniu niepożądanej patologii, bezustannie dumam nad przyczynami porażek, w szczególności koncentrując się na roli, którą w owym pożałowania godnym procederze odgrywa… sama Legia.

Każdą porażkę można rozpatrywać indywidualnie, sprowadzając dyskusję do przekrzykiwań na temat personalnych pomyłek trenera przed konkretnym meczem oraz błędów w piłkarskiej sztuce w wykonaniu zawodników. Można też próbować wyprowadzić z porażek pewien wzór, którego rozwiązanie powinno udzielić odpowiedzi na pytania dotyczące legijnej niemocy.

Jesienią zeszłego roku wzór wskazywał na taktyczną i piłkarską niedojrzałość zespołu, który zestawiony w sposób niedostosowany do faktycznych umiejętności zawodników, gubił się w starciu z niemal każdym ligowym przeciwnikiem.
Wzór wiosenny nakazywał kierować się ku czynnikom mentalnym, zgoła metafizycznym, wywołującym zagadkowe, seryjne zapaści w drużynie, która piłkarsko wydawała się być już zdecydowanie mocniejsza niż jesienią.
Wreszcie wzór porażek najświeższych, poniesionych w starciach z przeciwnikami, których z całym dla nich szacunkiem, nijak porównać nie można do tych, których udawało nam się już w tym sezonie odprawić z kwitkiem, nakazuje z żalem skonstatować, że nasze nieodległe w czasie obawy dotyczące możliwych kłopotów z połączeniem gry na dwóch frontach, niestety znajdują odzwierciedlenie w rzeczywistości.

Twardo podążamy tym samym ścieżką wytyczoną w w minionych rozgrywkach przez drużynę poznańskiego Lecha.
Nie jesteśmy w stanie sprostać dobrze zmotywowanym przeciwnikom – ani fizycznie, ani przede wszystkim mentalnie. Gdy o zwycięstwie lub porażce decydują rysowane cieniutką kreseczką niuanse, zwyczajnie nie wytrzymujemy. Jesteśmy odrobinę spóźnieni, odrobinę wolniejsi, odrobinę mniej zdecydowani. Nie dajemy rady.

Nie jest to oczywiście tylko nasz problem. Zeszłoroczne przypadki Lecha zapewne mamy świeżo w pamięci, w ten weekend uwagę zwracają wyniki Trabzonsporu (po sensacyjnej wiktorii w Mediolanie, wczoraj 0:1 na własnym stadionie z drużyną pod nazwą Istanbul Buyuksehir) czy Borussi Dortmund (przed meczem z Arsenalem porażka 1:2 z beniaminkiem z Berlina, po meczu CL, porażka 1:2 z Hannoverem, w meczu, w którym Borussia miała już rywala na widelcu – tutaj analogii z nami jest wyjątkowo wiele).

Polonia wygrała dziś z nami prostacką taktyką opartą na długiej piłce i graniu na aferę. Nie wygrała geniuszem trenera ani klasą zawodników – wygrała bo bardziej tego chciała.
Oczywiście, do 30. minuty powinniśmy prowadzić 2:0 lub nawet 3:0 i mecz prawdopodobnie wyglądałby inaczej, ja jednak nie rozpatruję tej porażki przez pryzmat decyzji Skorży (ze swojej strony nie mam mu nic do zrzucenia, może poza tym, że w obliczu wejścia Caniego i Sikorskiego nie wstawił na środek obrony dorównującego im siłą Komorowskiego), ani przez pryzmat zmarnowanych ’setek’ Rado czy Ljuboji.

Rozpatruję ten mecz przez pryzmat braku agresji w naszej drużynie, braku woli dobicia przeciętnie grającego przeciwnika i nieumiejętności utrzymania koncentracji przez 90 minut – co wraca jak zły sen i na co trzeba za wszelką cenę znaleźć remedium zanim powtórzy się sytuacja z wiosny i ligowa rywalizacja zamieni się dla nas wyłącznie w towarzyskie kopanie skóry.

Oczywiście, można pomstować, że przydałby się szerszy i bardziej wyrównany skład, to najprostsze wytłumaczenie, tyle że tutaj mleko już się rozlało.
Zatem jakieś inne pomysły ‘na już’, Panowie? Taktyczne? Kadrowe? Motywacyjne?

Umieść na Twitterze 

W jakim stylu Legia Warszawa zaczęła ten sezon?
Wygląda na to, że na tak postawione pytanie, odpowiedzieć łatwo nie jest. Co prawda drużyna niespodziewanie wdarła się do fazy grupowej Ligi Europy, eliminując po drodze zespoły, które kopią piłkę w ligach znacznie silniejszych od naszej, co prawda w ligowej tabeli Legia okupuje lokatę blisko ligowej czołówki, a gdyby wygrała przełożony mecz z Zagłębiem Lubin, byłaby to lokata na samym tabeli szczycie – ale nie zapominajmy, że Legia jednocześnie przegrała dwa mecze, których, jak się wydaje, przegrać nie powinna.
Tak zestawiony bilans plusów i minusów doprowadził klubowych decydentów do podjęcia decyzji o finansowym ukaraniu piłkarzy za sobotnią klęskę z Podbeskidziem.
Komunikat ze strony klubu jest niesłychanie lakoniczny, brak w nim precyzyjnie wskazanej przyczyny nałożenia kary, brak personaliów ukaranych (czyżby cała drużyna?), brak wreszcie informacji odnośnie wysokości nałożonej kary.

Jest to klasyczna pokazówka, której nie akceptuję.

Jeżeli panów siedzących za biurkami przy Łazienkowskiej doszły słuchy, że piłkarze nie przykładali się do meczu celowo, bądź też, że przyłożyć się nie byli w stanie z powodu na przykład niesportowego prowadzenia się w piątkowy wieczór – kary powinny być dalece bardziej surowe, łącznie z potraktowaniem winnych metodą ‘na zbity pysk’.

Jeżeli o niczym takim w klubie nikomu nie wiadomo, ogłoszona wczoraj decyzja wydaje się być klasyczną próbą wymuszenia lepszego wyniku sportowego poprzez szantaż finansowy.
Nie stajemy się w tym momencie podobni do Felixa Magatha, który zawczasu ostrzega swoich piłkarzy w regulaminie, że brak powrotu na pozycję po stracie piłki będzie ich kosztował 10 tysięcy euro, lecz raczej do znacznie bardziej swojskiego prezesa klubu zza miedzy, który potrafił zrewanżować się swoim piłkarzom za to, że ci okazali się nie dorastać do jego wyobrażeń i ambicji oraz generalnie nie był w stanie pojąć, jak to jest, że zawodnik zarabiający 400 tysięcy nie wygląda na murawie 10 razy lepiej od tego, który zarabia 40 tysięcy.

Czy ukarany został Maciej Skorża, który otwarcie przyznał, że popełnił duży błąd, delegując na murawę Jakuba Wawrzyniaka? Czy ukarany został Marek Jóźwiak, który zapewne przyłożył swoją rękę do tego, że drużyna będzie łączyć grę na dwóch frontach, mając do dyspozycji jednego napastnika? Czy Miroslav Radović, który w ostatnich minutach meczu nie przeciął piłki mogącej dać nam jeden punkt, został ukarany tak samo jak Michał Żyro, który przez kilka minut zrobił na boisku więcej niż większość jego kolegów przez minut dziewięćdziesiąt?

Klub cisnął wczoraj opinii publicznej ochłap pod tytułem ‘zero tolerancji dla takich porażek’.
Reakcja nerwowa, lękowa i bezradna. Wolałbym o niej nie wiedzieć.

Umieść na Twitterze 

Dwadzieścia lat temu wystarczyło wyeliminować luksemburski Swift Hesperange oraz szkocki Aberdeen, by zameldować się w ćwierćfinale Pucharu Zdobywców Pucharów. Dziś po morderczych bataliach z Gaziantepsporem i Spartakiem Moskwa droga do ćwierćfinału europejskiego pucharu nadal piekielnie daleka, myślę jednak, że każdy kibic wychłostany smutną powtarzalnością minionych klęsk z Austrią Wiedeń, Broendby Kopenhaga czy FK Moskwa, z utęsknieniem wypatruje czekającej nas wkrótce piłkarskiej uczty, która została podzielona na sześć smakowitych dań.
Pierwsze z nich już w czwartek. Jedziemy do Eindhoven, do ćwierćfinalisty ostatniej edycji Ligi Europy, do drużyny, która wprawdzie nie jest europejską potęgą, ale którą od ‘topu’ dzieli stosunkowo niewiele.
PSV to inne piłkarskie realia, inna kultura gry, inne wyszkolenie zawodników, inne możliwości transferowe. Ale my nie mamy nic do stracenia. Jeżeli polegniemy z teoretycznie najsilniejszą drużyną w grupie na jej boisku – trudno, pozostanie z pokorą szukać punktów gdzie indziej. Jeżeli wrócimy z tarczą, ten wynik będzie wartością dodaną, która ustawi nas w znakomitej sytuacji przed kolejnymi spotkaniami. Panowie, nie pękamy!

Oto PSV:

Zdjęcia pochodzą z www.psv.nl/

W bramce Isaksson, 30 lat i już 86 meczów w kadrze Szwecji. Ravelli wciąż daleko z przodu, ale wynik, trzeba przyznać, i tak imponujący. Za plecami Isakssona czai się świeży nabytek PSV, Przemysław Tytoń, ale po niezbyt fartownym w jego wykonaniu debiucie z Venlo (3:3), na regularnie otrzymywane szanse może jeszcze poczekać.
W obronie po lewej stronie reprezentant niesamowitej ostatnio Holandii van Maarwijka, 23-letni Eric Pieters. Na prawej flance Stanislav Manolev, z dorobkiem 18A w barwach Bułgarii. Na środku obrony dobrze nam znany Marcelo, ściągnięty do PSV z Wisły Kraków oraz doświadczony, 33-letni Wilfred Bouma. O miejsce w obronie rywalizuje z nimi Belg Timothy Derijck.
Formacja defensywna ‘na papierze’ sprawia niezłe wrażenie, jednak łatwość z jaką PSV traciło w niedzielnym meczu z Venlo gole po stałych fragmentach gry oraz ilość indywidualnych pojedynków przegranych przez bocznych obrońców ekipy z Eindhoven dowodzi, że grze defensywnej Holendrów do perfekcji brakuje jeszcze wiele.
W pomocy nominalnie trzech zawodników. Ostatnio najczęściej pojawiają się tam: Nieco cofnięty 21-letni Kevin Strootman, który zdobył swoją pierwszą bramkę w szóstym meczu dla reprezentacji narodowej w niedawnym pojedynku z Finlandią, oraz operujący bliżej skrzydła, ofensywnie usposobiony, ściągnięty latem z Feyenoordu za 5 milionów euro Georginio Wijnaldum, również 21 lat i również reprezentant Holandii (debiut w meczu z San Marino dwa tygodnie temu okraszony bramką). Środkową formację uzupełnia Zakaria Labyad, 18-latek z podwójnym obywatelstwem holendersko-marokańskim.
Trener Rutten w odwodzie ma jeszcze 20-letniego Belga Funso Ojo, doświadczonego 14-krotnego reprezentanta Holandii Orlando Engelaara oraz przede wszystkim reprezentanta Kanady Atibę Hutchinsona, który placu w pierwszym zespole nie jest pewny jak mniemam głównie dlatego, że stosunkowo niedawno wrócił do treningów po dość poważnej kontuzji.
Pomoc PSV w zestawieniu posyłanym ostatnio do boju przez Ruttena to młodość i ofensywne predyspozycje doskonale wyszkolonych technicznie zawodników. Atut, ale być może niekiedy też… problem.
Wreszcie atak i kolejna trójka zawodników: Ściągnięty przed sezonem za 8,5 miliona euro niepozorny (169cm wzrostu) Belg Dries Martens, który często schodzi ze skrzydła do środka boiska, a o jego strzeleckim potencjale niech świadczy fakt, że w pięciu ligowych spotkaniach dla PSV zaliczył… 7 goli i 4 asysty. Z drugiej strony pola karnego szaleje były zawodnik AZ Alkmaar, również pukający do kadry ‘Oranje’, Jeremain Lens. Na środku ataku Szwed Ola Toivonen, będący prawdopodobnie żywym ucieleśnieniem transferowych marzeń Macieja Skorży. Potężny napastnik, dobrze grający tyłem do bramki, uderzający z dystansu (polecam pierwszą bramkę z Venlo), skuteczny (w minionym sezonie łącznie 22 bramki dla PSV). Do miejsca w ataku aspiruje też ściągnięty kilka dni temu z Groeningen Słoweniec Tim Matavž (w poprzednim sezonie 16 bramek w Eredivisie).
Atak zatem typowo holenderski, oparty na błyskotliwych skrzydłowych i silnym środkowym napastniku.

PSV to drużyna… ciekawa. Ze składem najeżonym młodymi talentami, z fantazją potrafiącą zaowocować fenomenalną skutecznością całego zespołu (10:0 z Feyenoordem w zeszłym sezonie…), bez wątpienia fantastycznie wyszkolona technicznie i kompatybilna ze sobą zgodnie z najlepszymi holenderskimi wzorcami szkoleniowymi i taktycznymi, charakteryzującymi się typową dla ‘kraju tulipanów’ konsekwencją w doborze odpowiednich wykonawców do określonej taktyki, za czym tak bardzo tęsknimy na naszym ‘łazienkowskim’ podwórku.
Zwraca uwagę fakt, jak trudne jest PSV do pobicia na stadionie Philipsa. Ostatnio udało się tam komuś zwyciężyć w lutym, a drużyną, która znalazła sposób na PSV było… ADO Den Haag. Być może to dobry znak

Jak zagrać z PSV? Recepta taka sama jak zawsze – za nic nie przegrywać indywidualnych pojedynków w środku pola, absolutnie nie tracić koncentracji we własnym polu karnym, bezwzględnie korzystać z każdej okazji do wyprowadzenia kontry
Okazje do kontr pojawią się na pewno, drużyna grająca tak jak PSV świadomie podejmuje pewne ryzyko w grze defensywnej. Jestem raczej pewny tego, że coś w Eindhoven strzelimy, albo przynajmniej będziemy mieli ku temu sposobność. Bardziej obawiam się o naszą obronę, o to byśmy nie pozwolili ‘rozhuśtać się’ ich skrzydłowym, by Toivonen nie zdominował naszych środkowych obrońców.

Gdybym miał zestawić drużynę jedynie z myślą zneutralizowania silnych punktów przeciwnika, wyglądałaby ona tak:
Kuciak – Jędrzejczyk, Żewłakow, Komorowski, Wawrzyniak – Borysiuk, Gol, Vrdoljak – Manu, Ljuboja, Rybus

Ponieważ jednak wydaje mi się, że – jak rzekłem wyżej – nie mamy w tym meczu nic do stracenia, że najważniejsza będzie nasza zdolność do utrzymania koncentracji i przygotowanie fizyczne, nie zaś niuanse taktyczne, do boju rzuciłbym drużynę następującą:
——————————- Kuciak ——————————-
Jędrzejczyk —– Żewłakow —– Vrdoljak —– Komorowski
———————- Gol ———- Borysiuk ——————–
—————————– Ohayon —————————-
————— Żyro ————————— Rybus —————-
—————————– Ljuboja —————————-

Przypuszczam, że dla Skorży obecnie ważny jest spokój w drużynie. Zaufał określonej grupie ludzi i, jak sądzę, stojąc trochę z boku, buduje ich pewność siebie i pozycję w zespole, akceptując okresowo przytrafiające się błędy czy niepożądane boiskowe zachowania. Rozumiem to jako człowiek, który również musi pracować na materiale ludzkim. Trzeba zresztą przyznać, że konfiguracja personalna oparta na dobrze się rozumiejących kilku najważniejszych ogniwach zespołu celująco zdała egzamin na początku sezonu.
Z drugiej strony wydaje mi się, że ‘pedagogicznie’ wysoce uzasadnione byłoby odstawienie od tego spotkania Wawrzyniaka i Rado. Ich zła passa ciągnie się już jakiś czas i nawet gdyby mieli wygrać nam w dwójkę mecz w Eindhoven (w co oczywiście wątpię), wolałbym, żeby mieli świadomość, że docelowo powinni skupić się na utrzymaniu stabilnej formy, a nie na jej okresowych eksplozjach.
A może zwyczajnie po ludzku obaj potrzebują odpoczynku.
Wystawiłbym natomiast Żyro (lub Koseckiego) i Ohayona. Do zawodników takich jak Żyro i Ohayon, dobrze wyszkolonych technicznie, miękko pieszczących piłkę przy podaniu, chętnie szukających rozwiązań kombinacyjnych, mam dużą słabość – u mnie zawsze mieliby fory. Być może nie zdzierżyliby stawki meczu psychicznie, ale może stałoby się coś takiego jak w Moskwie i ostatni (jak wówczas Rybus) staliby się pierwszymi.

Nie mam złudzeń, w Eindoven będzie ciężej niż w Gaziantepie (bo rywal mocniejszy) i trudniej niż w Moskwie (bo PSV podejdzie do nas z dużą powagą, zwycięstwo nad Spartakiem zrobiło swoje). Mimo to nie wydaje mi się, żeby była to drużyna bezdyskusyjnie poza naszym zasięgiem.
Tyle że – bagatela – musimy zagrać naprawdę cholernie dobry mecz.

Umieść na Twitterze 

Tak właśnie – pięknem futbolu – zwykło się określać wydarzenie, którego doświadczyliśmy dzisiejszego wieczoru.
Oto na lśniący nowoczesnością stadion Legii, drużyny dysponującej budżetem, w którym mogłoby zmieścić się kilka zespołów Ekstraklasy, tej samej Legii, która w tym sezonie zdążyła już w spektakularny sposób rozłożyć na łopatki czołowe ekipy Turcji i Rosji, przyjechała skromna drużyna Podbeskidzia, która swoje mecze rozgrywa na stadionie kojarzącym się raczej z klasą okręgową niż Ekstraklasą, której prezesi w ostatnim czasie na wyścigi rezygnują z zajmowanego stanowiska i która zdążyła w tym sezonie błysnąć głównie przyjęciem sześciu ciosów w szczękę od Bełchatowa, nawiasem mówiąc przedtem i później prezentującego się na ligowych boiskach słabiutko.
Wszelkie znaki na ziemi i niebie wskazywały na to, że Podbeskidzie powinno skupić się głównie na tym, by nie skończyć tak, jak skończył dziś w Monachium Freiburg (0:7).
Tymczasem Podbeskidzie na przekór własnym ograniczeniom zwyciężyło – w dodatku dokonało tego w pełni zasłużenie, będąc drużyną zdecydowanie bardziej zdeterminowaną, wyraźnie szybszą i bezapelacyjnie mądrzejszą.
Gratuluję chłopakom z Bielska. Pokazali że mają jaja i że zasługują na Ekstraklasę.
A co można powiedzieć o Legii?
W tym momencie chyba nic. Jak to ujął kilka miesięcy temu Bloger, a ja teraz z ciężkim sercem powtórzę, “czasem lepiej milczeć”.

Umieść na Twitterze