Blogiem z Krytej

I co tu po takim meczu napisać? W zdecydowanej większości komentarzy przebija czarna rozpacz. Patrząc na grę Legii i tabelę Ekstraklasy trudno o inny nastrój. Boję się pomyśleć, co byłoby, gdybyśmy grali ciągle na stadionie z jedną, milczącą trybuną, gdyby drużynę piłkarskich emerytów prowadził przypadkowy trener i gdyby kibice Lecha analizowali właśnie możliwość wyjścia z grupy w Lidze Mistrzów. Teraz, oczywiście, także się martwię, ale wierzę, że już, już niedługo… wszystko się zmieni. W końcu nadzieja, szczególnie nadzieja kibica, umiera ostatnia. Zamiast denerwować się ponad miarę, może zastanowić się, gdzie jej szukać?

Może na przykład w tym, że to dopiero czwarta kolejka? Mamy kilka punktów straty do lidera. Póki co, nikt w lidze nie gra tak, żeby można było obawiać straty nie do odrobienia.

Skorża to jeden z bardziej inteligentnych ludzi w ligowej piłce. Potrafi dostrzec własne błędy. To podstawa nauki. Pamiętajmy, że dostał drużynę grającą najgorzej od kilku lat. Pamiętajmy, że nowych zawodników także trzeba poznać. Niestety dla nas, zarówno drużynę jak i zawodników rozpoznaje się najlepiej walką. Jego inteligencja pozwala wierzyć, że wyciągnie właściwe wnioski. Oby jak najszybciej.

Mecz z Bełchatowem był zły, ale nie można powiedzieć, że pozbawiony emocji. Przez kilkadziesiąt minut legioniści cisnęli rywali dość mocno. Przy stanie 0:2. Od kilku sezonów Legia była wypłukiwana z ambicji. Brak widocznego zaangażowania bolał najbardziej. W tym sezonie można Legii odmówić wiele, ale ambicji będzie odmówić trudno. A ambicja to podstawa sukcesu.

Napastnik. Ten, którego jeszcze nie ma. Mam nadzieję, że we wtorek na Ł3 pojawi się silny, wysoki zawodnik dobrze grający tyłem do bramki przeciwnika. Jeśli mamy 60% posiadania piłki, gramy w większości na połowie rywala i oddajemy 2-3 celne strzały na bramkę, to problemem nie jest obrona, pomoc czy bramkarz. Problemem jest brak napastnika potrafiącego grać w systemie 4-5-1. Pamiętajmy, że wygrywa ten, który strzeli co najmniej jedną bramkę więcej. A my mamy potencjał by wygrywać nawet mimo słabej obrony i bramkarza.

Jeśli już mowa o obronie, to pamiętajmy, że każdy dzień przybliża nas do chwili gdy obrona Legii zagra w optymalnym składzie. Nie wiem, czy Rzeźniczak da drużynie kopa, ale wiem, że powrót Astiza zredukuje rywalom Legii możliwość strzelania do minimum.

Bardzo często, na początku sezonu wielkie tuzy europejskiej piłki zadziwiają dalekimi miejscami w ligowej tabeli. Pamiętacie Bayern z zeszłego sezonu? Oczywiście, zdarzają się faworyci w wiecznym kryzysie, pokroju PSG, ale zachowują wszelką skalę, Legia jest od zawsze murowanym faworytem. Nawet jeśli nie idzie jej na początku, prędzej czy później dobija do czołówki. Coś w stylu Panathinaikosu albo Galatasaray. Taka jest dziejowa prawidłowość:)

Siedem kolejnych zwycięstw, konsternacja nie tylko w Warszawie ale i w całej Polsce. Później kryzys, z którego de facto nie udało się wyjść do końca sezonu. Początek Urbana był bardzo fajny, ale marzenia o tytule skończyły się wraz z topniejącym się śniegiem. Po dwóch porażkach w czterech meczach wiemy już jak wygląda kryzys. Wkrótce musimy zobaczyć jak wygląda prosperita.

I proszę. Nie jest optymistycznie?:)

Umieść na Twitterze 

Jak wiadomo, przygoda polskiej piłki z europejskimi pucharami trwa, pomijając chlubne przypadki wyjątki mniej więcej dwa miesiące. Część ekspertów wini za ten stan rzeczy działaczy nie potrafiących zebrać drużyny do kupy, inni trenerów nie potrafiących zebranej drużyny przygotować, jeszcze inni winnych upatrują, tradycyjnie, w działaczach PZPN.

Wczoraj przyczyny próbował wyjaśnić trener drużyny, która w zgodnej opinii skompromitowała się nie tyle nawet przegrywając z czołową drużyną Austrii, co nie potrafiąc pokonać rywala z Malty. Waldemar Fornalik, bo o nim mowa, powiedział coś, co powinno stać się kwintesencją polskiego szkoleniowego zaścianka. Otóż na sugestię jednego z prowadzących, aby może, skoro przerwa letnia przeszkadza w przygotowaniu drużyny do najważniejszych meczów w sezonie, zrezygnować z niej, odpowiedział z pretensją “bez urlopu w lecie?”.

Śmieszne? Może. Straszne? Z pewnością. Kilka meczów mogących decydować o przyszłości klubu (i piłkarzy), jest zbyt mało ważnych, by przesunąć urlop na zimę. Rozumiem odpuszczenie wyjazdu na Daleki Wschód po siedemdziesięciu meczach w sezonie, dwóch zdobytych pucharach, coweekendowej walce z najlepszymi na świecie. Ale odpoczynek między końcem Ekstraklasy a, prawdopodobnie dla większości zawodników, jedynymi występami za granicą? To już nie dyletanctwo. To sabotaż.

W Polsce, pod względem utrzymania formy sezon powinien kończyć się nie w połowie maja, ale pod koniec sierpnia. Przynajmniej dla drużyn, które wywalczyły sobie prawo gry w pucharach. Żadnego “roztrenowania” po ostatniej kolejce ligowej. Żadnego urlopu. Koniec rozgrywek Ekstraklasy należałoby uczcić przerwą może dwudniową. Jeśli drużyna osiąga maksimum formy pod koniec maja, to należy zrobić wszystko, bo to maksimum przedłużyć o dwa, trzy miesiące. Nawet kosztem “odchorowania” tego gdzieś na przełomie września i października.

Liga to środek do osiągnięcia celu a nie cel sam w sobie. Fornalik, uważany przecież za jednego z lepszych polskich trenerów, między słowami przyznał wczoraj, że to horyzont po przekroczeniu którego rzeczywistość tworzy się od nowa. Mam jakąś dziką nadzieję, że Skorża się z tego myślenia wymyka. Że porażki z Wisłą czegoś go nauczyły. Że, jeśli cokolwiek w tym sezonie osiągniemy, będzie to tylko mały krok na drodze do Europy.

Umieść na Twitterze 

Sezon się zaczyna, warto zastanowić się co my tak naprawdę gramy i co z tego może wynikać. Bez zbędnego owijania, przejdźmy do konkretów.

Skorża nastawiał się na pressing. Bronimy wysoko i łapiemy na offside. Gwarantują to szybcy, zwrotni obrońcy potrafiący się ustawić i komunikować. Czyli mamy problem, unaoczniony przez ostatni mecz towarzyski. Na lewej stronie obrony mamy obrońców nie czytających gry, notorycznie łamiących linię spalonego. Choto potrafi wyprzedzić zagranie przeciwnika, dobrze się ustawić, ale jest zwrotny jak lotniskowiec. Polscy obrońcy czytać gry uczą się dopiero na Zachodzie. Właściwie jedynym graczem gwarantującym bezbłędną grę w obronie jest Astiz. Knezevic dyryguje środkiem z musu i to widać.

Bramkarz. Kowalczyk pisze, że Antolovica trzeba przywiązać do bramki łańcuchem. Zapewne chodzi mu o wyjścia do dośrodkowań ze skrzydeł, takie jak w meczu z Arsenalem. Jeśli bowiem gramy wysoko, prędzej czy później rywale zaczną wrzucać długie piłki za obrońców. By to zminimalizować konieczna jest gra bramkarzem jako ostatnim obrońcą. I takie zadania, według słów Skorży mają obecnie bramkarze Legii. Antolovicowi trzeba dać czas, by mógł bez problemu komunikować się z obrońcami. Dopiero wtedy będziemy mogli ocenić, czy traktować chorwacką szkołę bramkarską tak jak Anglicy traktują polską. Machnowski to typowa krakowska szkoła bramkarska, nie wiem czy bliżej mu do Cabaja czy Pawełka.

Ariel Borysiuk twierdzi, że dziewiętnaście lat to wystarczający wiek, by dojrzeć. Życzę mu tego, bo dojrzałość w jego przypadku oznaczałaby przede wszystkim znalezienie dla siebie optymalnej pozycji. Jeśli Ariel chce być ponadprzeciętnym defensywnym pomocnikiem musi przede wszystkim zacząć współpracować ze środkowymi obrońcami. Borysiuk grając tuż przed linią obrony zachowuje się często jakby znalazł się  tam przez przypadek. Zmusza środkowego obrońcę do wyjścia, przez co zostawia pole na prostopadłe podanie do wybiegającego za linię obrony przeciwnika. Jestem ciekaw, jak Borysiuk poradziłby sobie mając zdecydowanie więcej zadań ofensywnych. Na przykład tuż za napastnikami.

Tak naprawdę nie potrzebujemy chyba dwóch defensywnych pomocników. Ivica Vrdoljak jest niezły technicznie, silny i potrafi czytać grę. Dominuje w środku pola tworząc coś w stylu pułapki na przeciwnika z piłką. Dzięki Chorwatowi klepanie piłki w środku boiska będzie dla przeciwników Legii wielkim ryzykiem. Drużyny bez silnych skrzydeł i defensywnych piłkarzy potrafiących długą piłką uruchomić napastników będą miały w tym sezonie spory kłopot z Legią.

W tym sezonie będziemy grali systemem 4-5-1. Jeśli Legia ma grać ofensywnie, gra dwoma ofensywnymi pomocnikami wydaje się konieczna. Pomijając eksperymenty Urbana w postaci gry na tej pozycji Szałachowskiego, poza Iwańskim i Cabralem jedynym zawodnikiem teoretycznie grającym ofensywnie w środku pola jest Giza. Biorąc pod uwagę, że w systemie z jednym nominalnym napastnikiem obaj ofensywni pomocnicy dochodzą do sytuacji strzeleckich, jedną kluczowych umiejętności jest wykończenie akcji. Wszyscy wiemy jakie problemy ma z tym Giza. To nie dziwi, bo wychowanek Kabla Kraków, jest typowym playmakerem z systemy 4-4-2, który ma świetne podanie, ale widząc go w akcji sam na sam z bramkarzem o gola można prosić św. Tadeusza Judę. Cabral i Iwański potrafią nie tylko wykończyć akcję lepiej niż 90% środkowych pomocników w Polsce, ale też strzelić z dystansu lub rozegrać piłkę z napastnikiem.

Boczni pomocnicy. Manu jest w Legii pierwszym od dłuższego czasu bocznym pomocnikiem, który szybkością potrafi zgubić przeciwnika a nie własny rozum. Szałachowski, Rybus czy Radovic takiej zdolności nie mają, dlatego pozostajemy właściwie z jednym skrzydłowym. To, że potrafi grać na obu skrzydłach, stanowi w tym przypadku niewielkie pocieszenie.

Dla Legii sezon jeszcze się nie rozpoczął, a najwięksi malkontenci mają już niewypał roku. To Bruno Mezenga. Według mnie, na stanowcze oceny jeszcze chyba za wcześnie, ale niewątpliwie będą one konieczne. Albo bowiem Bruno będzie żywym dowodem na to, że Flamengo produkuje także buble a druga liga turecka to jednak nie polska Ekstraklasa, albo głosy o rozważnych transferach Legii są tak samo prawdziwe jak doskonały system skautingu w Lechu. Mezenga nie wygląda na zawodnika do systemu 4-5-1, odwróconego plecami do bramki przeciwnika, potrafiącego się przepchnąć i celnie, jednym kontaktem odegrać piłkę do wychodzącego na pozycję pomocnika. To, prawdopodobnie, dobry egzekutor, ale w systemie Skorży kogoś takiego po prostu nie potrzeba. To z kolei świadczyłoby, że kupiono zawodnika nie pasującego do systemu gry. Skoro kupiono piłkarza nie pasującego do gry, to w takim razie kto i po co go obserwował?

Patrząc na ogromne problemy Lecha, próbującego ustawić grę w momencie, gdy zgranie jest kwestią absolutnie kluczową (czyli wtedy, gdy polskie drużyny walczą w europucharach) wniosek nasuwa się sam. Okres tuż przed grą w pucharach, to czas na podtrzymanie wysokiej jakości gry a nie jej tworzenie. Oznacza to, że wszelkie uzupełnienia, modyfikacje i zasadnicze roszady trzeba przeprowadzać znacznie wcześniej. Najlepiej w rundzie wiosennej. To z kolei oznacza, że do przerwy zimowej trzeba nie tylko wiedzieć, czego w grze brakuje, ale mieć piłkarzy, którzy mankamenty wyeliminują. Na myślenie o pucharach nigdy nie jest za wcześnie, dlatego jak najszybciej należy wiedzieć, kogo w przerwie zimowej kupować. Okres przygotowawczy wskazuje, że największe dziury w systemie Legii to lewy obrońca czytający grę i środkowy obrońca szybszy, zwrotniejszy i oczywiście mniej podatny na kontuzję niż Choto, szybki, potrafiący dośrodkować skrzydłowy do pary z Manu, i silny napastnik grający dobrze tyłem od bramki. Oczywiście te prognozy zweryfikuje kilka pierwszych kolejek nadchodzącego sezonu, ale warto zwrócić uwagę na te cztery pozycje.

Umieść na Twitterze 

Byłem na nowym stadionie. Wchodziłem z wielkim rogalem na ustach. To, co zobaczyłem  przeszło moje oczekiwania. Nie mogłem uwierzyć, gdzie jestem, mimo, że siedziałem na literce L. Jestem pewien, że podobnie czuło się więcej osób.

Europa, Panie, chciałoby się krzyknąć. No własnie, Europa. Tak wyglądają nowoczesne stadiony. Tak w Europie wygląda bardzo dużo stadionów. Europejska normalność, dla nas, doświadczonych posuchą w każdym wymiarze piłki nożnej, świat z pogranicza snu.

Dwa lata temu powiedziałbym, że to zakończenie konfliktu jest absolutnie niemożliwe. A teraz przełom, błysk fleszy, wspólne spotkania. Treść porozumienia to jednak nie jest traktat z Camp David. To zwykły dokument regulujący relacje klubu z kibicami. Ot, jeden z dokumentów cywilizowanej piłki. Tam, normalność wypracowana bez rzucania tortem i bezpodstawnymi oskarżeniami.

Normalny stadion i normalne relacje między klubem a kibicami świętowane są niczym epokowe wydarzenia społeczne. To pokazuje w jakiej, za przeproszeniem, dupie byliśmy przez ostatnie kilkanaście lat. I jak bardzo ciemno było w ostatnich kilku. Nie zdawałem sobie sprawy jak bardzo się do tej ciemności przyzwyczaiłem.

Normalność w tym kraju, to sprawa dość krucha i generalnie niepożądana. Może świadomość głębokiego zaścianka w jakim byliśmy jeszcze rok temu będzie wystarczającą gwarancją, by chęć wydobycia się z trochę płytszego zaścianka w jakim jesteśmy obecnie utrzymała normalność przez jakiś czas. Choćby po to, byśmy mogli się do tej normalności przyzwyczaić.

Nie ma co oczekiwać od Legii wielkich, międzynarodowych sukcesów. Oczekiwanie zwykłej, europejskiej normalności to jednak nasze prawo. A nawet obowiązek.

Umieść na Twitterze 

Dickson Choto kontuzjowany. Gdyby bukmacherzy obstawiali, który zawodnik odniesie w sezonie kontuzję, zakłady na Choto byłyby zdjęte gdzieś od połowy 2005 roku. W Ekstraklasie Dixi rozegrał nieco ponad połowę ze wszystkich meczów Legii a nadal jest traktowany jako zawodnik pierwszej jedenastki. Za każdym razem, gdy dopada go uraz,  trener Legii musi łatać dziury w środku. To jest już mocno irytujące.

Rozumiem, że połowa napastników w Ekstraklasie boi się grać przeciwko wojownikowi z Zimbabwe.  Że się świetnie ustawia i świetnie czyści pole. Ale przecież, i trudno temu zaprzeczyć, to zawodnik przeraźliwie wolny, mało zwrotny, kiepsko grający głową i często tracący zimną krew. Wokół Choto krąży jakiś mit “jednego z najlepszych obrońców polskiej ekstraklasy” (za wikipedią).

Legia wydała sporo pieniędzy na transfery, wzmacniając skład, ale nie wydała pieniędzy na wypełnienie luki. Warto zauważyć, że dwa sezony temu, Legia zaczęła grać do przodu dopiero, gdy po powrocie Astiza poczuła się pewnie z tyłu. Mam co prawda nadzieję, że nadchodzi sezon Jędrzejczyka (według mnie, za 2-3 lata, będzie najdroższym polskim obrońcą), ale jeśli tracimy gole z pierwszoligowcami, pewności w grze na poziomie Ekstraklasy znowu nie będzie.

Mistrzostwa Świata pokazały wagę gry obronnej. Bez grającej na najwyższym poziomie obrony, nie ma co liczyć na dobry wynik. Jeśli cokolwiek wykluczy z gry Astiza, wtopa na początek sezonu gwarantowana. Skorża wiedząc o tym powinien naciskać na sprowadzenie środkowego obrońcy, dzięki któremu kolejne kontuzje Choto nie będą obniżać o połowę szans Legii na mistrzostwo. 29-letni, wiecznie kontuzjowany zawodnik, w poważnym klubie stanowiłby raczej ciężar niż pożytek. Ciekawe, kiedy w Legii to zrozumieją.

Umieść na Twitterze 

Kosmala rozmawia z kibicami, SKLW też rozmawia z kibicami, KP publikuje oświadczenia, SKLW też publikuje oświadczenia. Coś się dzieje. Wszyscy chcą się dogadać. Właściwie to już się dogadali. Do zaakceptowania jakieś małe, nieistotne szczegóły. Tak małe, że właściwie nie wiadomo czy w ogóle istnieją. Wtedy, jak już je ustalą, na Łazienkowskiej znów będą śpiewy, kartoniady, odpalone tu i ówdzie race (w zgodzie z przepisami, naturalnie). A jednak dogadać się nie mogą. Piłka jest po drugiej stronie.

Znam kilka osób chodzących Legię. Chyba każda z nich katorgii, jaką jest oglądanie meczu na Ł3, ma serdecznie dość. Im bardziej wzrasta przekonanie, że porozumienie jest tuż, tuż, tym bardziej ich nadzieja na koniec tej farsy.

Nadzieja zaślepia zdrowy rozsądek. A zdrowy rozsądek podpowiada – nie dogadają się. Bo co z tego, że podpiszą kartkę ustalającą relacje z kibicami, skoro inaczej rozumieją słowo kibic. Co tam kibic. Inaczej rozumieją słowo Legia. Różnice między stronami są fundamentalne. To nie jest kwestia dogadania się dwóch instytucji działających w podobnych warunkach. To kwestia pogodzenia dwóch kultur. A dwóch kultur nie da się pogodzić na papierze.

Wraz z rozpoczęciem protestu umarł doping w starym stylu. W podopingowej pustce idealne warunki rozwoju znalazła szydera. Dobra gra pewnie ją wypleni, ale doping sprzed kilku lat już nie wróci. Kulturowy protest będzie trwał do końca jednej ze stron. Nie wiadomo, która strona zginie pierwsza, ale im bliżej będzie śmierci, tym zacieklej będzie się bronić.

Nowy stadion, nowa drużyna to nowa normalność. Normalność wojny kultur. Oby nie skończyło się czasem terroru.

Umieść na Twitterze 

Sezon oficjalnie rozpoczęty. Miałem już pisać o moich obawach, głównie związanych z komunikacją w tej Wieży Babel, ale wyręczyli mnie w tym spece od Legii z gazeta.pl. Napiszę więc tylko o tym, o czym oni nie powiedzieli. O sytuacji młodych piłkarzy.

A ta jest niewesoła. Chłopaki mają już, jak na juniorów – a tak przecież są postrzegani – swoje lata. 19 wiosen to nie jest dla piłkarza wiek, w którym jeździ się na obozy podglądać jak grają gwiazdy… Legii. Jeśli myśli się o swojej karierze jak o czymś więcej niż karierze solidnego ligowca, oczywiście.

Szeroki skład, duża presja, trener niezbyt chętnie stawiający na młodzież. To nie są dobre warunki rozwoju dla piłkarzy bez ligowego doświadczenia. Jeśli całe pokolenie młodych piłkarzy ma odejść od legijnej tradycji marnowania talentów, a gromadzony od jakiegoś czasu kapitał piłkarski nie pójść na marne, to prawą ręką Jóźwiaka powinien być ktoś upychający młodych piłkarzy Legii wszędzie gdzie się da.

Wypożyczenie to jedyna sensowna opcja dla chłopaków pokroju Koseckiego czy Żyro. Gdziekolwiek powyżej 2. ligi. Do Polonii Bytom, Piasta, ŁKSu, Dolcanu. Byle grali z seniorami. Wąchanie dorosłej piłki na treningach skutkuje grą w stylu Koseckiego z ostatniego meczu z Wisłą. Młody grał dopóki Brożek wślizgiem nie wytłumaczył mu różnicy między Młodą a Starą Ekstraklasą.

A więc wypożyczać. Wypożyczać taśmowo. Jeśli ktokolwiek z zawodników tuż po albo obecnie grających w Młodej Legii ma się w przyszłości przebić w budowanej właśnie Wielkiej Legii, to nie ma takiej możliwości, żeby w wieku 17-18 lat (nie mówiąc już o wieku powyżej dwudziestki) nie zrobił dobrego wrażenia grając w takim, z całym szacunkiem, GKS Bełchatów. Bo w Legii, przez najbliższe 2-3 lata przebije się tylko geniusz. O ile będzie miał kupę szczęścia.

Umieść na Twitterze 

Oglądając, za pięknych licealnych czasów, któryś z meczów enbiej zorientowałem się, że typowy dla końcówek harmider zmienia się powoli w jakiś niebotyczny hałas. Kibice zaczynali krzyczeć, machać rękami i czym tam mieli na sobie, gwizdać, klaskać tworząc tumult godny ostatnich sekund finałów. Moje zdziwienie brało się stąd, że do końca było raptem kilka minut a mecz był już praktycznie rozstrzygnięty.

Zainteresowałem się tematem i dowiedziałem się, że podczas meczu jeden ze sponsorów, Pizza Hut, poinformował zebranych o zakładzie jak sam na siebie nałożył. Otóż, jeśli drużyna gospodarzy wygrałaby określoną, oczywiście trudną ale nie niemożliwą do osiągnięcia, liczbą punktów każdy kto jest na meczu dostałby pizzę za darmo.

Przypomniałem sobie o tej akcji zastanawiając się w jaki sposób, bez dogadywania się z SKLW KP mogłoby stworzyć na nowym stadionie atmosferę. Wyobrażacie sobie, co by działo, gdyby w 75 minucie, przy stanie 1:0 Królewskie obiecało każdemu dorosłemu posiadaczowi biletu duże piwo, jeśli Legia wygra co najmniej dwiema bramkami?

Wiem, że to kupowanie dopingu, ale jakieś takie sympatyczne.

Umieść na Twitterze 

Po zwolnieniu Jana Urbana ze stanowiska trenera, szefostwo Legii bardzo chętnie nazywało nadchodzące zmiany rewolucją. Cel rewolucji nie był już tak chętnie nakreślany, choć można zakładać, że zmiana oblicza drużyny miała służyć lepszej grze, a nawet być nawet krokiem ku wielkiemu sukcesowi. Historia pokazuje, że rewolucje rzadko kiedy prowadzą ku czemuś lepszemu niż “stary system”. Czy więc obawiać się rewolucji, której właśnie jesteśmy świadkami?

Na pierwszy rzut oka, tak. To, co teraz dzieje się w Legii, to eksperyment którego próżno szukać w cywilizowanej piłce. Chętnie przyjrzę się drużynie, która w tym samym czasie wymieniła pół składu, trenera i osiągnęła sukces. Ja nie potrafię takiej znaleźć. Pewnie można znaleźć przykłady radykalnych zmian na ławce trenerskiej ALBO ławce zawodników prowadzące do sukcesu w krótkim czasie, ale zmiany tu I tu prowadzące do sukcesu? Real Madryt po pierwszym Perezie? Chelsea za wczesnego Abramowicza i Man City za szejków odpadają, bo starzy managerowie jednak, choć przez krótki czas, prowadzili stare-nowe drużyny.

Może więc odrzucić założenie, że Skorża jest radykalnym zwrotem? Wierząc, że eksperyment “Legia 2010/11″ ma większe szanse powodzenia tylko przy względnej stabilności na ławce trenerskiej, należałoby przyjąć założenie, że myśl i warsztat Skorży nie powinny odbiegać znacząco od myśli i warsztatu Urbana. Zwolennik koncepcji trenerskiej Beniteza opartej na ścisłym egzekwowaniu skomplikowanych układów taktycznych, fan filozofii posiadania piłki najlepiej reprezentowanej obecnie przez Barcelonę, człowiek, dla którego mecz jest partią szachów podlegającą drobiazgowej analizie. Trener, który widział już w swoich zespołach Gizę i Grzelaka.  W wielu aspektach blisko Skorży do “wielkiego poprzednika”. Jeśli więc system Amisco będzie się przegrzewał a my zastanawiać się skąd w pierwszym składzie faworyci Urbana to… jakaś szansa na sukces w nadchodzącym sezonie jest.

Tylko, w takim razie, skoro mamy trochę lepszą wersję Urbana, po co było robić rewolucję w składzie?

Umieść na Twitterze 

W komentarzach do poprzedniego wpisu, Walles dotknął tematu, który i ja chciałem poruszyć. Odezwa jaką można było przeczytać przy okazji wczorajszej pikiety, ma wydźwięk jakiego próżno by ostatnio szukać wśród głosów protestujących. Kibice Legii Warszawa wyrażając troskę o klub mają nadzieję na powrotu dialogu. Czyżby przełom w relacjach z klubem?

Z reguły pikiety prowadzi się by nagłośnić jakieś stanowisko. Odezwa niby to stanowisko określa, ale już wymowa samej pikiety stanowisku przeczy. Manifestacja świetne odzwierciedliła sytuację ruchu kibicowskiego na Łazienkowskiej. Wyważone słowa zostały przekrzyczane radykalnymi hasłami. To, co zostało w głowach obserwatorów to kilka szyderczych transparentów i widok armii uzbrojonych po zęby policjantów.

Mam jednak nadzieję, że nawet jeśli pojednawcze treści ustąpiły miejsca kąśliwym transparentom i głośnym okrzykom, to jednak pismo przetrwa dłużej. Jednak treści z odezwy przebiją się i “miejsce kłótni zajmie stały dialog”.

Odezwa została napisana tak, że trudno wskazać odbiorcę. Jeśli jednak zastanowić się kto z kim miałby rozmawiać, między kim a kim kłótnia wyparła dialog i czyja współpraca może przywrócić Legii jej sportowe i kibicowskie znaczenie, to do głowy przychodzi  tylko jedno sensowne rozwiązanie. To nie jest apel do klubu. To apel DO kibiców Legii.

Może to na dialog między kibicami Legii nie jest jeszcze za późno?

Umieść na Twitterze